ogen3

weer een dag

zonder jou

lopen door de straten

jou arm niet meer voelen

je hand niet maar aanraken

het lopen door de straten

van het leven

maken soms dat ik jou zo mis

dat ik me afvraag

waar je bent

weer een dag zonder jou

maakt dat ik me soms

zo eenzaam

zo alleen voel


vluchten in het paradijs

de vage herinneringen

die verdwenen in de mist

maken dat ik steeds

vaker verdwijn in het paradijs

van mijn verleden

waarin ik mezelf dan zie

zie wie en waar ik ben

ik kijk naar dat waar

ik nog zo van kan houden

uit die tijd van mijn jeugd

raak nog een keer alles aan

vlucht dan uit het paradijs

omdat jij dan ineens zo levendig

ineens in mijn herinnering

voor mij staat


het verleden dat ik mis

even willen schuilen

in de armen van de tijd

even weer me kind voelen

in de stille avond van mijn leven

even zeggen

dat ik thuiskom

omdat ik jou zo mis

het weten dat toen we

uit elkaar gingen

ik een deel van mij verloren ben

omdat mijn hart

ondanks het vertrek

niet meer een ander

liefde vind


dat wat ik niet vergeten kan

dat wat ik niet vergeten kan

waarvan ik nog

altijd de geur ruik van die tijd

die me weer meer raakt

dan ik zeggen kan

ik kijk dan maar naar de tijd

hoop dat het steeds beter gaat

dat ik het rustig kan laten gaan

dat het overgaat

dat ik jou kan vergeten

omdat ik zonder jou

verder door het leven ga


als je moet gaan

als langzaam

het licht begint te doven

als heel langzaam

de dagen hun uren sluiten

de nachten niet meer

van belang zijn

gesproken woorden

niet meer kunnen worden gehoord

als aanraken niet meer gaat

laat ik je gaan naar daar

laat ik je los

om waar dan ook

gelukkig te zijn


de rozen in mijn hart

de lieve woorden

die je altijd tegen me zei

dat ik altijd in jouw hart leven zal

ik koester de geur

van deze zoete liefde

van dat wat mij zo dierbaar is

daar waar ik jou soms zo mis

raak ik de rozen in mijn hart

even aan

om zo weer even te weten

dat jij er was


minutenwals met het leven

laatste lekkere hapje

wat eigenlijk niet mag

omdat ze dan misselijk gaat worden

maar ik toch maar doe

laatste keer haar in het mandje zetten

voor haar laatste reis

haar het grootste cadeau geven

dat ik geven kan

het overstijgen van mijn eigen

onvermogen om haar los te laten

langzaam het laten gebeuren

de spuit die aan alles een einde maakt

haar levenloze lichaam dat nog  daar ligt

waar ze al niet meer zal zijn


als het verleden vervaagd

langzaam drogen

de tranen van het verleden

waarin ik mezelf

verloren ben

in de tijd dat ik dacht

dat het niet anders kon

langzaam ouder geworden

zien dat ik veel heb gevonden

wat ik zocht maar niet kon vasthouden

omdat het pijn deed in het verlangen

het te bezitten

langzaam verzacht de pijn van het verleden

door de liefde

die jij mij geeft


terug in het licht

vertrokken met een

boem en een knal

om het te laten ontploffen

in jouw gezicht

vertrokken met een

opgeheven hoofd

omdat ik niet langer

meer in jouw donker

wilde zijn

het licht dat mij

altijd weer roept

dat zegt kom je terug bij mij

heb ik weer gehoord

op het moment dat ik

vaarwel tegen jou zei

 


ze spelen mijn lied

heel stil

in het hoekje van het leven

zit ik af en toe

te luisteren naar de muziek

die mij raakt

luister ik naar mijn lied

dat in mijn zingt

hoor ik het ritme

in de slagen van mijn hart

raak ik stil gevangen in

het verlangen om weer

heel even stil

in mijn hoekje van het leven

te zijn


als het feest gaat beginnen

kleine stapjes

naar het midden van de dansvloer

van het leven

waar ik schuchter begin

te bewegen

op de ritme van het leven

kijk ik naar het rad dat altijd

verder draait

waar ik naar stond te staren

bang om er in mee te gaan

besef ik me terwijl ik dans

dat ik weer helemaal

bij het feest van het leven

betrokken ben


het gordijn is er soms

soms als ik

de wereld door de nevels

van het verdriet bezie

weet ik dat het

alleen maar even is

dat ik even achter het gordijn

verdwenen ben

dat ik mezelf verloren ben

in de tijd

waar ik mezelf

weer hervindt

mezelf opnieuw ontdek

om weer het leven aan te gaan

om er weer helemaal te zijn


de zon in onze liefde verdroogde

geen tranen meer

die onze liefde kunnen

laten bloeien

de droogte treed langzaam binnen

in ons hart

ik kijk naar jouw ogen

waarin ik ook de wanhoop

geschreven zie staan

omdat het ons niet lukt

weer water te geven

aan de liefde

die tussen ons

opdroogt


vertrokken met de trein naar morgen

vandaag nog

waren we steeds met elkaar

verbonden

was het lijntje

net boven afstand en tijd

tussen ons er nog

ineens bleek het te zijn verdwenen

in de dag van vandaag

zodat jij besloot te vertrekken

met de trein naar morgen

bleef ik op het perron

van vandaag

verslagen staan

te staren naar dat wat was


snoep voor de ogen

kijken in de stad

waar alles mij raakt

omdat ik er zo vaak kom

zo vaak ben

de stad die zijn leven

laat zien zoals niemand

dat doet

zie ik ze staan

bij de kraam met Italiaans ijs

waarbij ik denk

het is twee keer snoep

voor mijn ogen

het lijkt wel het paradijs


bang dat het zo zal blijven

nachtelijk uur

waarin ik ronddwaal

met mijn dromen

waarin ik dwaal

door de verlaten straten

waar ik zing en in mezelf

zit te praten

te kijken naar iedereen die al slaapt

al vraag ik me soms af

of het altijd zo zal blijven

dat ik alleen zal dwalen

door de straten

zonder dat ik met jou

praten kan


 

Hits: 14