ogen9

souvenir van de liefde

verdwaasd kijken naar zijn omgeving

starend in de ogen van de anderen

terwijl de vonken van de liefde

in zijn ogen geschreven staan

de dromerige blik van eindeloos verlangen

om weer bij zijn lief te zijn

het souvenir van de liefde

in zijn nek geplaatst

laat hem in de wereld staan

dromen met de glans van de herinnering

aan wat er is geweest

wat hem allemaal nog te wachten staat


achter zijn glimlach verborgen

stalende ogen

die de wereld in kijken

een glimlach om zijn mond

om te laten zien

dat hij van het leven geniet

verborgen achter al deze

maskerade van geluk

zie ik de ware mens verborgen

zie ik zijn tranen

voel ik zijn leed

vang ik ze in woorden

zonder dat ik het ben

die daarin verschijnt


gevangen in de stralen van het leven

kijken in de ogen van de stad

leven in het donker

van de momenten

voorzichtig ademen

om niet de rust te verstoren

die is ontstaan

zachtjes aanraken

het dagelijks leven

om er langzaam

in de gevangen te worden

langzaam weer te gaan stralen

in het leven

om weer dichterbij 

jou te zijn


momenten van mijn vlucht

als ik soms ineens verdwijn

even niet meer spreken wil

even niets wil zeggen

even verdwenen ben

is dat omdat ik even

buiten het dagelijkse leven

tijd nodig heb

om weer even dicht bij

mijn innerlijke wereld te zijn

om even de rust te pakken

in mijn gedachten

om na mijn vlucht

weer volop aanwezig te

kunnen zijn


man van ijs

langzaam ontdooit het bevroren gevoel

van liefhebben  in mijn lichaam

langzaam

heel langzaam

smelt de man van ijs

gaat het hart open

om de liefde die er is

te ontvangen

langzaam heel langzaam

gaat het hart weer bloeien

heel langzaam verdwijnt de man van ijs

omdat jij

in mijn leven bent


tranen van de herfst

loslaten van de lente

van de zomer

de tranen die vallen

omdat de geboden kansen

soms niet zijn genomen

de keuzes soms anders gemaakt

waardoor ineens in

de herfst van het leven

je inziet dat jouw leven

heel bewust net anders is gegaan

dan dat van velen in het leven

jouw tanen van de herfst

zijn de tranen van vreugde

omdat jouw leven

anders is verlopen

waardoor je

anders in het leven staat


als een verlaten blad in de herfst

achtergelaten

de eenzaamheid

van de jaren

laten liggen daar waar

de eenzaamheid

een hart ontmoet

die er voor hem mag zijn

als een verlaten blad

in de herfst die zijn kleur verliest

kijk ik met liefde in mijn ogen

naar jou die mijn hart

waar de lente gaf

die hij al zolang verdient


schuilen voor de ogen van de wereld

de verborgen kleuren

van mijn leven

van mijn binnenwereld

hou ik verborgen

wetende dat deze kleuren

kunnen vervagen als men

te dicht mij in mijn hart raakt

half zichtbaar zijn ze soms

ineens zichtbaar

in de ogen van de nacht

doordat jij mij verteld

dat jij nog steeds

op mijn wacht


zonder schaamte

ergens op een dakterras

werd ineens voor mijn ogen

de liefde bedreven

zonder een blik van schaamte

gingen ze daar zitten

voor het oog van iedereen

ik dacht alleen

wat een uniek moment

om twee parende duiven

op de gevoelige plaat

vast te leggen

voor het nageslacht.


als de prooi van een roofdier

kijken in de ogen van de angst

van de dreiging in de woede

die jij mij laat zien

omdat je niet kan krijgen wat

je hebben wil van mij

ik kijk je aan

zeg alleen dat ik nu stop

met het bij jou zijn

de blik in jouw ogen

als een roofdier

naar een prooi kijkt

bevalt me totaal niet


gevangen in de dood

gevonden

ergens zomaar op het strand

het leven dat zich gewonnen gaf

aan de dood

dat zijn gevecht is gestopt

met het willen overleven

zich neergelegd

bij dat wat onvermijdelijk is

de dood heeft hem meegenomen

naar het vogel paradijs

waar hij nu zonder al de versieringen

van deze tijd vrij vliegen kan


wachten op het onwaarschijnlijke

staren naar de leegte

hopen dat jij komt

dat deze droom uitkomen zal

kijken naar de trein die binnenkomt

waaruit jij altijd stapt

om naar mij te lachen

als je mij ziet staan

ik staar naar de mensen

die langsgaan

besef me dan dat jij nooit

meer komen zal

dat de weg naar jou en mij

voor altijd 

dicht is gegaan


wat kan ik nog

machteloos staren

met de tranen in mijn ogen

jou weer zien

verdwaald in jouw gekochte dromen

verdwenen uit het samen leven

kijken met de wanhoop in mijn hart

wetend dat onze liefde niet meer

kan bestaan

dat het hoe verdrietig ook

beter is dat jij en ik

uit elkaar zijn gegaan

omdat ik niet meer kan leven

met jou die leeft in een  gekocht dromend bestaan


het vervaagd

jouw gezicht

vervaagd langzaam

uit mijn herinnering

door de nieuwe herinneringen

die ik dagelijks maak

die mij dagelijks blij maken

loslaten was een opgave

laten gaan een nog veel grotere

totdat ik ontdekte

dat door mijn leven verder te leven

ik jou kon loslaten

kon laten gaan

ik weer vrij van mijn verleden met jou

verder kan gaan


kijken naar de leegte

inpakken van de dozen

het vertrek dat niet langer

op zich kon laten wachten

vertrekken naar het huis

voor jou en mij

kijken naar de leegte

wat ooit mijn veilige haven was

waar ik kon schuilen voor

de storm van alledag

sluiten van de deur

de sleutel overdragen aan

de ander

met de wetenschap

nu kan ik nooit meer naar huis

ik ben nu altijd thuis

Hits: 11