kruipen1

de dag dat mijn dromen verdwenen

verward in de uren

van de dagen dat ik niet meer

jouw hart bewonen mag

zoek ik soms nog naar

een droom die mijn leven

zin kan geven

kijk ik rond

naar de uren die verdwijnen

in de tijd dat ik alleen maar zit

raak ik soms zomaar mijn gedachten kwijt

in het besef dat mijn dromen

zijn verdwenen

voor altijd


en ik kruip naast je

de ochtend is kil

mijn blote voeten

raken het zeil aan

jij slaapt al

ik ben laat thuis gekomen

van mijn werk

ik kijk naar je tevreden glimlach

op je gezicht

heel zachtjes kus ik je op je mond

je glimlach word breder

ik kruip naast je

leg mijn arm om je heen

val dan in slaap

omdat ik weet

dat jij altijd glimlacht

omdat ik bij je ben


altijd al zijn er  handen

vragende ogen

in het moment waarop ik

de leegte van het ouderlijk huis

extra voel omdat

mijn laatste ouder is overgegaan

sta ik te staren naar

dat wat nu niet meer de warmte kent

van bewoond worden door de liefste mens

dan voel ik zijn hand

die zachtjes mijn hand pakt

zodat ik niet zo alleen hier sta

ik draai me om

kijk in de ogen die ik zo goed lezen kan

dat ik lees dat zijn hand er hoe dan ook

altijd voor mij zal zijn


heel hard huilen

verloren in de tijd

sta ik daar

bij mijn moeder die niet meer is

raak ik haar tranen aan

om mezelf te horen huilen

zo diep van binnen

zit het verdriet

ik schreeuw van onvermogen

om haar te moeten laten gaan

ik huil mijn tijd

zoals ik nog nooit heb gedaan

heel hard huilen

omdat ik weet dat daardoor

het verdriet niet naar binnen slaat


langzaam loslaten

laatste dagen

wennen aan dat ze niet meer is

ze slaap de slaap van niet meer wakker worden

maar er nog wel zijn

langzaam aanraken

haar handen

haar kussen op haar hoofd

strelen door haar haren

het voelen van de kilte die ontstaan

langzaam loslaten

mijn moeder die nu

voor goed van mij weggaat


onbereikbaar ver weg

je niet meer kunnen vragen

waarom het zo is

waar je bent gebleven

nu ik je nog steeds zo mis

onbereikbaar ver weg

zonder nog je aan te kunnen raken

vecht ik me door de dagen

waarin ik mezelf

steeds blijf afvragen

waarom jij eerder

dan ik moest gaan


zeg geen ik hou van jou

zeg niet meer dat je van mij houd

ik kan de tranen niet meer

tegenhouden

door de onmacht die

is ontstaan

omdat wij niet samen gaan

mijn hart schreeuwt nog steeds

van verlangen

maar mijn verstand zegt

dat het echt niet kan

zeg niet meer dat je van me houd

waardoor ik meer

naar jou verlang


vlieg maar

laatste momenten van aanraken

nog één keer kijken naar haar gezicht

inmiddels niet meer

dat gezicht dat ik zo goed ken

nog één keer haar handen strelen

die mijn optilden toen ik viel

laatste momenten van nog even

bij elkaar lijken te zijn

dan afscheid nemen

loslaten van wat was

achtergebleven herinnerringen

die rusten daar waar zij

haar laatste rustplaats kreeg

zachtjes zwaaien naar de hemel

waar zij nu heen vliegen zal

haar loslaten om zonder

haar  op eigen benen

verder te gaan

Hits: 26