ogen6

hey vreemde

vreemde ontdekking

het lijntje

dat er was

ineens verdwenen

waar ik eerst precies wist

of ik je zou zien

of je contact zou maken met mij

is verdwenen

ineens blijk ik jou  voorbij te lopen

zonder te beseffen

dat jij het bent

ineens ben je een vreemde voor mij

die eerst zo diep met mij

verbonden was


zachte blauw van de ochtenddauw

ontwaken uit een droom

die eindigde met

een knal

afscheid nemen

met tranen in mijn hart

opgelucht ademhalen

omdat het beter is

dat hij gaat

omdat het niet meer ging

zachte blauw van de ochtenddauw

van het nieuwe leven

dat ik omarmen zal


dan breekt mijn hart

mijn zoon kijkt me aan

met zijn ogen vol tranen

de liefde die hij zo lief had

had hem verlaten

voor een ander

hij begrijpt er niets van

hij had toch alles voor

die ander gedaan

ik sluit hem in mijn armen

zeg alleen maar

dat zijn verdriet

ooit slijten zal

maar dat het voor nu

meer dan

akelig zal zijn


als je de woorden laat zwijgen

stille momenten

waarin we zwijgen

niet meer kunnen praten

over wat er speelt

de gevoelens die verdwenen

in de nachten van de haat

de woorden die nu alleen nog dienen

om te laten horen

dat het niet meer gaat

kijken naar elkaar

omdat we beiden niet durven

te zeggen

dat de ander

weg moet gaan


 

waarom ging het deze weg

zoveel vragen die tollen in mijn hoofd

waarin de vraag draait

om het waarom het zo is gegaan

het loslaten het laten gaan

een situatie waar ik niet

voor gekozen heb

waarin ik verstrikt in mijn gevoelens

verward achter blijf

kijken naar de tranen

die steeds vloeien die steeds gaan

waarom ging onze liefde deze weg

waarin wij elkaar verloren

hebben voor altijd


achtergebleven herinnering

afscheid op het grote veld

van eer

alles opgeruimd uit de kast

die er nog stond

waar jouw spullen

in hebben gestaan

aarzelen bij de kapstok

waar jouw paraplu nog staat

besluiten hem te laten staan

om zo af en toe te schuilen

in de storm  van gemis die me

soms zo intens

overvalt


duizenden stille klanken in de stilte

in de stilte van

mijn moment

waar ik even gevangen zit

in het leven

hoor ik de duizenden klanken

van de geluiden van de stilte

die in mijn zingen

het lied van loslaten

van opnieuw beginnen

van overwinnen


als wachten te lang gaat duren

wachten op het moment

dat je aanbelt

dat je voor mijn deur zou staan

met de woorden

het is niet goed zoals het

tussen ons is gegaan

sta ik te kijken naar de wereld

om mij heen die me roept

die me vraagt om mee te doen

besluit ik

mijn wacht schoenen achter te laten

om op blote voeten

de toekomst zonder jou

in te gaan


schaduwen in de nevel

schaduwen die mij

aanraken in de nacht

waarin ik mezelf verlies

waarin ik mezelf zoek

waar ik verloren ben

schaduwen die me aanraken

omdat ik vecht tegen

luchtkastelen

die niet bestaan

tegen dromen die nooit uitkomen

die nooit waarheid gaan worden

nooit waar zijn


dansen in de zon van vandaag

dansen in de zon

die al uren naar me lacht

de wereld dit open gaat

die langzaam zijn geheimen

onthuld voor mij

waarin ik zie dat jij en ik

samen komen in de uren

van het moment

we dansen de dans van geliefden

die elkaar vonden

in de nacht van eenzaamheid

waarin onze liefde

is ontwaakt


de leegte die jij dacht achter te laten

vertrokken zonder

iets te zeggen

zonder te praten

zonder mij te vertellen

dat je hier niet wilde zijn

ik kijk om me heen

zie de volheid van mijn leven

dat de leegte

die jij dacht achter te laten

meer dan gevuld blijkt

te zijn


de kamer vertelde zijn verhaal

als de nacht

zijn sluier langzaam

om mij heen legt

kijk ik naar het verhaal

van de kamer

waarin jij en ik samen waren

waar we samen

hebben gevochten voor ons bestaan

waarin we elkaar vonden

in de tijd

zonder elkaar te verliezen

zonder bang te zijn

de kamer verteld zijn verhaal

nu jij voorgoed

weg bent gegaan


niet vergeten

diep in mij

zit jij altijd verborgen

raak je me nog steeds aan

voel ik me verbonden

met jou hart

kijk ik soms zomaar op

voel ik dat je voor me staat

kijk ik in het luchtledige

dat door jou heengaan

is ontstaan

voel ik je tastbaar bijna

zo dichtbij dat ik

je niet kan vergeten

waar ik ook zal zijn

wetende dat jij altijd

bij mij zal zijn


geen uitweg meer

vluchten voor de armen

van de liefde

raak ik verstrikt

in jouw ogen

in jouw gevoel

raak ik angstig

dat onbekende gebied aan

zie ik jou ineens

voor mij staan

met alles wat je in je hebt

kan ik niet meer vluchten

voor dit gevoel

omdat de deuren

naar de vrijheid

op slot zijn gegaan


hoe is hij

horen hoe je praat

over hem die ineens

je leven binnen rent

die je aanbid

zonder dat je hem

echt kent

ik kijk in je ogen

vraag dan

hoe is hij

geeft hij jou wat je

van het leven wacht

of heeft hij geen idee

hoe mooi je echt bent

 

 

Hits: 12