lissabon3

mijn tranen zullen je missen

onze ontmoetingen in de nacht

van het leven

omdat het in het licht van de dag

niet mocht zijn

raakten me steeds dieper

omdat de nachten niet meer

genoeg waren

beslissen dat als we niet ook

in de dag samen kunnen zijn

zal ik je moeten laten gaan

omdat in mijn ogen

elke dag de tranen

van ons niet samen kunnen zijn

geschreven staan


verboden gebieden van mijn geheugen

ongeschreven geschreven grenzen

van verlangen waarin ik mezelf verlies

waarin ik mezelf niet vind

waar ik soms even heel

stiekem mezelf in laat verdwalen

in het verlangen

om met jou samen te zijn

verboden gebieden van mijn geheugen

omdat wij niet meer samen

kunnen zijn


dat ene moment

ogen die stralen

die me raken omdat de woorden

die er zijn gehoord worden

de armen die mij aanraken

waardoor wij verbonden zijn

stille stiltes die gevuld zijn met

ongehoord verlangen

gevangen raken in de

stralende kracht

van dat ene moment

waarin ik me in jouw

hart terug vind


voor als je komen wilt

de lichtjes heb ik aangezet

zodat je weet dat je meer

dan welkom bent

het pad van mijn liefde

heb ik laten branden

in elke nacht dat je onderweg bent

totdat jij beseft dat je bij mij

thuis wilt zijn


laat me vrij

gevangen in de banden

van de liefde

waarin ik me gedwongen voel

om iemand te zijn

die ik niet kan zijn

verdwenen in het niets

omdat jij mijn vrijheid

afgenomen hebt

door me iemand

anders te laten zijn


soms mis ik mijn tranen

de liefde die mij meer raakt

dan ik toe wil staan

het geluk dat me meer overspoelt

dan ik beseffen kan

het is te groots

het is te intens

dat ik soms zomaar terug verlang

naar het moment

waar ik alleen

kan zijn

om even te huilen

om de nog steeds niet verdwenen pijn


er is een engel

ergens is er zomaar

een engel

in mijn leven verschenen

die me aanraakt

in de tijden dat ik

wat minder goed ga

die me laat weten

dat ik er nooit alleen voor sta

er is een engel

die mij beschermd

een engel die altijd

bij mij zijn zal


terug in je armen voor even

het verlangen

om weer even gevangen te zijn

in jouw geur

jouw armen

jouw gedachten

maakte dat ik naar je toe ging

waar ik me weer even

helemaal thuis voelde

in dat moment van even


als ik niet meer aan je denk

als de dagen die

zomaar over gingen in de dagen

omdat ik niet meer het besef had

van dag en nacht

ik mezelf verloren vond

in het moment dat ik jou verloor

mijn gedachten

maar blijven dwalen over hoe mooi je was

hoe lief ik je had

besef ik weer

dat als ik niet meer aan je denk

je echt dood zal zijn


de onbeschreven pijn

getergde ogen van wanhoop

het verdwenen gevoel van

een verloren moment

het lezen van de harten die niet

meer te raken zijn

de onbeschreven pijn

gevangen in angst

die niet meer te pakken zijn

doordat het voor altijd

verdwijnt

Hits: 37