ogen5

ik zag het gebeuren

de ogen die straalden

ineens had je de aandacht van hem

je was gevangen door de magie

die hij uitstraalde

die rijkdom die hij had

je luisterde ademloos

naar zijn succes verhalen

naar zijn leven in het algemeen

zijn zorgen zijn problemen

ik zag het gebeuren

wist dat ik jou verloren was

aan een andere man


ze zwaait me uit

altijd als ik bij haar geweest ben

voel ik me weer even kind

die weer even er mag zijn

raak ik haar gezicht aan

kus ik haar wangen

knuffel haar

omdat ik weet

dat het nu nog kan

ooit komt de dag

dat dat niet meer mogelijk is

dat ze voorgoed is gegaan

altijd als ik ga

zwaait ze me uit

zie ik in haar ogen

een traan


gewoon spelen in onschuld

het water

dat bijna de hemel raakt

springen

dansen

op het geluk

van even weer

kind te zijn even

spelen met het water

in al mijn onschuld

totdat ik besef

dat ik niet meer

dat kind ben

dat ik inmiddels

al veel ouder ben


staren in het niets

eindeloze vlakte

van de leegte

waarop niets

te bekennen valt

niets te beleven is

op een enkele stofwolk na

die even opwaait

als de wind

over de aarde aait

staren in het niets

waarop niet veel gebeurt

kabbelt het leven

langzaam zijn eigen riviertje

naar het einde van het zijn


zweven op wolken van verlangen

klein moment

waarin ik verloren raak

door de woorden die je zegt

me raakt met je gedachten

met wie je bent

de woorden die binnenkomen

rechtstreeks in mijn hart

die me doen beseffen

dat het kennelijk ergens

mogelijk moet zijn

dat iemand toch bij past

die net als ik

net anders dan de rest

blijkt te zijn


de tranen van verloren liefdes

in het kleine hoekje

van mijn hart

zit ik te kijken

naar de dagen van toen

zie ik de tranen

van mijn verloren liefdes

liggen op mijn hart

ik laat ze verdampen

door de liefde

die jij altijd aan mij gaf

omdat je gewoon

bij mij wilde zijn

omdat we samen

ineens meer dan compleet

blijken te zijn


zachte stilte van de nacht

late nacht

sterren die stralen

aan het strand zitten

dromen over hoe mooi het

samen is

jouw arm om mijn schouder

ik die tegen je aanlig

heel tevreden

genieten van de

zachte stilte van de nacht


zo jij

woedend omdat je weer

tegenwind had

ik hoorde je al schreeuwen

voordat je onze straat in kwam

je was boos op de hele wereld

je was kwaad

omdat niemand jouw tranen zag

terwijl je je fiets neergooit

er nog een paar keer op trapt

loop ik naar de deur

kijk je alleen maar aan

spreid mijn armen

zeg alleen maar

kom maar


onbewogen staren

woorden die niet meer

iets raken

het verdwijnen van

jouw ogen naar het scherm

ik praat tegen je

bereik je niet

onbewogen staar je naar mij

alsof ik van een ander

planeet kom

ik vraag je of je nog van mij houd

je antwoord

dat je dat niet meer weet

maakt dat ik vol met emotie raak

terwijl jij mij onbewogen

aanstaart


het licht dat over mijn gezicht aait

heel stil

zitten in de dag

kijken naar de hemel

waar jij nu bent

kijken naar de stilte

in mijn hart

zacht zeggen

lief als je boven bent

stuur even wat licht naar mij

ineens breekt de zon door

raakt mijn gezicht aan

ik besef weer eens

hoe nietig en klein

ik soms ben


losbreken

worstelen met

de gevoelens van het moment

niet weten wat te doen

verstrikt raken

in eenzame armen

van de nacht

verdwalen in de angst

van of ik zonder jou verder kan

dan ineens  breekt alles open

breek ik los van jouw kettingen

van verlangen

laat ik jou

achter mij om verder

weer mijn eigen gang

te gaan


zwaaien tot ik je niet meer zie

laatste kus

vaarwel

voor altijd

het ga je goed

maak een mooi leven

zonder mij

zwaaien tot ik je niet meer zie

opgelucht dat het tussen ons

niet ging

het einde van een tijd

waarin jij en ik

ons in elkaar verloren

waarin we elkaar verloren

zwaaiend tot ik je niet meer zie


relaxt in mijn stoeltje

terwijl mijn benen

in doelloze rondjes

lekker rond rennen

met als doel

nergens aan te komen

zit ik relaxt in mijn stoeltje

te kijken naar de wereld om me heen

ik staar in de verte

denk en bedenk

mijn eigen verhaal

verwerk onverwerkte

zaken uit het verleden

ik stof ze af en leg ze terug

terwijl ik verder met mijn

benen door de

omgeving zwerf


alsof je uit steen bent gehakt

onbegrip in je ogen

de verstening van je uitdrukking

de kilte die is ontstaan

in jouw ogen

die ineens beseffen

dat je te ver bent gegaan

te lang hebt gewacht

om te komen

om bij mij te zijn

mijn woorden

dat je niet meer welkom bent

dat ik afstand heb genomen

van jou en mij

wetende ons moment

is voorbij


steeds hoger klimmen

steeds een stapje verder

ook ondanks dat ik moe ben

ga ik verder

ga ik hoger

dan ik kan

kijk ik naar daar waar

ik komen wil

ik klim steeds hoger

om bij jou te komen

die ergens daar op me wacht

om mij in zijn armen te nemen

die zegt jij bent het

naar wie ik verlang


 

Hits: 12