londenmei26c

ik kan niet tegen je liegen
je vraagt of ik verliefd op je ben
ik kijk je aan
met de tranen in mijn ogen
omdat ik niet
kan liegen tegen jou
omdat ik weet
dat ik niet verliefd
ben op jou
ook al zou ik
dat heel graag willen
je bent alles wat ik wens
toch is net dat vonkje
dat ontbreekt
tussen mij en jou

als de zon hem aanraakt
kijken naar hem
die ik lief heb
meer dan ik kan beseffen
is de liefde gekomen
in mijn leven
raak ik hem soms even
in gedachten aan
alsof de zon hem aanraakt
omdat mijn liefde voor hem
zo bijzonder is

wachten op wat komen gaat
in haar hand haar telefoon
staat ze te wachten op haar afspraak
die komen zal
al een uur wacht ze op hem
die niets meer laat weten
of hij komen zal
teleurgesteld kijkt ze naar de wereld
waarin ze weer een stukje
vertrouwen verliest

gebroken liefde
de rozen van de liefde
die je mij gaf
in de late nacht
in het café
hebben inmiddels hun glans verloren
is de liefde gebroken
doordat jij een ander had gevonden
die je liever vond dan mij

opgeslagen voor altijd
afscheid met tranen
van onbegrip
het loslaten
van elkaar
met de nodige pijn
loslaten van jou
om alleen verder te gaan
toch nog even goed naar je kijken
je beeld vastgezet in mijn hoofd
als een standbeeld
zodat ik jou
nooit meer vergeet

het verlaten huis
de vele woorden
die in mijn hoofd zijn opgeslagen
waar ik mezelf in spiegelen kan
zijn langzaam aan het veranderen
in een onuitspreekbaar verlangen
om de sleutels van de tijd
te kunnen pakken
om zo alle kamertjes te openen
waar zijn gedachten
zijn opgeslagen

duizenden liefdesbrieven
duizenden brieven geschreven
naar de liefdes van mijn leven
die niet bleven bestaan
verdwenen gedachten
gevoelens die
niet meer te vangen zijn
zoals ze stonden beschreven
in die duizenden liefdesbrieven
die vergeten zijn

haar eigen spiegelbeeld
ze gaat zitten
haar niet bewust van de
spiegeling van het glas
waarin ze gevangen is
waar je haar ziet
zoals ze niet echt is
de reflectie van haar persoonlijkheid
blijkt enorm te zijn