ouders2

ze zijn niet lief

tranen biggelen

over zijn wangen

van zijn hele

grote verdriet

hij komt naar me

toegelopen

met zijn luier

voor de nacht

half op zijn knie

dikke bulten

sieren zijn benen

de muggen

hadden kennelijk

ook een feestmaal

op zijn benen

mijn zoontje

van vier zegt

de magische woorden

ik vind ze niet lief


hoe hebben ze het lef

God wat ben ik kwaad

ik lees hoe het

er met ze voor staat

de verwaarlozing

de eenzaamheid

de verkrachting

door een labiele oom

de ouders die gescheiden

vechten om elke een been

de chaos van het leven op straat

ik ben zo kwaad

op de mensen

die zomaar een kind

verwekken

zonder te beseffen

dat het om veel

meer gaat


ze heeft het zwaar

ze heeft het zwaar

haar logge lichaam

staat haar

danig in de weg

niet alleen

in de lessen

maar eigenlijk

haar hele leven al

ze kan niet anders

dan huilen

wegens het

teveel aan verdriet

ze wil graag anders

maar ze

weet het

even niet


geef alleen maar aandacht

( en soms een beetje liefde)

het zijn net bloemen

de pubers die

nu voor me staan

vooral niet te lief zijn

stoerder dan stoer zijn

geef ze soms wat aandacht

wat water voor hun ziel

door het wat liefde bij

en voor je het weet

staat er weer

een uniek mens


verpletterde kinderziel

geplet

onder de hiel

van goed bedoelde woorden

een kinderziel

die geraakt door

het venijn dat

iemand zomaar sprak

gebroken en geslagen

gepakt

in zijn diepste kern

verder gaan dwalen

zonder dat

hij weet

waarom hij

zo is als

hij kan zijn


mag het een mens zijn

mag het een mens zijn

zonder je af te vragen

of het nog een jongen

of een meisje

zal zijn

mag het gewoon

een mens zijn

dat zou eigenlijk

al meer dan genoeg

reden tot

voor geluk

moeten zijn


mijn hand

lang niet geweest

door de drukte

van alle dag

vandaag even

weer bij je stil gestaan

mijn zoon

was met me mee

ik moest even

de steen aanraken

waaronder jij lag

mijn zoon keek

ineens was het

zijn handje

die naast de

mijne op

de steen

lag


ijsje eten

mijn zoon

die het leven

heel anders ervaart

na het bezoek

aan vaders graf

kijkt hij me aan

zegt :

“zullen we nu

een ijsje gaan eten?”

ik lach

het is even ineens

niet meer

zo zwaar


zoveel namen

mijn zoontje

die net wat

lezen kan

kijkt naar alle stenen

die er staan

elke steen

moet worden gelezen

elke woord

uitgelegd

zoveel namen

van mensen

die zijn overleden

zoveel mensen

die nog

dierbaar zijn


dag jochie het is goed geweest

de tijd

was kort

niet de belofte

van altijd

jouw geboorte

waarin ik

de belofte zag

van een leven lang

jouw tijd

die je met

mij hebt

doorgebracht

langzaam

de ziekte

die je heeft

opgebrand

dag jochie

het is goed geweest

dat je even maar

veel te kort

in mijn

leven was


dappere strijder

elke dag

weer de vertedering

die je bij me

te weeg bracht

jouw vechtlust

die ik niet

kon weerstaan

elke keer weer

het moment

van weer

er tegenaan

soms de woorden

ik ben zo moe

ik kan het niet meer

dappere strijder

jij hebt genoeg gevochten

niemand kan zo vechten

als jij dat doet


“Oh okey”

heb me er dagen
op voorbereid
om het mijn kind
te vertellen
dat Sinterklaas
niet bestaat
in het land van
herkomst
kaart ik het
nog maar
even niet aan
mijn dochter verteld me
dat ze heeft gehoord
dat de ouders
de pakjes neerleggen gaan
ik beken het haar
het enige wat ze zegt
is :
“Oh okey “
dat was het dan


