jeugd4

paniek in het donker

ik tob mijn dagen door

ik zucht soms maar het gaat aardig

al zeg ik het zelf

op een gegeven moment sta ik voor een keus

waarop ik het antwoord niet weet

ik zeg tegen mijn zoon

kon ik nu maar even naar je vader toe

die niet meer bereikbaar is

omdat hij werd weggehaald uit het leven

dan zou ik vragen wat ik nu moet doen

met de auto die het niet meer goed doet

mijn zoon kijkt me aan

zegt dan heel eenvoudig

denk je dat je hem zou vragen naar de auto

wat je moet doen

volgens mij heb je dan wel heel

iets anders te bespreken lijkt me

dan dat auto gedoe


spoor van licht

de dagen van de eenzaamheid

die mij omarmen in mijn gevoel

de dromen die ik niet meer vangen kan

met mijn handen

de uren die wegtikken omdat ik

weer eens niet weet wat ik moet

kijk ik naar het spoor van licht

dat me zo dierbaar is

omdat ik weet dat ik

mezelf weer helemaal

in het leven

ontmoeten kan


omdat je was

hooglopende ruzie tussen jou en mij

ik hoor de woorden nog knallen

die vergezeld van de scherven

 van het servies

mijn hart raakten

boos verliet je het huis

met de woorden dat je nooit meer thuis komen zou

ik lachte er maar om omdat je dit wel vaker zei

omdat je wist dat ik in dit gevecht overwon

dagen bleef je weg kwam je niet terug bij mij

tot vandaag

terwijl ik bij ons hek sta

zie ik jouw witte onderbroek

hangen als teken van vrede tussen jou en mij

ik begin te lachen omdat ik weet

dat jij en ik elkaar altijd met  onze humor

onze liefde voor elkaar  terug vinden


woorden van volwassen worden

onze zoon

wankel op het pad van de liefde

ontdekte zijn liefde veel te vroeg voor haar

hij vertelde ons heel voorzichtig dat hij

was gevallen voor een vrouw

die veel ouder was

we keken elkaar aan

wisten dat we alleen maar moesten luisteren

naar zijn verhaal

zijn onzekerheden

zijn gedachtes die hij had

we keken elkaar aan

twee vaders die hem zo lief hebben

dat we alleen maar hebben gezegd

dat als dit is wat hij wil

ze meer dan welkom is bij ons

dat we haar met open armen

zullen ontvangen

omdat zij hem zo gelukkig maakt


doorbroken cirkel van liefde

onmogelijkheden

die ik nog zoek in de tijd

geraakte verlangens van nu

die niet meer tastbaar zijn

verloren dromen van de tijd

die in hun verleden

de keuzes maakten die

niet tegen de tijd bestand bleken

te zijn

aangeraakt het verdriet van

niet meer willen zijn

doorbroken cirkel van liefde

die mij laat beseffen dat ik

niet meer bij jou kan zijn


je wandelde mijn leven binnen

op de hoek van de straat

zag ik je staan

heel nonchalant zoals ik je ken

uit onze tijd

je keek alleen maar even naar mijn ogen

legde je hand op mijn hart

vroeg me of er nog plaats was

in de herberg waar jij altijd meer

dan welkom was

ik keek alleen maar naar jouw ogen

waarin je het antwoord van mijn ogen las

samen zijn we thuis gekomen

waar de liefde

eindelijk weer terug was


lachen om het leven

het leven is niet meer

wat het zou moeten zijn

de tijd verzorgd wel alle wonden

maar vergeet soms de littekens

te vervagen zodat ze niet meer

zo zichtbaar zijn

de gebreken van de dag

komen aan het licht

toch lach ik naar

en om het leven

omdat ik de humor van het leven

zo waarderen kan

Hits: 26