omkijken3

branden verlangen

jouw ogen

gevangen in de avond

van de schemering

die zacht mijn gezicht strelen

die naar mij kijken

met het verlangen

naar mijn hart

zoeken in de avond

om samen te kunnen zijn

branden we van verlangen

dat weer een

keer samen mogen zijn


omdat mijn wereld even verdween

dwalen door de straten

van het vergeten leven

verstrikt raken in de gedachten

van toen

verdwenen in de uren

van de onmacht

van verloren liefdes

sta ik ineens oog in oog

met jou die ik zo mis

kijk je me aan

de grond verdween onder mijn voeten

omdat jij

ik mis jou zo

tegen mij zei


ik raak nog steeds jouw adem aan

al is het een jaar geleden

al zijn de nachten

langzaam weer

meer licht gaan geven

verdwaal ik altijd

nog in het verlangen

om weer samen te zijn

wil ik je weer even voelen

weer in je armen zijn

al is het een jaar geleden

nog steeds raak ik jouw adem aan

in elke zucht van de wind

roep ik elke nacht

nog jouw naam


niet verzonden brief

stille avond van verlangen

waarin ik jou zocht

geschreven woorden

die ik je wilde sturen

om te zeggen dat het me spijt

dat mijn verlangen naar jou

nog steeds niet is bekoeld

dat ik niet zonder jou

verder lijk te kunnen gaan

raak ik de brief die ik heb

beschreven met jouw naam

met zachte hand

naar de hemel

in de hoop dat

hij jou bereiken zal


de lente komt

natte tranen uit de hemel

die neerdalen op mijn klamme huid

de tranen van de dagen

die nu vallen

laten de lente komen

laten dat wat verborgen was

ineens zichtbaar zijn

geeft ons de mooiste bloemen

de zachtste kleuren

waarin we lezen

dat aan alles wat donker was

ineens de wereld

weer lichter

kan kleuren


vergeten vleugels van zijn droom

achtergelaten

vleugels van het moment

waarin ik zijn ogen zag verdwijnen

waarin zag dat hij het vechten moe was

waarin ik las dat hij het opgaf

hij gaf mij als troost

zijn vergeten vleugels van zijn droom

zodat ik terwijl hij

zijn reis aanging naar het onbereikbare

voor mij

nog iets had

om voor te vechten

om nog mezelf

met hem te verbonden te laten zijn


tranen van de engelen

de stad sluit langzaam zijn ramen

de deuren gaan dicht

de mensen gaan langzaam

steeds vaker schuilen

daar waar ze veilig zijn

de engelen huilen

om het leed van de wereld

die maar niet wil inzien

dat het echt niet meer zo kan

de wereld zingt zo zijn

eigen lied

van zijn ondergang

in de tranen van de engelen

die vallen al verzachting

van de pijn


spiegeling van het water

kijken naar de spiegeling

in het water

waarin ik langzaam

jouw gezicht zie ontstaan

langzaam jou zien kijken

met je ogen vol liefde

waarin ik zie dat

je je arm om mij heen slaat

ik kijk je aan in het water

raak je met mijn ogen aan

samen kijken naar onze spiegeling

in het water van de toekomst

waarin we samen verder gaan


de zachtheid van jouw wijsheid

zachte woorden

die mij je mij influistert

woorden die me in beweging brengen

woorden die me leiden

naar de weg

die ik moet gaan

langzaam dringt het tot mijn kern door

dat ik juist door je zachtheid van spreken

van de wijsheid die je me geeft

ik weer op het juiste pad kom

dat  mij naar mijn

levensdoel begeleid


mijn tranen blijven vloeien

langzaam loslaten van dat

wat ik dacht wat het was

loslaten van de droom

die ik heb gebouwd om jou heen

in de hoop dat ik het goed zag

ontdekken dat ineens mijn droom

ruw werd verstoord

huilde ik mijn kussen vol met tranen

omdat ik wederom

met dit verlies

jou opnieuw

verloor


in de nacht huil ik

stille momenten

van verdriet

die ik alleen aan mezelf laat zien

verstopt in de duister van de nacht

huil ik mijn vergeten tranen

omdat het verlies

me nog altijd zo diep raakt

in de nacht sluipt als een sluipmoordenaar

ineens het verdriet bij me binnen

het water wat er moet zijn

om het verdriet te verzachten

om zo de pijn te laten verdwijnen

voor altijd


zachtjes komt de lente aan het licht

zachte regen

laat de aarde zijn

verborgen schatten prijs geven

soms nog met de tranen

van de dagen op hun blaadjes

laten ze langzaam weten

dat het wachten voorbij is

dat alles weer opnieuw zal komen

dat het er zal zijn

zachtjes kom de lente

aan het licht

laat ons weer inzien

dat alles

weer goed komen zal


verborgen schatten

de verborgen schatten

van jou en mij

zijn gevonden in de

verdwenen dagen van de tijd

samen zoeken we ze

soms even op

om weer terug te zijn

bij ons samenzijn

kijken we elkaar in de ogen

weten we weer

waarom we

met elkaar

verbonden zijn

  • in de bundel staat hier andere foto

staren in het niets

ogen die kijken

naar daar waar

niets is

verzonken in de

dromen van de dag

de volheid van het moment

waar we meer dan ooit

weer verbonden zijn

waarvan we weten

dat we soms samen staren

in het niets

om zo nog dichter

bij elkaar te zijn


regen in mei

de regen legt

heel stil

zijn tapijt van water

voor onze voeten neer

het straatbeeld

van verlangen

verdwijnt door de

regen in mei

al weten jij en ik

dat het niet erg is

omdat de zon

er altijd weer zal zijn


kronkels naar het verleden

kijken in jouw ogen

waarin de toekomst

opnieuw geschreven staat

het moment van elkaar verliezen

in de strijd van het samen zijn

staar ik naar jou

me de glimlach op mijn gezicht

door de kronkels naar het verleden

die steeds weer laten zien

dat het goed is

zoals het gegaan is

Hits: 5