Malaga1

aan het einde van de weg
een leven vol
met alles waar ik van genoten heb
de dagen waren soms somber
soms met teveel regen gevuld
maar toch kijk ik terug
op een vol leven
waarvan ik genoten heb
aan het einde van de weg
tel ik mijn zegeningen
ga ik langzaam
op reis
naar de eeuwigheid

pratende billen
ze is haar alarm kwijt
mijn moeder die af en toe loopt te dwalen in de mist
ze hoort een stem
die haar vraagt te reageren
maar dat kan ze niet omdat haar alarm weg is
dan de telefoon
ze legt uit wat er aan de hand is
de man aan de telefoon stelt haar gerust
het alarm moet in huis zijn dat kunnen ze zien
alles afgezocht totdat ze naar het toilet ging
waar ineens haar alarm op de grond viel
het eerste wat ze zei was
maar goed dat die man niet kon zien
met dat ding
dan had hij mijn rimpelige billen gezien

dit besef
gesproken woorden
ergens in niemandsland
waar onze liefde
zijn einde vindt
waar we niet meer
met elkaar zullen zijn
nadat we de laatste woorden
hebben gezegd
het besef
dat wij elkaar niet meer gaan zien
maakt dat ik
nu extra verdrietig ben

als uit de as herrezen
in alle stilte van de dagen
die het verleden
gevangen hebben gehouden
als een bevroren plas water
herrijst alles uit de as
als de lente
alles weer laat ontwaken
omdat het leven
verder gaat

gewoon omdat ik bang ben
deuren dichtgegooid
mensen laten gaan
mijn hart gesloten
voor de gevoelens
die soms ontstaan
omdat mijn hart ineens
in vuur en vlam staat
weggerend
omdat ik gewoon bang ben
dat het echt
iets gaat worden
wat een relatie blijkt te zijn

geen tranen in de regen
loslaten
in de late avond
de laatste zuchten
dan de adem die stopt
de laatste dagen
langs zijn tijdelijke plek
waar hij rusten mag
dan de dag
van echt loslaten
terwijl de hemel huilt
blijven mijn ogen droog
omdat mijn tranen
vermengd met het
water van de hemel hem niet bereiken kunnen

waarom nog hopen
lange avonden
praten
om te ontdekken
dat het niet meer gaat
het loslaten
het weggaan
uit de vertrouwde plek
maakt dat ik besef
dat ik nog ergens hoop
dat jij en ik
weer samen gaan

stem uit het verleden
gesproken woorden
van stilte
die niemand horen kan
geen gedachten
die ik nog uitspreken kan
zonder dat iemand
ze aanraken kan
verloren momenten
in de stilte van de avond
waarin ik jouw stem hoor fluisteren
blij dat je weer
bij mij terug bent

geen woorden om te troosten
geen woorden
om te troosten
geen woorden
om jouw tranen te drogen
alleen mijn
armen wijd open
om je te ontvangen
in de warmte
van mijn liefde
om je zo te laten voelen
dat je er niet alleen
voor staat

de zwijgzame deur
gesloten gevoelens
omdat het niet meer kan zijn
loslaten
van vaste gewoontes
die er altijd waren
maar die nu niet meer nodig zijn
starend naar de deur
die niet meer opengaat
doordat jij
niet meer langskomen zult
de stille dagen van het gemis
die zijn aangebroken
omdat jij niet meer verder mocht
met het leven dat er was