kruipen2

de leegheid van vandaag

langzaam mijn ogen open doen

kijken naar de uren

die voor me liggen

wentel ik me nog een

keer om mijn eigen as

raak ik het verleden aan

die gevuld met liefde

om me heen was

sluit ik mijn ogen

om terug te gaan

naar de wereld vol dromen

waarin ik mezelf

zo gelukkig dacht


als mijn voeten me maar dragen

lopen over het pad des levens

soms werd het me te warm

onder mijn voeten

wilde ik weg rennen

voor de angst die me raakte

lopen over soms snijdend glas

waarop ik voelde dat mijn voeten

gingen bloeden

van de pijn

terwijl ik door bleef lopen

omdat ik wist

dat op een dag ik

thuis zou komen

waar de liefde

op mijn wachten zal


zo niet uniek

in deze tijd

waarin veel meer mensen

besluiten alleen door het leven te gaan

zie je toch overal voor de ramen

de twee tallen staan

ze staan soms centraal

te pronken om te laten zien

dat de symmetrie van het bestaan

niet uniek blijkt te zijn

men blijkt dan

in de massa

op te gaan


geen berichten vandaag

opgesloten in mijn droefheid

van het laten gaan

van jou en mij

loslaten van de liefde

die niet meer zijn berichten stuurt

afgesloten wegen waarin

ik niet meer kan komen tot

daar waar ik de liefde voelde

met de gedachte aan altijd

geen berichten vandaag

en nooit meer om mij te laten

weten dat jij

er voor mij bent


spiegel van verlangen

dobberen door het leven

vang ik soms zomaar

het verlangen van het moment

waar ik gevangen wil worden

in de armen van de liefde

soms laat ik me meevoeren

door het verlangen

om te ontdekken dat ik

dat veel te benauwend vind

soms kijk ik dan in de spiegel

van het gevoel

vlucht ik voor het leven waarin ik

mezelf niet terug vind


uitgebloeide passie

verstrengeld in de uren van de liefde

waarin wij elkaar omarmen

in de nachten van verlangen

raak ik langzaam

mijn gedachten kwijt

lig ik na te denken

over wat ik morgen nog

allemaal moet doen

bedenk ik me wat ik

nog moet regelen

voordat het weer dag  kan zijn

de passie van het

totaal verliezen in elkaar

heeft zijn terugweg gevonden

nu ik  langzaam

me zelf verlies

in de zorgen van alledag


verloren van het leven

dat wat ooit

mijn alles  in dit leven was

heb ik achter gelaten

in twee tassen die ik

bij de vuilnis heb laten zetten

het leven dat ik achter liet

waarin mijn tranen staan geschreven

staat nu

daar waar iedereen

zijn afval laat

om zo zonder deze bagage

naar het  een beter

leven te gaan

Hits: 30