gevangen1

vertel het me

laatste keer mijn armen

om jouw lijf

de tranen

die willen komen

die ik niet wil laten zien

langzaam

loslaten

terwijl ik wil schreeuwen

vertel me hoe ik

verder moet

nu ik niet meer

met jou

verder mag

in het leven

van jou en mij


blijf nog even

laatste avond

aanraken van

wat niet meer is

geen woorden meer

om nog te zeggen

stille momenten

van ieders gedachten

over hoe het zo

kon gaan

toch nog vragen

of je nog even wilt blijven

omdat ik nog niet

wil toegeven aan de pijn

van het jou moeten laten gaan


de laatste letter

langzaam

verwijder ik de letters

van jouw naam

van ons huis

om zo te beseffen

dat jij niet meer zal zijn

bij de laatste letter

breken de tranen door

omdat ik nog steeds niet

kan beseffen

dat ik jou

voor altijd

aan de dood

verloor


verdwenen zomer van vandaag

de geuren van vandaag

zijn verdwenen

nu de zomer

is meegenomen

door de wind

van de herfst

trage avonden vullen zich

met sombere geluiden

totdat ik

jouw lach hoor

in de stilte van de nacht

dan besef ik weer

dat de zomer is verdwenen

maar dat jij zorgt

dat de zon

blijft stralen

in mijn leven


langzaam vervaagde ik

gedachten verdwaald

in het heden

de mist die

steeds vaker mijn

gedachten laat vervagen

telkens weer

geen woorden vinden

om te zeggen

wat ik zeggen wil

langzaam vervaag ik

van de wereld

langzaam verdwijn ik

in het

mistig verleden

waarin ik mezelf

ook niet terug vind


mijn hart van glas

aangeraakte verlangens

die even oplaaiden

totdat het weer een

barst gaf in het glas

omdat de beloftes

geen stand hielden

telkens meer barsten

totdat mijn hart van glas

zelf een ijzeren hek

maakte

met een slot van nog steviger staal

zodat niemand mijn hart van glas

nog een keer

kan aanraken

omdat hij dan

uit elkaar barst


verloren sleutel

verbonden voor altijd

naïef als we waren

uit overtuiging een slotje op gehangen

het jaar daarop

nog eentje

om ons samenzijn te vieren

tot dat de ogen

van een ander

mijn hart aanraakten

waarin ik verdronk

verloren sleutel

die het slot niet kan openmaken

naar de vrijheid

die ik bij die

ander vond


zij huilde mijn tranen

gevangen in pracht en praal

stond ze daar

haar ogen vol gedachten

haar hart open en eerlijk

ik zag haar tranen

over haar gezicht lopen

omdat ze het verdriet

wat ze overal zag

niet langer

binnen kon houden

ik raakte even haar voeten aan

zag nog meer tranen komen

zij raakte mijn verdriet

met haar tranen

aan


de weg naar het verleden

de weg

waarop wij samen gingen

de weg met al zijn

kronkels en bergen

de weg waarop

we zo vaak zijn uitgegleden

daar waar we dachten

samen sterkt te staan

terugkijkend op

ons gezamenlijk verleden

raak ik het heden

met jou

met nog meer tederheid

aan

Hits: 40