gezichten3

mijn liefde is overschaduwd

ogen die straalden

als we elkaar zagen

gelukkig in elkaars hart

waar we woonden

in ongekende verlangens

dan de ontdekking

dat ik niet alleen

nummer één meer was

maar meerder mannen

mijn liefde verloor zijn glans

omdat ik mezelf daarin

niet meer als uniek zag

in jouw ogen zag


stilstaan in beweging

terwijl ons leven

als een razende

langs ons heen raast

kijk ik naar jou

mijn armen te kort

je nog te kunnen omhelzen

de storm te heftig

om elkaar nog te bereiken

ik sta stil in mijn achtbaan van emoties

jij staat krampachtig naar mij te kijken

hoe komen we samen uit deze stilstand

om samen in beweging te komen

om wederom samen verder te gaan


die dag dat de regen mee huilde

afscheid nemen

nooit mijn sterkste punt

het verlaten van ons thuis

waarin ik met jou

me zo verbonden voel

waar ik als ik kom

meteen thuis ben

afscheid nemen met achterlaten

van de sleutel

zodat ik niet meer zomaar

welkom ben

waar ik vanaf nu

aan moet bellen

omdat de liefde

tussen ons geen

bestaansrecht 

verloren  heeft


labyrint van verdwenen liefdes

soms in mijn dromen

komen ze zomaar ineens weer langs

raken ze mijn verdwenen verlangen aan

om ze weer in mijn armen

te voelen

om hun mond weer te kussen

soms zomaar komen ze naar boven

uit het labyrint van mijn herinneringen

waarin ik dan verdwaald ben

omdat ik soms zomaar in mijn slaap

weer met hun verbonden

lijk


te dicht bij

even maar ogen

die mij zien

die me raken in mijn gevoel

ik kijk ze aan

ik kijk in de tranen die er staan

dan sluit ik mijn ogen

omdat ik deze tranen

dit keer niet lezen wil

ik raak ze niet aan

toch zijn ze bij mij binnen gekomen

ben ik verstrikt in jouw gevoelens

geraakt


rimpelingen van het leven

spiegelbeeld in de ochtend

zien dat het leven

zijn sporen heeft gezet

kijken naar dat wat ooit

nog onbeschreven was

zie ik het leven getekend

het leven waarvan ik zo hou

dat mijn leven laat zien

in de ochtend

als de rimpeling in mijn gezicht

zich echt genadeloos

zien laat


achter gelaten roos van liefde

in gedachten verzonken

bij de levens die niet meer zijn

denken aan de liefdes die

zomaar verdwenen

zonder dat men wist waar ze nog zijn

symbolisch een roos neer gezet

bij het beeld dat ik al zo goed ken

elk jaar bezoek ik dat beeld

omdat ik weet

dat daar de achtergebleven liefde

altijd zijn verhaal telkens weer

verteld


ingepakt verleden

ach we wisten het

het verleden zal ons altijd

parten spelen

de jouwe en de mijne

dus hebben we ze maar samen

in onze rugzak gedaan

zodat we ons verleden

met al zijn tranen

samen kunnen dragen

in het leven

waarbij wij samen

gelukkig zijn

met wie we

samen  in de liefde

onszelf mogen zijn


ik ben banger om te blijven

verslagen kijk je me aan

als ik je vertel dat ik ver weg ga

je vraagt me of ik niet bang ben

om zolang naar een onbekende stad te gaan

ik geef je als antwoord

dat ik banger ben om te blijven

omdat ik bang ben

dat jouw liefde mij

als ik blijven zal

verstikken zal


vliegend op vleugels van de tijd

haastig in het leven

om niet te verliezen wat ik vinden zal

ontvangen van de rust momenten

omdat de vleugels van de tijd

niet altijd gespannen hoeven te zijn

raak ik verstikt in het gedachten goed

van dat ik eindeloos zweef

door de tijd

om zo mijn eigen verlangen

te vangen in de tijd

die ik zonder sleur

doorbreng

Hits: 28