istanbul3

ik mis ons wij

woedende woorden

die mij raken

de kracht van het ik

verslaat mijn gevoel

ik staar met stomheid geslagen

naar jouw tranen van wanhoop

ik raak nog even je ogen aan

hoor je zeggen

dat jij gaat

dat het voor jou niet meer hoeft

je kwetst me met je woorden

omdat jij zegt dat ik  er niet meer toe doe

ik ben stil

vraag dan heel klein

wat is er  met ons wij  gebeurt

als jij alleen maar praat

vanuit dat wat jij alleen nog wilt


de duif en de fles

verwarring alom

in de boom

hangt een fles

de duif begrijpt het niet

hij was toch

voor de post

maar de fles

is flessenpost

hij kijkt er

wat verbaasd naar

bedenkt dan 

dat hij beter

met zijn verentooi

aan de haal 

kan gaan


 ongeloof in haar ogen

terwijl ze dar zit

kijkt ze naar haar mobiel

de terreur van de bereikbaarheid

heeft haar ook ingehaald

ze verwacht een telefoontje

over een onderzoek

die ze had gehad

omdat ze zulke

vage klachten had

ze staart naar het gemak

wat volgens haar kinderen dit ding is

nu voelt ze het ongemak

van het bereikbaar zijn

zomaar op deze zonnige dag

kreeg ze te horen

dat de uitslagen 

niet goed waren


en jij drinkt jouw thee

woorden die meer zeggen

dan de stilte die

soms in ons huist

ik raak je aan

zonder te zeggen

 wat ik wil zeggen

ik kijk toe

terwijl jij 

jouw thee drinkt

langzaam

gaat mijn hart harder kloppen

omdat ik nog steeds weet

dat ik  jou 

de allerliefste vind


stille dromen

zonder het te zeggen

zonder het geluid

te vormen

heel stil kijken

naar dat wat er is

heel langzaam

mijn ogen openen

heel stil durven geloven

dat jij er

altijd bent


ze schreeuwde nee

haar zoon kwam binnen

bij haar op bezoek

mijn tante

80 jaar oud

die haar grip op het nu

al lange tijd verloren is

ze ziet hem komen

schreeuwt keihard nee

ze wil niet dat hij komt

klauwende handen slaat

ze naar zijn gezicht

onbegrip op zijn gezicht

hij begrijpt het niet

totdat hij het verhaal hoor

dat wat er is gebeurt

zijn moeder was gevonden

zonder haar onderbroekje aan

ze moest volgens de verpleging plassen

maar kon het toilet niet vinden

haar buurman tegenover haar 

bekend om zijn agressief gedrag

kan vrij over de afdeling lopen

zonder dat men iets zei

zijn moeder

kan niet vertellen wat er is gebeurt

wel ligt ze er met een gebroken been

in haar bed

te schreeuwen naar elke man

die haar buurt komt

waardoor soms ineens

een puzzel

tot stand komt


zeg niet meer dat je niet meer van me houd

oorverdovende stilte

door de ruzie die we samen hadden

over iets wat

nu totaal onbelangrijk lijkt

traag raak ik jouw lichaam aan

dat verhard omdat je

mij nu even niet toe kan staan

verscholen in mijn verdriet

vraag ik heel kwetsbaar

of je nog wel van me houd

omdat ik ons nu zo mis

terwijl jij en ik

zo duidelijk zijn

in het wij als we

echt bij elkaar zijn


tot aan de drempel

onze handen

samen gevouwen

de tijd neemt zijn weg

langzaam sluit jij je ogen

je weet dat je mag gaan

ik hou je vast

tot aan de drempel

waar jij in je eentje

overheen moet gaan

ik kus je nog een keer

zachtjes op je mond

ik laat je gaan

in alle stilte die nu komt

zeg ik acht

maak een mooie reis

maak een mooi paradijs

voor ons klaar

als ik weer bij jou

mag zijn

 

Hits: 27