londenmei26d

volleerde onschuld
onschuldige ogen
die mij aankijken
in de stilte van de avond
smeken om aandacht
die ik niet kan geven
omdat ik weet
dat het dan zal eindigen in een gevecht
waarin geen winnaars zijn

dag jij
geen woorden
geen tranen
niets meer
de weg die je gaat
is door jou gekozen
het loslaten dat ik je niet bij mij kan houden
omdat jij deze weg alleen wilde gaan
langzaam zie ik je verdwijnen voor altijd
om je vast te houden
in mijn herinneringen
omdat ik van je hou

je eigen bagage
je kijkt me aan
met in jouw ogen
de vraag of ik jouw bagage
wil gaan dragen
omdat je te moe bent
ik kijk je aan
zeg alleen dat ik dat niet kan
dat jij het zelf moet doen
omdat je daar de kracht
voor hebt gekregen

als de tranen te veel zijn
wachten op de waterval van tranen
die maar niet willen komen
die op het randje zitten
van uitbarsten maar
ze willen nog niet loslaten
om daardoor te kwetsbaar te zijn
dan ineens valt de eerste traan
die de dam doorbreekt
zit ik in mijn eigen tranendal
opgelucht te zijn
omdat het verdriet
eindelijk zijn weg naar buiten vond

iemand pakt mijn liefde af
de liefde die ik voel
diep in mijn hart
waar ik alleen maar
bij mezelf kan zijn
is ineens verdwenen
ingeruild voor een andere liefde
die jij me geeft
nu je voor mij hebt gekozen
om altijd samen te zijn

jonge liefde
onze zoon
die genezen is van zijn
zoveelste gebroken hart
is weer gevangen in de liefde
voor misschien altijd
wij kijken beiden naar hem
zien de jonge liefde
die misschien voor hem
nu echt bij hem blijft

het oude pad
de weg
bekend terrein
omdat ik dat pad al vaker
heb bewandeld
altijd met een gebroken hart
dat niet meer wilde kloppen
dat alleen maar dacht
hoe overleef ik mijn gebroken hart
totdat ik ontdekte
dat het oude pad
me steeds weer nieuwe liefdes bracht