ogen7

hij is meer dan dat

laten gaan

met de tranen in mijn ogen

de dood die geen genade kent

hem loslaten

om te gaan waar zijn

weg ook heen mag gaan

zijn foto staat nog op het dressoir

waar ik dagelijks naar kijk

hij is meer dan dat

het is niet alleen die foto

het is de tijd die we samen hebben gehad

de liefde die ik van hem kreeg

die ik nog dagelijks ervaar


mijn hart vol met letters

mijn hart

beschreven met duizenden woorden

die langzaam

aan het licht verschijnen

die ik niet uitspreek

maar die worden gezien

in de woorden die ik zeg

waar zijn de oren

die ze kunnen lezen

die weten

waarom mijn hart

vol met letters

die woorden vormen

is beschreven


ik mis je zo

kijken uit het raam

van mijn auto terwijl ik richting

de tijd van toen rij

staar ik naar de herinneringen

die voorbij gaan

zie ik je voor me staan

zoals je was

raak ik je in gedachten

zachtjes aan

veel te bang

om deze droom te verstoren

ik mis je steeds meer en meer

omdat ik het liefste zou

willen dat je nog bij mij was


ineens in een vlaag

staren in de verte

waar het leven mij roept

waar ik kijk naar jou

die er niet meer is

zie ik je soms zomaar

in een raam weerspiegeld

alsof je even naar mij lacht

raak ik van slag

omdat ik nog steeds weet dat jij en ik

niet samen mogen zijn

wij verloren samen

van onze tijd


gebroken momenten

moe gevochten in onze onmacht

om het toch maar te redden

om het goed te doen

het lukte niet met elkaar

we ontdekten samen

dat onze liefde niet ging

dat we het moesten laten gaan

ik zie de restanten van ons samen

in mijn dromen

waarin de onmacht van ons beiden

staat geschreven

om dat we elkaar verloren

in deze strijd


uitdrukkingsloos

verslagen staan staren

naar de grond

waar niets geschreven staat

waarin niet weergegeven is

hoe nu verder

verloren van elkaar

door de onmacht van

het niet meer samen zijn

kijken naar dat wat niet meer is

vragende ogen

over waarom het niet ging

waarom jij met die ander

verder ging


dan kom ik weer bij mij

als ik verloren

door de dagen dwaal

omdat ik ineens jou

intens mis

zoek ik overal

waar ik jou niet vinden kan

zoek ik naar de plek

waar ik jou heb

achtergelaten in mijn herinnering

kijk ik goed naar binnen in mijn hart

ontdek ik dat

ik niet naar jou zocht

dat ineens blijkt

dat ik mij mezelf naar

het kind in mij zocht


eenzame roos van de liefde

op de eenzame tafel

van het samenzijn

staat een eenzame roos

te kijken naar alles

wat voorbij is gegaan

laat hij langzaam

zijn blaadjes vallen

verliest zijn levenskracht

laat zijn kopje hangen

om zo langzaam

te sterven

aan een verloren liefde

die hij nooit had


 

gevangen momenten

momenten van nadenken

van beseffen dat ze er zijn

ze omarmen

omdat ze kostbaar zijn

omdat ze me raken

in mijn hart

momenten gevangen

om ze tot herinnering

te maken

om op die manier

met de wereld

 en het verleden

verbonden te zijn


zal het morgen anders zijn

verscholen

in de stille nachten

van besef

dat je de deur tussen ons

voor altijd sloot

dat je hebt gezegd

dat je niet terug zal komen

staar ik in de verte

besef me dat ik je nu al mis

dat ik je moet laten gaan

omdat jij niet met mij

en ons verder kan gaan


de stille regen van het moment

zachte tranen

vallen langzaam

in mijn hart

waarin jou naam

geschreven staat

langzaam wissen

de tranen het gevoel uit

wat is ontstaan

langzaam verdwijnen

de letters van jouw naam

waarbij ik hoop

dat de pijn van het verlies

ook voorbij zal gaan


als ik dwaal door mijn gedachten

dwalen in de wereld

die ik zo goed ken

waar ik de rotzooi

van de laatste maanden

van de laatste jaren

van mijn jeugd

heb opgeruimd

herschikt heb

kijk ik rond

in de ruimte die is ontstaan

de ruimte die er is

zodat ik weet dat ik klaar ben

voor als jij komen zal


de nacht is uitgewist

het licht ging  uit

op het moment

dat hij vertrok voor altijd

ik keek de nacht aan

dacht nog heel even

dit kan ik niet

totdat ineens

jij mijn hand pakte

tegen mij zei kom op

dit kunnen we samen aan

samen jij en ik

zijn door het donker gelopen

naar het licht

om te wennen aan de pijn

dat onze zoon

nooit meer bij ons zal zijn


je kunt het niet weten

niet eens opgemerkt

niets eens gezien

hoe diep je mij

van binnen raakt

door je woorden

door de erkenning

van wie we zijn

raak ik verstrikt

in dromen

over hoe het samen met jou

in mijn leven zou zijn


 

even er zijn geweest

heel even

maar geweest

heel even maar

gekeken naar daar waar

het is

daar waar verdriet

de liefde overwint

daar waar de rust is

in de wervelwind in de stad

in mijn leven

even maar gezeten

gekeken naar het kille ijs

dat meer verteld

dan alle verhalen

die men verteld


 

 

 

Hits: 13