ogen10

het magische tussen jou en mij

kijkend in jouw ogen

die meer zeggen dat mijn

woorden zeggen kunnen

wat mijn hart kan bevatten

wat in mijn geheugen

geschreven staat

onzichtbare lijntje dat

is ontstaan

in de magie van het moment

waarin jij en ik

ineens verdwenen waren

uit de wereld

van in het hier en nu zijn


losbreken

gevangen in de tijd

gevangen in de worstelingen

van het verleden

waarin je soms ten ondergaat

vechten tegen het waarschijnlijke onmogelijke

totdat je door het vele

beuken tegen de muren van het verzet

een barst ontdekt

vechten totdat je niet meer kan

dan losbreken uit de hel van het verleden

om in het heden

opgelucht adem te halen

om gesterkt door  het verleden

andere gevechten aan te gaan


lopen op andere schoenen

sjokken door het leven

omdat  de dagen lang genoeg zijn

de tijd willen nemen om ergens te komen

alle tijd hebben en denken

het komt wel goed

totdat je ogen open gaan

ontdekken dat er zoveel meer is

dan het oude vertrouwde

aanpassen van je schoenen

die je droeg

ineens met andere schoenen

meer genieten van het leven

stilstaan bij wat er echt is


op mijn handen door de wereld

omdat het me niet beviel

om met mijn hoofd in

de wolken te lopen

besloot ik op mijn

handen op de grond

verder door het leven te gaan

om zo maar eens de echte aarde te zien

te voelen

om te weten

waar ik werkelijk

naar toe ga


sluiers van het verleden

langzaam onthullen

de sluiers van het verleden

de onmogelijkheden

van het heden

langzaam komt het licht

de wereld in waarin

ik mezelf niet herken

zoekend naar de woorden

die ik spreken wil

in het heden

die de pleister zullen zijn

op de pijn

uit het verleden


dansen in het oneindige

zwevend op de muziek

die steeds weer mijn hart

raken zal

de geluiden van de liefde

die mij laat merken

dat ik alles voor de wereld ben

aangeraakt in het heden

waar ik mezelf

terug vinden kan

zie ik de dansende oneindigheid

steeds dichter bij komen

in mijn bestaan


nu het feest is opgeborgen

langzaam komt de stilte

in mijn leven

langzaam verdwijnt het feestgedruis

langzaam keert de rust in mijn hart

land ik in de wereld die ik zo ken

raak ik jouw ogen aan

kijk ik naar jouw hart

dat zacht slaat

de liefde die je me geven wil

het feest is opgeborgen

samen zijn we daar waar

we moeten zijn

in elkaars armen

verbonden met elkaar

voor altijd


even niets meer horen

gewoon even niets meer horen

niets meer zien

even er niet meer zijn

gewoon lekker niets

even mezelf verstoppen

in mijn eigen gekozen

isolement

gewoon weer even op adem komen

even weer gewoon verbonden zijn

met mijzelf


waar  ben je

zo aan het einde van het jaar

kom je weer in mijn gedachten

denk ik weer aan jou

wie jij bent

wie je was

hoe je was

vraag ik me heel stil af

waarom ik jou nooit meer zie

nooit meer spreek

laat ik het gaan

het is goed

dat wij niet meer samen gaan


toen je mij zag

verloren lopen

door de straten van

 de stad van mijn verleden

waar ik soms zo weemoedig

van worden kan

kijk ik ineens in jou

stralende ogen

jouw gulle lach

van heel lang geleden

de woorden dat je

al heel lang op mij had gewacht

maakte dat ik me meer dan thuis

voelde in deze stad


niet weghalen maar koesteren

het stoffige verleden

van mijn hart

waarin de namen geschreven staan

van die er waren

maar die niet bleven

niet konden zijn

laat ik lekker liggen

waar ze zijn

het is goed dat deze namen

in mijn leven waren

ze hebben me gemaakt

tot wie ik nu ben


van steen naar kiezel

de stenen op mijn pad

die voor mij vaak een berg vormden

waar ik niet overheen leek te komen

bleek ineens totaal anders

bleek niet meer wat het was

met andere ogen

bleken deze stenen en bergen

slechts kiezels te zijn

die ik met gemak bleek te

kunnen nemen

waar ik met gemak

over heen stappen kan


in gedachten bij jou

deze avond

waarop de wereld

de vrede ontvangt

waar overal licht schijnt

waar de liefde altijd

het antwoord is

de hoop die is gevonden

in het geboren kind

ergens in een stal

denk ik aan jou

die nu daar is waar

je eigenlijk nog lang

niet wilde zijn


masker af bij jou

als ik bij je ben

kijk je dwars door mijn

façade heen

raak je mijn echte ik aan

met de zachtheid in jouw stem

zeg je tegen mij

dat jij mij beter kent

dan ik soms mezelf herken

raak je me teder met je armen aan

kus je me zacht daar waar

de pijn het diepste zit verborgen

zeg je bij mij hoef je geen masker

te dragen

voor mij ben jij kostbaarder

als je gewoon jezelf bent


de knoop in mezelf

zit ik aan een tafel

te vertellen over mijn gedachten

dat ik er niet uit kom

krijg ik een lullig touwtje

dat vreselijk in de knoop zit

moet ik dat gaan ontwarren

om ze de knoop in mijn hoofd

weg te werken

ik kijk er met een

achterdochtige blik na

met de vraag is dit

nou echt waar

terwijl ik zit te

puzzelen op deze knoop

merk ik toch dat de knoop

in mij verdwenen is


tranen van  de bruid

op haar schouders

rusten de zorgen van de wereld

haar ogen kijken met diepe

ontroering naar dat wat haar zo raakt

gevangen beelden van

gevallen mensen

in de wereld waar de vrede

te laat voor kwam

haar tranen vallen

op haar mooiste dag

van haar leven

omdat ze dit ineens

zomaar echt zag


dan zie ik je zitten

in de stad  waar ik altijd dwaal

als ik hier ben

de stad waar ik thuis kom

waar jij woont

die ik al meer dan een leven ken

lopen daar waar jij en ik altijd afspreken

als ik er ben om daarna met jou

naar jouw huis te gaan

waar ik meer dan thuis ben

waar ik thuis mag zijn

alles gaat door mij heen

als ik je dan zie zitten

waar je mij nog niet kan zien

toch zeg je al meteen

je bent er ik voel het dat jij weer

bij mij bent

Hits: 15