jeugd3

bescherm mijn liefste

omarm de dood

zoals ik nog nooit eerder heb gedaan

mijn lief

die niet meer is

laat ik gaan

terwijl ik zijn lichaam

te rusten leg

vraag ik de engelen

om hem te beschermen

tegen alles wat na het leven is

zodat ik

als ik mag gaan

ik hem kan beschermen met mijn liefde

die ik nu moet leren

te laten gaan


losbreken uit het verleden

de woorden

die nog in mijn oren naklinken

terwijl ik naar mijn

vrijheid ren

om zo ver mogelijk bij jou

vandaan te gaan

klinken nog in mijn hart

ik vecht nog elke dag

met het loslaten van jou en mij

om me vrij te voelen in het heden

waarin ik probeer

niet meer van jou

afhankelijk te zijn


mijn halve gezicht van geluk

verdwaald in mijn tranen

van het verleden

zoek ik soms zomaar naar jou

die zijn hand weer naar mij uitstrekt

vraag ik soms aan de sterren

om mij weer te laten geloven

in het leven vol geluk

straal ik soms zomaar

zonder dat ik het besef

dat mijn leven eigenlijk

zonder jou veel meer

gevuld is met

geluk


dansen in het luchtledige

verwarring in mijn gevoel

nu ik jou zomaar tegenkom

jij die ik al had opgegeven

omdat mijn leven

vol genoeg bleek te zijn

sta jij daar met open armen

een open hart om mij te vragen

om met jou te gaan dansen

in de nadagen

van het geluk


gevangen in hokjes

de zon heeft

inmiddels zijn extra jasje uit gedaan

om de spiegeling van het heden

te laten zijn

starend naar de mensen

die zichzelf soms zo

belangrijk vinden in het bestaan

zie ik ze zichzelf kaderen

in de hokjes die zij

zelf om zich heen

laten ontstaan


onbereikbaar ver

zwaaiend naar jou

die ergens daar boven is

die ik niet meer kan aanraken

niet meer kan vragen

waarom het zo is

ogen vol met tranen

een hart dat vergeet

dat hij moet slaan

schreeuw ik met stille woorden

jouw naam


gat in mijn gevoel

de dag dat mijn

toekomst verdween

ik alleen met lege handen

stond te kijken naar

daar waar de tranen

hun eigen weg gingen

wist ik dat het nooit meer

zou zijn zoals het was

raakte ik gevangen in

een onbeschrijfbaar gemis

van iets wat nooit meer te vullen is

het gat in mijn gevoel

dat voor altijd

niet te helen is


symbolen van gesloten verlangens

daar waar de liefde

zijn eigen regels kent

waar men laat weten dat men

altijd bij een ander wil zijn

momenten van gevoel

van zeker weten dat

raak ik jou even aan

kijk in je ogen

zeg dan zullen we maar

onze liefde bezegelen

met het slotje

van voor eeuwig

samengaan


verloren muziek

de klanken van de drums

die niet meer de slagen

van mijn hart laten slaan

woorden die geen ritme meer vinden

stille geluiden

van de stad

die niet meer wachten

op de muziek die ik maak

de dag die niet meer komen zal

sluit ik mijn ogen

als een vergeten

muzikant

die voor het laatst

het podium verlaat


vragen om wat niet meer komt

keurig in pak

bijna ongeloofwaardig

staat hij op de hoek van de straat

om te vragen om wat geld

omdat hij zo eenzaam is

zijn gezicht getekend door het leven

zijn rug krom van de vele

lasten die hij heeft gedragen

zie ik alleen maar de tegenstelling

van het leven

van hoe keurig je ook

in het leven gekleed bent

je kunt zomaar zonder geld

ergens te bedelen staan

Hits: 54