gevangen3

dagelijkse realiteit

elke ochtend

loopt hij naar zijn plekje

bij de deur

zijn krantje

zijn kopje koffie om zo even

onder de mensen te zijn

hijĀ  lost zo

voor een moment

zijn eenzaamheid op

van elke dag

hij zit daar soms uren te zitten

omdat hij dan even niet

meer zijn eigen eenzaamheid

voelen hoeft


vlieg maar naar daar

gevangen in de gedachten

van het verleden

raak ik soms verstrikt

in mijn gevoel

raak ik even niet

meer mijn hart aan

mijn hoofd neemt het over

ik zeg dan zacht tegen mezelf

vlieg maar naar je hart

daar zal je gevoel

weer omarmen

zoals je

dat altijd doet


mijn ogen gesloten voor het moment

wetende dat jij

niet meer van mij bent

dat je bent gegaan

naar daar waar ik niet meer

kan zijn

laatste kus

laatste keer jouw armen

tranen die we beiden voelen vloeien

langzaam laat ik je echt los

zodra je gaat

sluit ik mijn ogen

omdat ik niet je rug

met je bagage

als laatste aanblik van jou

op mijn netvlies wil

dragen


gedachten van gestolen tederheid

even stiekem

elkaar aanraken

daar waar het niet mag

even maar gevangen in de ogen

van de nacht

samen verdwijnen in ons

moment van geluk

teder aanraken

dat wat niet mag zijn

om daarna afscheid

te nemen

zodat jij terug kan gaan

naar haar

waar jij soms zomaar

even niet wilt zijn


spelen met het heden

gevonden de vruchten

van een heel

andere wereld

de geur van het verleden

dat mij aanraakt

zorgt ervoor dat ik

mezelf wederom ga

verliezen in het kind

van het verleden

waarin ik in het heden

soms nog zo

naar terug

verlang


gesloten deur voor altijd

dromen die niet meer mogen zijn

gevoelens die we niet

meer mogen delen

gedachten die we niet meer

met elkaar kunnen delen

vertrokken uit onze wereld

van bij elkaar zijn

sloten we de deur voor altijd

om zo ieder voor zicht

weer op weg te gaan

naar het huis

dat eenzaamheid

in zich draagt


voor altijd verbonden

gevangen namen

in een ver land

verbonden voor altijd

in de schemering

van de nacht

om zo elkaar

niet kwijt te raken

als de liefde

even wat minder lijkt

gevangen moment

van eeuwige trouw

die soms niet meer

blijven bestaan

omdat de liefde

iets zocht

bij een andere geliefde

die ook voor altijd

even verbonden

wilde zijn


onmacht van een moment

verboden woorden

om te spreken

over de tijd

van jij en ik

samen verloren

in het geluk van het samen zijn

omdat we beiden zwegen

omdat we de woorden

die we het liefst wilden zeggen

niet konden vormen

met onze monden


stoffig hart

verborgen verdriet

dat ik niet aanraken kan

waar een vleugje stof

op ligt

kijken naar

een film waarbij

mijn tranen gaan vloeien

ineens voel ik me vrij

mijn tranen

halen het laagje stof

van mijn hart

van het verborgen

verdriet


liefdevol

sfeermoment

van een dagelijkse dag

gevangen liefde

die zomaar ontwaakt

vader met dochter

die het water ontdekt

vader houd haar vast

zoals alleen een vader

dat kan doen

terwijl zijn dochter

met haar handjes

en haar gezicht

de mysterie

van water in een vijver

ontdekt

Hits: 34