
verlangen
in de stilte van de avond
is daar jouw stem
die me lieve woordjes zegt
die me vertelt
dat de liefde
tussen ons echt is
dat we alleen nog even
moeten wachten tot de tijd rijp is
gevangen in de keuzes van het verleden
kan onze liefde
op dit moment
nog niet overleven

de wereld stort in
de wereld staat in brand
geen woorden van troost te vinden
de mensen die elkaar
wantrouwend aankijken
met in de ogen
de gevoelens van angst geschreven
voordat het echt gaat worden
de oorlog
waar men al jaren
bang voor is

opnieuw gevangen
geen woorden te zeggen
alleen elkaar omarmen
na vele omzwervingen
in de liefde
om te ontdekken
dat wij samen
toch beter af waren
gewoon omdat
we elkaar
echt lief hebben

als de stilte komt
uitgesproken
de woorden die niet zijn gezegd
de gedachten
die niet uitgesproken
konden worden
door het wantrouwen
van wat de waarheid
kon zijn
stilte die niet meer is te doorbreken
omdat de oprechtheid
van de woorden
verdwenen is

angst in de avonden
ineens de telefoon
of ik meteen kan komen
het gaat niet goed met haar
mijn moeder die elke dag
het leven aanraakt
met haar lach
ineens was het niet meer
de lach die het leven aanraakt
het was de angst voor de avonden
waarin de telefoon kan gaan
omdat ze weer bang is
voor de nacht
voor wat komen kan

oorverdovende stilte
de stilte van de kamer
waar ze ligt
alleen het geluid
van de apparaten
die haar nog in leven houden
haar handen zo teer zo klein ineens
ineens een klein mensje
dat niet meer groots kan zijn
zittend naast haar
met mijn hand in haar hand
terwijl de klok zijn minuten slaat
om haar voor altijd te halen

de tranen van het gemis
starend in de late avond
de stilte van de zondag
heeft haar weer ingehaald
ze weet het niet meer
ze verliest het contact
met de mensen om haar heen
haar maatje
waar ze veel mee samen was
op de stille zondag
is vertrokken
naar nergens heen

als ik je stem maar niet vergeet
de dagen slijten
hun eigen tijd
in de schemering van het verdriet
waarin ik nog niet
de rust kan vinden
van het verlies van jou
langzaam besef ik
dat ik niet meer weet
hoe je stem was
hoe je geur was
langzaam verdwijn je
mee met de tijd