madrid1

acht soldaten

ze wisten het zeker

natuurlijk laat je  een vriend

die in diepe verdriet zit

niet alleen

ze gingen over drempels

die andere ontlopen

ze gingen samen

om hem te steunen

in zijn immens groot verdriet

van het verlies van zijn moeder

ze stonden er voor hem en voor elkaar

om elkaar te steunen

in deze oneerlijke strijd

acht soldaten

van de vrede

van amper  veertien jaar


ik kan het met duizend woorden zeggen

ik kan het met duizend woorden zeggen

ik kan het met de mooiste woorden bekleden

ik kan als ik het wil

heel erg verzachten

wat ik zeggen wil tegen jou

ik vang al mijn gevoel

in twee simpele woorden

die alles vertellen

waarmee ik al tijden worstel

ik kijk je aan

diep in je ogen

zeg alleen

“dag lief”

ik draai me om

ga verder

op mijn eigen weg


ik verstop me onder de dekens

het leven 

is even teveel voor mij

ik voel me afgesneden

van dat wat me zo raken kan

ergens weet ik 

dat mijn kracht

terugkomt als ik maar

even wacht

verstopt onder de dekens

wacht ik af

totdat ik weer terug 

in het leven mag


en hij doet het

onze zoon die voor altijd

bij ons mocht blijven

zijn verhaal

van dat hij een medische achterstand heeft

hebben we vanaf het begin

als normaal gezien

we hebben hem zien groeien

tot wie hij nu is

dan vraat hij of hij met de trein naar oma mag

oma die aan de andere kant van het land

haar woonplek heeft

we kijken elkaar aan

zeggen vol vertrouwen

dat hij mag gaan

we brengen hem naar het station

vragen niet eens

of hij een bericht stuurt

of belt als hij er is

wij doen stoer

alsof het heel normaal is

van binnen weten we allebei

pas als we horen dat hij 

op de plek van bestemming is

zullen wij gerust zijn


soms huilt ze even

verstopt in de nevels van de tijd

komt ze even niet meer bij zichzelf

ze staart door het raam van het leven

naar dat wat ze niet meer raken kan

ze vraagt zich af

waarom dit leven

nu ze niet eens meer weet hoe oud ze is

haar lichaam verteld haar levensverhaal 

al ziet niemand 

dat ze soms stil zit te huilen

omdat wat ze nu niet meer zeggen kan


als mijn tranen stoppen

vloeiend water dat gewoon

 langs mijn wangen vloeit

de tranen die  ik soms even 

niet binnen houden kan

omdat het me zo raakt

wat ik weer horen mag

soms wil ik  heel hard vloeken

 tieren  omdat ik niet weet

 wat ik al dat kinderleed

kan doen


wat kan er fout zijn aan liefde

dwalend door een park

ergens in de stad

zie ik ze lopen

arm in arm

twee jongens

die van elkaar houden

die gelukkig zijn

ik denk terug 

aan de tijd

dat jij en ik 

door de stad liepen

hand in hand

zonder te provoceren

maar gewoon omdat ik wist

dat jij ook van mij houd


blus het verlangen

jij kwam zomaar in mijn leven

het leven dat ik nog steeds niet

met jou delen kan

toch kom je af en toe

even bij mij binnen in de nacht

om ons verlangen van samen smelten

te stillen

om zo samen even weer

verbonden te zijn


de kunst van het verlaten

gevangen beelden op straat

van schaduwen die staren

naar een kunstenaar

die alles achter laat 

ik ben verbonden  met het gevoel

van iemand moeten verlaten

om zonder die ander verder te gaan

het loslaten 

het gevecht van het is de goede weg

de kunst van het verlaten

maak me soms

zo zwak

soms zo sterk


er zijn geen monsters meer

ons boefje uit het land van de eeuwige zon

is inmiddels  18 jaar

hij gaat op kamers  ergens in de stad

die op een goede afstand zit

hij zal daar gaan studeren over het leven

over hoe hij nog leuker kan zijn

we brengen hem samen weg

bij het afscheid kijkt hij ons aan

vraagt dan heel klein of we even

onder zijn bed willen kijken

zoals we altijd deden  voor het slapen gaan

zodat hij weet dat er geen

monsters in zijn 

nieuwe leven zullen staan

 

Hits: 24