als de winterkou me bijt

in mijn jas verscholen

een kinderhand

dat voor het eerst

de sneeuw aanraakt

nog nooit gezien

in zijn leven

een wereld

die in het wit opgaat

mysterieus

spannend tegelijk

als de winterkou me bijt

denk ik steeds weer

aan die

kinderhand


hij moet leren dat hij altijd mag proberen

hij kijkt ons aan

vraag of hij het mag doen

het uitgaan

met vrienden die

eigenlijk niet zijn vrienden zijn

we kijken elkaar aan

zeggen dat het mag

laat hem zelf ontdekken

dat naast vrienden

er ook vijanden zijn

laat hem leren

dat hij alles mag proberen

dat hij alles kan

totdat het tegendeel

is bewezen

dat we hem laten vallen

om hem opnieuw op te tillen

om zo gelouterd

opnieuw te leren

om het te proberen


eerste gebroken hart

ineens een telefoontje

onze zoon

die ineens

niet meer zo

van het alleen zijn

geniet

tranen klinken

door in zijn stem

hij heeft zijn liefste verloren

die ineens niet meer

met hem verder wil

elk met een telefoon

aan ons oor

luisteren we naar

zijn verdriet

we herkennen

de symptomen

we herkennen het verdriet

van de dichte mist

van liefdesverdriet

we luisteren

geven wat raad

we weten het hoort

bij het leven

het leren te vallen

het leren op te staan

het leren accepteren

van het verliezen

ineens voel ik je hand

die de mijn vastpakt

onbewust stroomden

de tranen over mijn wangen

van het herkennen

van dit verdriet

twee mannen

met hun kind

samen verbonden

door het besef

dat dit verlies

een ieder over komt


het raakt zo van binnen

( het verleden komt even terug)

nu hij gebroken is

in tranen gehuld

gevangen in

de dichte mist

zijn levenslust dat

even niet meer

over blijkt te bestaan

komt mijn verleden

ineens zomaar

bij mij terug

ineens zie ik mezelf

in hem terug

wat gek is

want hij is niet

echt van jou of mij

maar gehaald

uit een land

waar hij geen

recht kreeg

op een bestaan

nu voel ik het

nog meer dan

ooit tevoren

mijn verdriet dat

ik zo vaak heb gevoeld

als het weer eens

niet goed ging

met het hart

dat zich geroepen voelt

dat zich verloren waant

het raakt me zo

zo diep van binnen

wat hij nu

doormaakt

gegaan met troost onder de armen

onvermijdelijk

we konden het niet langer weerstaan

hebben echt geprobeerd

om ons vooral niet

te laten gaan

de eerste impuls

was meteen al

we halen hem op

koesteren hem in onze warmte

waar hij groot in

geworden is

maar hebben het uitgesteld

omdat we weten

dat soms het alleen aangaan

van verdriet

veel beter is

nu in de nacht zijn telefoontje kwam

hij weer helemaal niet

met zijn verdriet

uit de voeten kan

kleed ik me aan

jij pakt inmiddels de sleutels

van de auto

samen onderweg gegaan

geen rode verkeerslicht gezien

al waren ze er vast wel

maar we wilden samen

alleen maar bij hem zijn

om hem te troosten

om hem

weer even niet

zo alleen te laten zijn


je kunt hem niet terugbrengen

( maar ik mis hem zo)

“nu mijn opa

niet meer

bij me is

waarmee ik

altijd praten kon

die me begreep

huil ik soms

lig ik in mijn bed

te vragen wat

hij nu zou doen”

grote tranen

over zijn gezicht

dat joch

dat nog niet

echt begrijpt dat

dit lot ons

allemaal wacht

op mijn vraag

wat ik voor hem kan doen

zegt hij:

