ogen2

wees een vreemde

laatste keer

in elkaars armen

gevangen van onze passie

wetende dat dit de laatste keer is

waarbij ik altijd zei

als we in elkaars armen zijn

wees geen vreemde voor mij

zeg ik nu mijn afscheidswoorden

wees een vreemde voor mij

laat me nu vrij

om weer zelf  

alleen verder te gaan


het kind dat wil worden omarmt

verdrongen beeld in mijn hoofd

het kwetsbaar durven zijn

zonder de angst

dat iemand dat misbruiken zal

aanraken van mijn innerlijke kind

die ik omarm

omdat ik wil

dat het weer bij mij zal zijn

waar ik van ga houden

ga koesteren

omdat ik al zolang

zonder mijn innerlijke kompas

verloren door de wereld ging


achter de glazen deur van mijn verlangen

kijken naar daar

waar de liefde eens altijd was

waar ineens de liefde verdween

in de ogen van een ander

verdwijn ik achter mijn deur

van mijn verlangen

weet ik dat ik

een tijdje zal kijken

naar daar waar ik

met jou had kunnen zijn

veeg ik de tranen van mijn gezicht

laat ik het zijn

zoals het is


wie ging weg

terwijl de tijd mijn wonden heelde

ik afstand kon nemen van jou en mij

ik mijn leven weer zo heb al ik hem altijd

wilde hebben

sta jij ineens voor mijn deur

met de tranen in jouw ogen

ik zie jouw pijn omdat hij niet bleek te zijn

wat je dacht die hij zou zijn

je komt om mij te vragen

of je terug komen mag

waarop ik zeg

jij maakte de keuze om weg te gaan

dus je bent niet meer welkom bij mij


schimmige schaduwen van onze liefde

samen in de nacht

elkaar beminnen

samen zijn

weten dat we

verboden vruchten eten

dat we niet samen mogen zijn

toch gevangen in het verlangen

naar elkaar

gebonden aan de schimmige

schaduwen van onze liefde

die nimmer het

daglicht zullen zien


de smet op onze liefde

gevangen in de woorden

die je zei

de dingen die je deed

je armen om mij heen

hand in hand lopen

me aanraken

op een onverwachts moment

het aangeven dat je met mij

verder wilt gaan in het leven

raak ik met een stille glimlach aan

ook al weet ik dat deze dingen

voor jou gewoon een spel waren

het gaf mij wel het mooiste cadeau

omdat ik daardoor weer verliefd durf te zijn


zo is het gegaan

geen woorden

meer te zeggen

alleen maar zeggen

dat het niet meer gaat

afscheid nemen

met een stem vol tranen

met een hart dat niet meer

verlangt naar hem

maar naar de vrijheid

afscheid nemen omdraaien en gaan

wetende dat het voor altijd

nu anders in het leven

zal gaan


aan het einde van de zoektocht

gedroomde gedachten

van ooit misschien komt hij bij mij

komen we samen in het leven

waarin we samen mogen zijn

gedroomde gevoelens

van ooit ben jij terug bij mij

zijn wij weer samen voor altijd

kijk ik aan het einde van mijn reis

naar jou die in mijn armen ligt

die ik al een halve leven lang ken

maar nu pas heb bij heb ontdekt

dat jij voor mij de liefste ben


lichtpuntjes in de nacht

elke nacht

als ik even mijn ogen

open doe

naar de hemel kijk

zie ik daar de knipoogjes

van hen die niet meer zijn

raak ik in gedachten

even jou weer aan

om zo weer

even heel

dicht bij jou te zijn


daar ging je

afscheid bij de deur

de koude winter van buiten

kroop in mijn hart

zag jou gaan de koude vriesnacht in

waar jij liep

handen diep in je zakken

ik wilde uit schreeuwen

dat je moest terugkomen

dat ik je niet kwijt wil

daar ging je

als een dief in de nacht

die mijn hart had gestolen

om niet meer terug te geven aan mij


 

wachten totdat ik ook zover ben

de tijd heelt de wonden

van het loslaten

wat je soms nog niet los wilt laten

maar waartoe je gedwongen word

ik weet hoe het gaat

langzaam komt er ruimte

in het hart voor andere mensen

voor andere gevoelens

om weer in vol vertrouwen

in volle overgave

mezelf te verliezen in

een ander hart

dat voorbij komt

die mij raakt


waar blijf je nou

stille verlangen

naar de uren

waarin wij weer

samen zijn

in onze geheime uren van de nacht

kijken of je al komt

of je weg kon bij haar

waar je nog steeds gevangen zit

waar je blijft omdat je

haar nog niet verlaten kan


opgeruimd

mijn kasten van mijn

geheugen

heb ik afgestoft

heb ik uitgezocht

heb ik spullen weggegooid

omdat ik ze niet meer gebruikte

heb ik weg gedaan

omdat ik daar niets meer mee kan

langzaam ontstaat er ruimte

in mijn hoofd en hart

zodat er plaats voor

jou zal zijn


jij en de maan

houden van jou

tot de maan en terug

die uit mijn leven verdween

wetende dat jij nu

ergens bent

waar ik niet bij je kan zijn

raak ik even de maan aan met mijn ogen

kijk ik naar de zon

vraag ik aan jou

of je even wilt knipogen

naar mij

om zo te laten weten

dat jij en ik nog steeds

verbonden zijn


langzaam weer omhoog

de grond verdween even

onder mijn voeten

ik verdween in een put

waarbij het leek

dat er geen einde

aan de val kwam

ik keek rond naar daar waar ik was

zag nog wat restanten

die nog even moesten worden

aangeraakt om het los te laten

ik begon te bouwen

en langzaam kon ik op de

ontstane herinneringen

van verwerkte verleden

weer langzaam

naar boven klimmen


 

nog steeds zie ik jouw gezicht

het afscheid zonder

elkaar nog te zien

het loslaten van wat

er schijnbaar niet was

het houden van

dat slijten moet

het laten gaan van

wat niet meer kan zijn

het overleven van de pijn

die je diep van binnen raakt

maakt dat ik je soms zo mis ineens

al zie ik nog steeds je gezicht

voor mij die me aankijkt

met de vraag waarom het

zo moest gaan tussen ons

waarom die ander alleen achterblijft


 

Hits: 14