opera1

soms droom ik zomaar

telkens als ik denk

dat ik er alleen voor sta

mijn dromen niet meer

uitkomen omdat

ik niet meer bij jou mag zijn

voel ik soms zomaar

dat je achter mij staat

me in de gaten houd

of ik wel onze dromen

waar maak


verdwenen draden van mijn herinnering

langzaam verdwijnen mijn herinneringen

verdwijnt het heden in de mist

van waar ik was

vang ik de beelden

die ik ken van het verleden

waarin ik mezelf als

iemand anders herken

verlang ik soms zomaar naar

het heden

waar ik geen vat meer op heb

langzaam verdwijn ik

in het verleden

waar ik ineens

weer kind ben


toen jij verdween

getuigen van jij en ik

die nog staan in de vaas

van de herinneringen

waarin ik jou verloren ben

vergeten de woorden

die we spraken

de woorden die we zeiden

die we toen meenden

waarvan we toen niet wisten

dat de leugens er al in verborgen zaten

toen jij verdween in de nacht

verdween mijn geloof in

dat wat ooit tussen ons

waar was


jij bent jij bleef

liggen in de nacht

waarin wij samen

ontdekken wie we zijn

de vragen die we elkaar stellen

wie ben ik

wie ben jij

ontdekken in de bekentenis

van onze liefde

dat niet samen lijkt te gaan

door her verschil van leeftijd

ontdekken dat in de liefde

wij samen

voor altijd met elkaar

verbonden zijn


het kind in mij

spelen met de gedachten

aan dat de tijd niet meer

terug komen kan

zie ik ineens mezelf staan

spelen in het water wat was

zie ik mezelf weer staan

als kind dansen in de regen

in de plas die altijd op

dezelfde plek in de straat was

zie ik ineens de lach van de tijd

terug in mijn ogen

zie ik de zon die weer op het kind

in mij schijnt


denken aan verloren liefdes

de engel brengt me soms zomaar

bij de liefdes van toen

zie ik hun gezichten

ruik ik soms hun geuren nog

hoor ik hun stemmen praten

hoor ik hun lach

zie ik dat wat was

maar niet kon blijven

omdat ik ontdekte

dat ik in de relaties

nooit bij mezelf bleef

dat ik nooit mezelf

was


als de nacht me insluit

de triestheid van het moment

waarin ik mezelf

verloren ben

waarin ik soms even niet meer weet

of ik dit wel wil

of dit is wat ik zocht

in de nacht

voel ik me soms gevangen

in een leven dat ik niet heb gekozen

waarin ik niet meer mezelf tegenkom

die ik niet meer herken

in de dag


spiegelen in de tijd

als stille getuigen

van het leven

zitten ze daar in het water

van de tijd

spiegelen ze het leven

van alle dag

laten ze ons weten

dat was nu is

ooit eens was

spiegels van de tijd

waarin geschreven staat

dat de tijd zijn einde nadert

zonder dat

je er om vraagt


staren in het niets

de wereld draait

zijn eigen rondjes

waarin ik meedraai

als een op hol geslagen carrousel

waar ik de rem niet kan vinden

waarin ik mezelf telkens weer verlies

als de wereld even stil staat

staar ik in het niets

zie ik wat er allemaal

om me heen gebeurt

ga ik terug naar de molen

met de waanzin van elke dag

doe ik weer mee

totdat ik weer

even in het niets staren mag


ik ben langs geweest

stille getuige van onze liefde

dat nog elke dag

op de deur hangt

waarin wij samen geloofden

totdat de storm

de liefde van ons afnam

waarin we verdwenen

in de nachten van

vreugdeloos verlangen

naar dat wat er was

kwam ik bij jou langs

Hits: 23