gebroken2

op de hoogste top

verdwenen is de angst

om op de toppen van geluk

te durven dansen

in het leven

aangeraakt door

de liefste die ik ken

die me laat beseffen

dat ik niet bang hoef te zijn

om mij aan hem te binden

omdat we door het lot

met elkaar verbonden

blijken te zijn


bewegen op scheurend glas

wel overwogen

mijn ene voet voor de ander zetten

de angst dat ik misschien

dat stuk maak wat nog

kwetsbaar aanwezig is

bijna fluisterend praten

over het geluk

dat er heel misschien toch nog

ergens is

scheurend ijs waarop ik me begeef

omdat ik in jouw hart

wonen wil


zure vruchten van de liefde

samen proeven

van de verboden liefde

die niet mag zijn

samen genieten van

de gestolen momenten

waar we voor even samen zijn

waarna de zure vruchten

van de liefde achterblijven

in het lege bed

waar ik mezelf terug vind

als jij terug naar haar bent


verwelkte tranen

stil staan

bij de liefste

die ik te vroeg

moest laten gaan

kijken in de ogen

vol onbegrip

van mensen die niet begrijpen

dat ik nog niet deel kan nemen

aan het leven

omdat ik mijn liefste

zo erg mis


zwijgen van verwondering

kijken naar de ogen

van de wereld

zien wat een ander

soms niet ziet

zacht mijn vinger

op mijn mond leggen

om te zwijgen

om in stille verwondering

te kijken naar dat

wat soms maar even is


ongeschreven woorden

nooit geschreven woorden

die ik niet meer zeggen kan

die ik niet kon toevertrouwen

aan het papier

omdat ze dan te kwetsbaar

zouden zijn

stilgezwegen woorden

waarmee alles en toch

niets word gezegd

woorden die niet konden

worden opgeschreven

omdat de inkt van de tijd

ze verdrijven zal


tranen van een veelbewogen leven

trage tranen

die hij dagelijks huilt op straat

waar zijn leven zal eindigen

omdat niemand meer

naast hem staat

verdwaald in de roes

van de alcohol

vindt hij zijn weg

door de donkere straatjes

van zijn verleden

waar hij nog

gerespecteerd was


eenzame roos van onze liefde

verlaten

op de vlakte van onze liefde

staat de roos

nog dapper zijn best te doen

om ons te laten stralen

verdorde blaadjes

die geen water meer vinden

van de genegenheid

verlaten we beiden

de liefde

die ons niet meer bindt


dansen in de donkere wolken

dreunende knallen

lichtflitsen door de lucht

dikke druppels van verlangen

verslagen beginnen te dansen

met lome voeten van de angst

dansen totdat de donkere

wolken gaan verdwijnen

dansen totdat het

licht mijn hart weer raakt

waarin dan weer liefde

zal wonen

in plaats van haat


op het bankje van de eenzaamheid

zomaar staren

in het niets

waar het leven

zich nog steeds bevind

gevangen achter het glas

van de eenzaamheid

staren naar daar waar

het niet te vinden is

gebonden door de angst

van het niet meer

er mogen zijn

staren naar het leven

op het bankje van de eenzaamheid

Hits: 33