“Je kunt hem niet terugbrengen

dat weet ik ook wel

maar ik mis hem zo

ik ben bang

dat ik daaraan

nooit wen”


een kind dat ons aankijkt

de blik in zijn ogen

die ons aankijken

met de vraag

of het echt is

wat er ontstaat

of dit de wereld

is die hij

later beheersen zal

ik wend mijn blik af

kijk gauw naar de andere kant

ik durf niet te zeggen

dat het waar is

dat hij het moet

zien te redden

met de puinhoop

die we achterlaten

als we zijn gegaan


natuurlijk ging het niet goed

al weken

waren we met hem bezig

we moesten het

hele verhaal aanhoren

over hoe mooi

hoe goed het ging

vol aandacht geluisterd

naar de dingen die hij

zal moeten zeggen

de dingen die hij moest doen

weken geoefend

weken al aan ons vertoond

eindelijk de avond brak aan

we mochten komen kijken

naar de uitvoering

van het toneelstukje

van zijn klas

wat onwennig zaten we daar

te kijken naar de andere ouders

die ook zaten te hopen

op de ster van de show

wat hun eigen kind zou zijn

ineens het doek open

hij komt op

onze zoon

met veel vertoon

het eerste wat hij

zeggen moet

breekt door de spanning af

ik kijk naar jou

zie je mond

zachtjes bewegen

de tekst ken je al

onze zoon

blikt in de zaal

ziet ons zitten

met de bloemen

die we hem hebben

beloofd

ziet zijn andere vader

die de tekst steeds zegt

ineens begint hij te stralen

begint zijn spel

voor ons is

dit het moment

wat ons

het meeste

zegt


verwaarlozing van het kind

het kind gevangen

in zijn isolement

waaruit geen

ontsnappen blijkt

te zijn

vastgebonden

aan de regels van

de klas

van de groep

waar hij buiten staat

de pogingen die hij doet

om er bij te mogen horen

om te worden gezien

alles in werk gezet

alles gedaan

totdat hij een keer

compleet door het

lint is gegaan

ineens is het duidelijk

hij is gezien

nu vragen ze hem

heel misschien


wij doen dat heel stil

vergeet nooit meer

de eerste nacht

dat onze zoon

echt bij ons was

na een lange reis

met het vliegtuig

terug met een leventje

dat ineens bij ons

horen zou

waar we voor

mochten zorgen

waar we een

thuis voor mochten zijn

de eerste nacht

jij en ik

samen luisteren aan de deur

elke geluidje dat hij maakte

wilden we horen

we kregen er geen genoeg van

beiden stralend

hand in hand

elkaar belovend

dat we de beste

papa’s zouden zijn


zie hem staan met lege handen

hij staat daar

in volle afwachting

wat hij moet gaan doen

hoe hij het aan zal pakken

wat hij kan zeggen

nu hij ze ziet

sinds lange tijd

is ineens de wereld

niet meer zo grauw

het zijn zijn kinderen

die hij nu weer

mag zien

na jaren van een gevecht

met zichzelf met

zijn ex

zie hem staan

te wachten

al dagen lang


kijken naar ons eigen kind

in de stilte

die zo stil is

dat elke geluid

al welkom is

staan we daar

stil om het hoekje van de deur

te kijken naar

wat hij nu weer doet

geen genoeg van dit

tafereel

steeds weer

raken we

elkaar aan

zie je dat

wat goed dat

hij dat kan

telkens weer

kijken we

naar ons eigen kind

dat zomaar ineens

in ons leven

kwam

het hart klopte

het hart klopte

we hoorden het samen

terwijl voor ons oog

een onooglijke soort pinda

ontstond

dat is ons kind

die we beiden nog

moeten leren

kennen

zoals hij is

het hartje klopte

we hoorden het

samen

zagen ook de beweging

die ontstond

we zagen beiden

dat het ons kind was

die daar

in jouw buik

begint aan

zijn bestaan


een wereld vol geweld

ik zie hem lopen

