opera4

ons vuur laten doven

ontdekken dat onze liefde

niet meer is wat het moet zijn

niet meer kunnen praten over het leven

zwijgend elkaar aan kijken

bij het eten

avonden in onze eigen wereld verstopt

zonder dat we dat willen

raken we elkaars vuur niet meer aan

laten we stoppen met hopen

laten we besluiten zonder

elkaars liefde

verder door het leven te gaan


de geur van gisteren

dwalen door de dagen van gisteren

waar ik de geur nog ruik

van het verleden

waarin de dagen

vol zon waren

gevangen door het geluid

dat nooit meer zal stoppen

luisteren naar dat wat is

terugkerend naar

de verloren liefdes

van lang geleden

die ooit de liefste waren

het loslaten van wat was

omarmen van de liefde

die nu is


gevangen vrijheid

onvoorspelbaar

de liefde

die zijn eigen dwaze weg altijd

maar weer gaat

het verlangden dat altijd

ergens sluimerend ligt te wachten

op diegene die het misschien

wel voor altijd zal zijn

verstrik in de liefde

die al dan niet tijdelijk

mij vleugellam maakt

omdat ik me verlies

in het verlangen

om bij jou te zijn


laten we samen beginnen

de spoken in onze gedachten

die steeds zeggen

dat wij niet samen mogen zijn

die ons verbieden

dat de liefde

tussen ons twee

echt niet door de beugel kan

laten we samen beginnen

met het bestrijden

van deze gedachten

laten we vechten

voor de liefde waar we beiden

gelukkig met elkaar zijn


open deuren die gesloten zijn

wachten in de wachtkamer

van het geluk

staar ik naar de deuren

waardoor ik de toekomst zie

waar ik deel van ga uit maken

als de deuren flarden van de mist

mij langzaam laten gaan

langzaam open zich dat de deuren

kan ik jou vergeten

kan ik weer mijn eigen

weg gaan


rusten in de tijd

gevangen zijn

in de dagen van de haast

de tijd die dringt

waarin nog zoveel moet

de tijd vraagt om op te schieten

de laatste opdracht

is nog niet gemaakt

dan rustig ademhalen

kijken naar elkaar

zittend op een terras

zonder de haast van de tijd

gewoon rusten

omdat daardoor de tijd

veel langzamer gaat


verdwenen liefdes in de tijd

denkend aan de liefdes

die tijdelijk mijn hart bewoonden

raak ik met een tedere glimlach

de herinneringen aan

zie ik de geliefden die dachten

dat ze ervoor altijd zouden zijn

maar die verdwenen

door de lach van de dag

doorleven de nachten van verdriet

verloren in de  onmacht van het begrip

kijk ik nu terug met een glimlach

kijk ik met een intens gelukkig gevoel

terug op de liefdes die ooit waren

omdat ze mij toen  gelukkig maakten


heel zacht zeg ik jouw naam

verzonken in de wereld

waarin ik jou niet meer

bereiken kan

waarin de schimmen van het verleden

je meer overspoelen dan de

dag van vandaag

soms in heldere momenten

ben je daar

zeg je tegen mij

dat je zo dankbaar bent dat ik er ben

dan verdwijn je weer in je eigen wereld

waar je terug bent

waar je mij niet meer kent


weggelopen uit de herinnering

de herinneringen

die mij steeds achtervolgden

die me raakten in mijn ziel

waarin ik  mezelf

weer eens ontmoet

waar geen ontkomen aan is

heb ik maar gelaten

waar ze horen te zijn

heb mijn spullen opgepakt

alles wat van ons was

achtergelaten

zodat ik met mezelf

een nieuw begin kan maken

waar geen herinneringen meer zijn


doolhof van verlangen

dwalen door het leven

kijken naar de vele wegen

die mij overal brengen

waar ik soms wil zijn

kijken naar de ogen

van de stad

waarin menig mens

zomaar verdwijnt

niet meer diegene is

die hij bleek te zijn

verdwalen in het doolhof van verlangen

verdwijn ik uit het zicht


verdreven uit de mist

vervagen van het heden

in de uren van de dag

geen woorden meer

om nog te spreken

geen geuren om

nog te ruiken

alles wat is

is er niet meer

langzaam sluit ze haar ogen

ze valt in haar

slaap zonder te ontwaken

waarin voor haar

haar verloren herinneringen

ook niet meer zullen ontwaken


schaduwen van de tijd

omlijnde tijden

van het verleden

waarin geschreven staat

hoe het leven verliep

heel lang geleden

restanten van de schaduwen

die ooit waren

waarin word beschreven

dat het zijn tijd duren zal

zodat iedereen

zal beseffen

dat de tijd ooit

ook voor hem voorbij ging


de kleuren van het verleden

terug dwalend

in mijn herinneringen

ontdek ik de kleuren van de tijd

waar ik altijd dacht

dat het zo donker was

waarin ik mezelf alleen maar

heel eenzaam en alleen zag

zie ik de mensen die er altijd waren

die mij steunden

die wilden zijn

ontdek ik ineens de kleuren van het verleden

in de mensen  van toen

die er nog altijd zijn


ze danste weg

lichtvoetig

ging ze haar eigen weg

waarin de sterren haar altijd

zullen bewaken

ze danste vol verwachting

haar toekomst tegemoet

waar ze  haar eigen

dromen waar maakte

waar ze ontdekte dat

het leven soms niet altijd

even lief blijkt te zijn

toch danste ze haar hele leven

tot op de dag

dat ze naar de sterren mocht

gaan

Hits: 37