gebroken3

versteende tranen

tranen die blijven stromen

door de minuten

van de dag

waarin ik nog steeds

het bloeden van verdriet

niet stoppen kan

versteende tranen

door het verlies

in het verleden

dat door het verlies

in het heden

mij extra diep raakt


eenzame tranen van het moment

laten gaan van de tranen

die dit moment stromen

door de kraters

op mijn gezicht ontstaan

eenzame tranen

van het accepteren

dat wij niet meer

samen kunnen zijn

door de keuzes

die jij in het

leven maakt


gluren om het hoekje

de wereld lijkt

zijn eigen weg te gaan

draait om zijn as

in een wervelend bestaan

toekijken vanuit

haar eigen plek

gluurt ze stiekem

naar de wereld

die het zonder haar

niet red

#niet in bundel


de trap naar nergens heen

aan het einde

van zijn leven

keek hij mij

met vragende ogen aan

mijn lief die mij

vroeg of hij

de trap naar nergens heen

op moest gaan

zijn hand vast gehouden

gaan liggen bij hem in bed

hem gezegd dat hij deze trap

moest nemen

dat ik het zonder

hem wel red


bang voor wie ik ben

onverwachtse dingen

die ik zeg

in de woorden die ik niet

had moeten uitspreken

de pijn die dan ontstaat

in jouw ogen

raken me meer dan

ik toegeven wil

bang voor wie ik ben

kruip ik terug in de rol

waar jij mij wel

maar ik mezelf

niet herken


afscheid met witte bloemen

de geuren van het verleden

gevangen in de geuren

van de bloemen van deze dag

roepen jouw naam

nog steeds

iedere minuut

ik sluit mijn ogen

omarm je dan

in het luchtledige

om zo te voelen

dat je nog

steeds

in gedachten

bij mij bent


vechten tegen de duistere wolken

staan te wachten

op dat wat onvermijdelijk blijkt

de liefde die zijn eigen weg gaat

waarin jij en ik niet meer

samen zijn

kijken in de duistere wolken

in jouw ogen

die mij vertellen

dat ik in  mijn gevecht

van vlijmscherpe woorden

jou niet bereiken zal

waarop ik mijn wapens neerleg

jou in mijn armen neem

zodat jij weer

dicht bij mij bent


als de tranen geen water meer zijn

na het spelen

in het leven

als de acteur van je eigen

theater stuk

als de lach en de tranen

allang niet meer

het water zijn voor

de bloemen van het publiek

als verdroogde bossen

nog alleen maar staan om te vergaan

dan zijn de tranen om het gemis

verdwenen

ben je als artiest

in de vergetelheid geraakt


zwarte schim van het leven

lopen door de

nachten van het leven

struint hij zijn eigen weg

door de dalen over de bergen

om in alle rust

bij zichzelf te komen

in de dagen dat hij

als schim onzichtbaar

door de straten dwaalt

van de nacht


in glas gevangen engel

gevangen in de

doorzichtigheid van de dag

zit een engel te kijken

naar dat wat  ergens op

hem wacht

kijkend naar de dromen

die hij aanraken kan

vangt hij zijn eigen gedachten

in zijn glazen kooi

waarin hij nog steeds

op zijn grote liefde wacht


mijn hart van glas

langzaam

door de teleurstelling

in het leven

raak ik mijn glazen hart kwijt

de barstjes die zijn ontstaan

door de verwachting van voor altijd

bleken alleen nog te helen

met de stenen van acceptatie

van het weer alleen zijn

mijn glazen hart verdween langzaam

in een hart dat gemaakt is

van kleine stukjes steen

Hits: 28