ouderdom3

steen van liefde

staan kijken naar

de liefde die ineens

versteend

die niet meer is aan te raken

omdat ineens de liefde

uit jouw ogen verdween

kijken naar dat wat was

maar niet meer kan zijn

voel ik de kilte in mijn hart

ineens bevriezen

omdat jij en ik 

zijn verdwenen voor altijd


vrij van zorgen

de verkoeling van de dag

waarin ik stap voor stap

mijn stappen zet

op het pad  van het leven

kijkt me elke dag weer aan

ik voel de roep om

het leven te omarmen

om er te zijn

ik raak de dageraad aan

om te voelen dat

ook deze dag zorgen vrij

zal zijn


met armen in het luchtledige

omarmen van de stilte

van dit moment

waarin ik mezelf

niet terug vinden kan

staar ik naar de ogen

van de tijd

waarin ik mezelf

herken

als diegene die ik

altijd wist te  zijn


gevangen in een moment van licht

gedroomde liefde

die niet mag worden gezien

in de ogen van deze tijd

stille getuigen

die soms zomaar zichtbaar zijn

in de momenten

waarop ineens het licht

helder schijnt

gevangen moment

van intense tederheid

die in het donker

altijd zichtbaar

zal zijn


krassen op de deur van de tijd

het verleden

dat me heeft gemaakt

tot wie ik nu kan zijn

verstopt achter

de deur van de verleden

die soms zomaar ineens

zichtbaar worden

door de  zichtbare krassen

van de tijd


ontvluchte engel

in versteend marmer

zag ik hem gevangen

voor altijd

ik raakte even heel voorzichtig

zijn doorzichtige vleugeltjes aan

waarbij ik stil zijn

naam zei

gevlucht van het aardse leven

is mijn engel

naar de hemel gegaan


als ik je verliezen moet

als de liefde

nog bestaat

maar de tijd geeft ons

geen kans

dan zal ik je niet zomaar

laten gaan

ik zal vechten met

alles wat ik kan

om jou in mijn armen

te mogen houden

omdat ik alleen

van jou intens houden kan


het lied stief uit

zacht zingen

zodat niemand het hoort

luisteren naar de ritme in mijn hart

bedenken dat het anders is

dan ik dacht

langzaam

ons lied laten sterven

om zo verder te gaan

zonder dat

wij samen

dit lied nog zullen

zingen


als ik verstopt in het donker zit

als ik het water van mijn verdriet

door mijn aderen voel stromen

voel dat ik mezelf verloren ben

in een gevoel

van wanhoop

kruip ik

ergens in een hoekje

schuil ik met mijn tranen

huil ik voorzichtig

de eerste traan

die langzaam langs mijn wang

naar de hemel gaat


kijken door de ogen van het verleden

gedachten die er zijn

gevoelens die even om een uitleg vragen

kijken naar de jeugd waarin ik

mezelf tegenkwam

waarin ik mezelf verloren ben

waar ik heb gezocht naar antwoorden

die er op dat moment niet waren

kijken met de ogen van het heden

naar de gebeurtenissen uit het verleden

ontdekken dat het goed was

dat de zachtheid van het heden

de helende werking hebben

in het verleden


omdat ik bezorgd ben

ze weet het niet meer

ze is de weg compleet kwijt

ze heeft een gevoel van dat ze het niet meer weet

wat ze er mee moet

al een jaar lang

zoekt ze naar de oplossing

die er niet is

ik raak haar bezorgd aan

kijk haar in haar ogen

zeg dan dat ik bezorgd

om haar ben

ineens breekt de sluis open

vullen haar ogen zich

met een traan


verloren gevoel van het beleven

niet kunnen zeggen

ik voel met niet zo goed

niet kunnen zeggen

ik weet niet waar ik moet zijn

geen woorden te vinden

in de uren van er zijn

verloren in het gevoel

van het allemaal beleven

kijk ik door de

vensters van mijn bestaan

naar de wereld waar ik zo graag

weer in wil staan


als ik soms ineens jouw hand voel

als ik sta

voor de momenten van verlangen

naar de uren dat wij samen waren

als de dagen hun feestgeruis

weer laten horen

sta ik zacht te staren

naar dat wat niet meer is

kijk ik achterom naar de momenten

waarop ik je nog steeds mis

dan voel ik soms zomaar

de wind in mijn rug

die me laat beseffen

dat jij altijd in en bij

me bent


daar waar ik haar achter heb moeten laten

merken dat het langzaam

slechter gaat

dat het niet gaat zoals het moet zijn

verloren woorden

van gevoel

die niet meer te zeggen zijn

daar waar ik mijn moeder verloor

waar ik even niet meer

haar kind kan zijn

omdat ze verdween in

de mist van het verleden

waar ik haar niet meer

bereiken kan


verloren in zijn eigen wereld

zoekend naar zijn heden

raakt hij verstrikt in de draden

van het verleden

zoekt hij op de kaart

zijn weg naar de uitgang

om zo dichter bij het nu te zijn

krampachtig staart hij naar de lijntjes

die er zijn

zonder het bordje uitgang

te vinden omdat al die lijntjes

uit het verleden

voor hem zo verwarrend zijn


verloren voetsporen naar nergens heen

langzaam schuifelen

naar de rand van de afgrond

wetende dat dit het laatste is

wat je nog kan doen

dan je schoenen uit trekken

kijken naar het water

waarin je weet geen toekomst is

dan de immense knal

verdwenen in de mist van het verleden

de verloren voetstappen

van het verleden gaan nergens meer heen


laten vangen in de liefde

gelopen

in de armen van de liefde

terwijl mijn vlucht

de andere kant op was

wilde ik niet verstrikt raken

in deze armen van mijn lief

die mij opving

in mijn vlucht

voor altijd samen

om zo met mij

het gevecht in de liefde

aan te gaan


tere liefde van nu

weggedoken

in dit moment

om het zachtjes vast te houden

aan te raken

zonder het kwijt te raken

kijken naar dat wat is

raak ik jou aan

zonder te zeggen wat ik zeggen wil

ik kijk in jouw ogen

verdwijn in jouw liefde

die heel pril

heel kwetsbaar

er durft te zijn


uit het verleden kwam jij

ogen die stralen

die gewoon mij zeggen

dat we zijn

die me aanraken

in de momenten

van even samen

stralen om wie we zijn

gevangen in de dromen

van het verleden

kwam jij in het heden

weer in mijn leven

voorbij

Hits: 30