groenehartpad9
huil maar niet papa
de laatste uren
de tijd die zijn tol gaat eisen
geen woorden meer te zeggen
de stilte dat alleen
nog word doorbroken
door de machines
die zijn ademhaling
laten doorgaan
dan die ene traan in zijn ogen
die valt
omdat hij ook beseft
dat het het niet meer gaat worden
dat zijn leven voorbij is voor altijd
eenzaamheid op de top
op mijn eigen gekozen eiland
staar ik over het water
van het leven
zie de gebeurtenissen
van toen
van wat is geweest
zie de rimpelingen
van wat komen gaat
terwijl ik in alle eenzaamheid
sta op de top van mijn bestaan
even gluren om het hoekje
stiekem even kijken
of jij er al bent
even maar kijken
door de kieren
in de luxaflex
om te zien of jij
bent wie je bent
even gluren
om het hoekje
om te weten
of jij echt
de ware bent
soms wil ik gewoon rusten
momenten gevangen
in de stilte van de tijd
kijkend naar
de drukte om me heen
de vragen die maar blijven spelen
de dingen die niet gaan
zoals ze moeten gaan
ik ben stil
wil alleen maar rusten
om daarna weer
in de hectiek van het leven
mee te gaan
vergeten namen van toen
terwijl ik loop te dwalen
door het verleden van mijn leven
kan ik soms ineens verbaasd zijn
over de vergeten namen
van de mensen die me lief waren
weet ik niet meer wie ze waren
in mijn jonge jaren
van onbezonnenheid
in de tijd
het regent even in mijn hart
ondanks dat ik weet
dat het gaat gebeuren
dat ik weet dat het zo is
sta ik elk jaar weer
met een brok in mijn keel
afscheid te nemen
van hen die me zo dierbaar zijn geworden
om wie ze zijn
huilt het even in mijn hart
omdat ik ze moet laten gaan
in de wereld
waarin ik hoop
dat ze lief voor ze
zullen zijn
de tranen in je stem
laatste stilte
even nog wat woorden
gebroken zinnen
die niet meer hoorbaar zijn
door de tranen in je stem
dan langzaam loslaten
langzaam laten gaan
de liefste die ik ken
om hem te laten rusten
na de veel te lange strijd
altijd voor even verbonden
hand in hand
samen in de wereld
waarbij we laten zien
dat onze liefde echt is
zonder ons af te vragen
of wel of niet
samen mogen zijn
altijd voor even verbonden
zonder angst
of we wel mogen bestaan
eenzaam verdwaald in het verleden
soms als ik bij haar zit
kijk ik haar aan
zie ik mijn moeder
die ineens bijna mijn kind is
die ik zie spelen met haar pop
alsof ze nog maar 3 is
zie ik haar lopen in haar luier
kijk ik haar aan
met tederheid in mijn hart
om te beseffen hoe eenzaam ze
wel niet moet zijn
in het verleden
Hits: 4