lissabon2

totdat ik thuis ben

als ik weg ga

zeg ik je gedag

met de woorden tot straks

mijn lief

ik ben over een uurtje terug

ik kijk je nog even aan

als ik ga

zie je daar op de uitkijk staan

als ik thuis kom

zie ik je liggen om te zien

dat ik er bijna ben

zodat ik eindelijk weer bij jou

thuis zal zijn


de avondzon

koesteringen van de zon

raken mij aan

gedachten gaan over mijn

leven dat ik geleefd heb

zoals ik dacht dat het goed was

kijkend naar dat wat op mijn pad kwam

zit ik tevreden te genieten

van de avondzon van mijn leven

omdat ik intens gelukkig ben

met wat mij in mijn leven

overkwam


omdat we verdwenen

in mijn leven was jij de man

die ik wilde voor altijd

gevochten tegen zoveel onvermogen

zoveel gevoel van eenzaamheid

omdat wij samen langzaam

verdwenen in een ik

zodat wij het wij-gevoel verloren

door de stappen in het leven die we hebben gemaakt

uit onmacht om het houden van

vast te kunnen blijven houden

in de stormen van de tijd


onbalans van het leven

gevangen tussen  mijn 

gevoelens van hoop en angst

balanceer ik soms zomaar

even tussen beide gedachten

raak ik verstrikt in de gevoelens

van het verleden

waarin ik jou niet meer vragen kan

om mij op te vangen

voor ik in het diepe val


snaren van verlangen

kijken naar het moment

waarop ik jou even aanraak

even met je praat

de melodie van ons samen

die dan de muziek tot een

dans maakt

aanraken van het verlangen

tussen jou en mij

dromen we samen

in onze liefde

als we samen zijn


als mijn blik niet meer helder is

als ik loop te dwalen

door de straten van het leven

niet meer goed weet

wat of waar ik ben

pak dan heel zacht mijn hand

praat met zachte stem tegen me

neem me mee naar

een plek die ik herken

laat me weten dat ik

in deze wereld nog

steeds meer dan

welkom ben


mijn armen omarmen het onbegrip

zonder woorden

achtergelaten met zoveel vragen

die als vogels nestelen in mijn gedachten

waarin ik geen antwoorden vinden kan

duistere gevoelens van wanhoop

van de gedachten waarin ik niet meer

met jou praten kan

vragende verlangens naar de hoop

dat ik het ooit begrijpen zal

waarom juist jij

de weg van afgesneden voor altijd

bent op gegaan


verloren dromen die niet meer te lezen zijn

gekeken in de ogen van die velen

die ergens op straat zitten te vragen

om geld

lees ik hun verloren dromen

hun hoop als jong kind

die de toekomst zo anders hebben gezien

raak ik soms hun verloren dromen aan

door dat wat ik in hun ogen zie geschreven

dat zij ook niet kozen voor dit bestaan


niet meer praten

stil in de avond

kijk ik naar de verloren dromen

van ons samen

raak ik nog even zachtjes

jouw lichaam aan

raak ik stil nog even

je ogen aan met mijn mond

vraag ik in mijn gedachten

om een uitleg

waarom je voor deze weg hebt gekozen

zonder mij te vertellen

wat er werkelijk aan de hand was


als we met de scherven achter blijven

gevonden liefde  

die niet meer mocht zijn

terugkijkend op het gevecht

dat tussen ons elke dag er was

beseffen dat onze liefde

geen echte liefde was

het was een spel

om de macht

terwijl ik het stof

van mijn kleding klop

vertrek ik naar een leven

waarin jij niet meer bij mij bent

Hits: 31