zijn jas te groot

zijn kleding vuil

zijn pet staat

ondersteboven

op zijn kop

hij schuifelt langs

de mensen die er staan

stiekem kijkt hij rond

naar een plek

waar hij misschien

leven kan

hij zoekt naar een

plek waar hij leven kan

waar hij welkom zal zijn

dapper tracht hij

zijn leven te laten zijn

zoals hij dat wensen zal

maar er is geen enkele opening

voor dat kind

van twaalf jaar


zijn we opzoek gegaan

nooit zijn we

daarover onduidelijk geweest

altijd open en eerlijk

altijd gewoon

gezegd hoe het zat

onvermijdelijk natuurlijk

de dag dat hij

zijn echte ouders

wilde zien

nieuwsgierig naar

zijn roots

die ergens liggen

waar altijd de zon schijnt

voor een ieder

maar waar niemand

er echt van genieten kan

op een dag

heeft hij contact gezocht

met zijn familie

in dat verre land

aan ons gevraagd

of we het goed vonden

als hij daarheen zou gaan

geen moment hebben we

geaarzeld

meteen ja gezegd

de vraag van hem

of we met hem mee

zouden gaan

om er te zijn

als hij deze confrontatie

aan zou gaan

brak ons hart

omdat hij daarmee

eigenlijk al zei

dat hij trots op ons

zijn vaders

was


nu moeten we hem loslaten

wel gek eigenlijk

de dag der dagen

voor hem

een hoogtepunt

uit zijn leven

voor ons wat vreemd

hij gaat trouwen

hij verheugt zich

op zijn bruid

het pak samen met

hem uitgezocht

gekeken naar

wat hem het beste staat

een plaatje van een man

dat nu ineens voor ons staat

de bloemen die hij heeft gekocht

zo mooi zo teer

die hij bij zich draagt

voor zijn aanstaande vrouw

in het gemeentehuis

staat hij rechtop

zijn ja klinkt duidelijk

op het eeuwige trouw

samen hand in hand

gaan we staan

om hem te feliciteren

om hem te kussen

om voor hem

gelukkig te zijn

meteen weten we allebei

we moeten hem nu laten gaan

hij gaat zijn eigen leven

zijn hart

achterna


je dacht dat ze je niet had zien dansen

klein meisje

ruzie met moeder

voordat ze

naar haar

ballet uitvoering gaat

snikkend in tranen

omdat haar

boosheid niet

de overhand krijgt

ze krijgt niet haar zin

verbied haar moeder

om te kijken

om haar te zien

ze stond daar op het podium

trots te wezen

heel erg zichzelf te zijn

zonder dat ze wist

dat haar moeder

zich verscholen

op de achterste rij

zat te huilen

van het ontroert

zijn


mama ga nu maar weer slapen

ik weet het wel

al die nachten

dat je trouw wachtte

op het moment

dat ik weer thuis

komen zou

je zorgen om mij

deden je soms

in je slaap gillen

vragen of ik

wel heelhuids

terug komen zou

altijd net iets te laat

nooit te vroeg

in huis

omdat ik niet

stil stond bij de

zorgen die je

om me had

mama ga nu

maar weer slapen

ik ben het huis

ontvlucht

om een eigen thuis

te maken

maar verlang soms

zo naar

jou terug


ik kan hem niet helpen

ik kan hem niet helpen

terwijl hij

zijn verhaal aan mij

verteld

over de verloren liefde

die hij gevonden had

terwijl hij zit te spelen

met de magische kubus

vol kleuren

die hem bezig laten zijn

zie ik heel duidelijk voor me

dat ik voor hem

niet meer dan

alleen maar

een praatpaal kan zijn


haar mond gehouden

tijdens de intocht

van Sinterklaas

zit ze stiekem

te glunderen

het geheim

dat ze nu met ons deelt

het verhaal van Sinterklaas

dat ze zo vol vuur mee speelt

haar broertje nog veel te klein

om het geheim te weten

staart met grote ogen

naar het scherm

hoor de woorden aan

van dat iedereen vanavond

zijn schoen mag zetten

