gevangen2

snaren van mijn hart

verkilling in mijn hart

omdat ik even niet

meer weet

wat ik voelen moet

de keus die ik wil maken

omdat ik niet weet

wat ik met ons samen moet

de gedachten verdrongen

door de liefde die ik ergens zoek

dan de stem die de snaren van mijn hart

aanraken

die mij laten beven

laten geloven in de liefde van

het gevoel


de muur waar ik niet doorheen kwam

geschreven namen

van het verleden

gevangen woorden

met tijden van

jou en mij

de data van begin

geen data van het einde

omdat we de muren

die wij samen

in ons liefdesleven

tegenkwamen

niet konden overwinnen

doordat we niet meer

de kracht hadden

om de liefde die ons

bond

te laten eindigen


afgebroken vleugel

vleugellam geslagen

mijn gevoelens die

niet meer worden aangeraakt

gekraakt verlangen

van het verleden

van waaruit

ik mezelf niet meer

terug kan halen

afgebroken vleugel

zodat ik slechts

op halve kracht

verder zal gaan

in mijn poging

om zonder jou

verder te leven


als je komt klop je dan aan

steegjes van verborgen liefde

waarin wij elkaar

soms in de nacht ontmoeten

waarin we elkaar

soms nog zien

omdat het niet mag

verbonden met een

die ander die je niet verlaten kan

zodat jij en ik

in het geheim samen zijn

gesloten harten

omdat de liefde niet mag zijn

toch weten we beiden

op een dag zal jij echt komen

dan klop je aan mijn hart

dan pas mag onze liefde

openlijk er zijn


ons beste cadeau

ogen die altijd kijken

naar ons samen

terwijl jij en ik

als twee vaders

met onze zoon

dat heel anders ervaren

ons gekregen zon

uit het land van de zon

maakt dat we elke dag

beseffen dat

ons mooiste cadeau

met zijn komst

begon


muziek van het leven

handen die raken

geluiden die komen

door het klepperen van de muziek

aangeraakt verlangen

dat telkens weer

mij sneller ademen doet

dansen op het ritme

van de dagen

die de nachten afwisselend vervangen

muziek van mijn leven

waarin jij de componist bent

van het voor altijd

even


maar het is wel mijn zoon

afscheid nemen

van mijn grote liefde

de keus die mij is gesteld

of met hem verder of met mijn zoon

de keus was zo eenvoudig te maken

ik keek alleen al

naar zijn ogen

om te zeggen

dat het mijn zoon is

dat ik van hem hou

meer dan ik ooit van

mijn grote liefde kan houden

het is namelijk gewoon

wel mijn zoon

uit het land van de zon


laat maar los

stille woorden

die me soms raken

doordat ze niet gesproken zijn

denken aan de dagen van toen

waarin

we nog elkaar konden vasthouden

stille momenten van gedachten

die niet eens meer ons loslieten

omdat we niet genoeg van elkaar kregen

om te luisteren naar ons geluid

aanraken van elkaars handen

die we loslaten

wetende dat de stilte die we kennen

verloren is

laten we los

om ons ergens anders

aan vast te klampen

Hits: 30