hij is dan zeker van de partij

zijn zus kijkt het allemaal wat

verontwaardigd aan

vraag zich af of ze nu wel of niet

haar schoen daar moet laten staan

bij het naar bed brengen

vraagt ze het maar

mag ik wel mijn schoen zetten

nu ik weet dat jij er iets

in doet

of moet ik nu doen alsof

ik niets meer hoef


verbeten tranen achter het masker van de lach

hij

net 18

staat nu

als een klein kind

te huilen in

mijn armen

ergens verstopt

in de gang

zijn hart gebroken

terwijl hij zo gelukkig was

met de liefde die hij vond

ineens zie ik hem

weer staan

voor het eerst gevochten

met een joch

dat over zijn

vaders begon

dat hij homo’s

vreselijk haat

herinneringen van de

verbeten tranen

achter het masker

van de lach

omdat hij niet wilde

laten zien

hoe diep hem

dat had geraakt

zelfde beeld

na 14 jaar

ik troost hem

omdat ik

weet dat het

ook weer over gaat


dragen van het kind

in je armen

het kleinste cadeau

wat een groot

mens zijn zou

in je armen

het hart dat

telkens door

blijft slaan

om er in

te geloven

dat het dit

keer

helemaal goed

zal gaan


nu heb je vakantie

uitgestrekt

met zijn benen

languit op de bank

zit hij naar mij

te kijken

18 jaar

en nog steeds

bijzonder slank

hij zapt wat heen en weer

om niets te missen

van de tv

die de hele dag

al aanstaat

de zakken chips

die om hem heen staan

omdat de ene smaak

de ander niet

kon weerstaan

ongewassen

zijn haar dat

nog nooit zo

slordig op zijn hoofd

heeft gezeten

staat slaperig

en ongewoon

het enige wat ik

op zijn provocerende

gedrag zeg

nu heb je vakantie

dat is te zien

maar tevens

is het ook jouw pech


lieve woorden van te gekke ouders

gevonden in mijn brievenbus

de kaart

die mijn ouders

mij stuurden

met een oppepper

dat ze geloven in mij

dat ze erg altijd al

van overtuigd zijn

dat ik het kan

het zijn woorden

die ik bij me draag

op de dag

dat ik voor

vele mensen

mijn flarden

voor draag


niet kunnen helpen

de afstand zo ver weg

zo groot

de verplichtingen

groeien boven mijn hoofd

ik begrijp het

even niet meer

weet niet wat

te doen

hoe ik nu toch

op de één of andere manier

iets voor die

lieve ouders van mij

kan doen

zit hier opgesloten

in het leven dat ik heb

niet kunnen helpen

terwijl ik zo graag

er voor hun

had willen zijn


worsteling op de wc

in het kleine hokje

voor een ieder

hoorbaar

begon ze te gillen

te krijsen alsof

ze niet meer wou

op het open veld

keken de mensen op

de opmerkingen

waren er gauw genoeg

je moet het kind

ook niet met haar

gezicht in

de pot duwen

maar aan de andere kant zijn

en meer van dat soort ongein

uiteindelijk bleef het krijsen doorgaan

vader keek hulpeloos

zijn zoontje aan

moeder in gevecht

in het openbaar toilet

hoe zou ze

er uit komen

gewoon als zichzelf

of met een

knal rode kop


hij gaat zijn weg

hij trekt zijn jas aan

dat joch

met zijn ravenzwarte haar

om wederom

terug naar dat

hok van 4 bij 4 te gaan

daar waar hij denkt

dat zijn leven

al een heel leven is

hij gaat zijn weg

onze zoon

die telkens zegt

dat hij weet

dat hij bij ons

meer dan welkom

zal zijn


samen tot een goed einde gebracht

het is ons gelukt

hij groeide op

tot een evenwichtig mens

die niet bang was

die durft te leven

zijn eigen mening

uitdraagt

het ons vertelt

als hem iets niet zint

wij hebben dat goed gedaan

dat blijkt wel weer

nu we zwaaiende

samen in de deur

hem laten gaan


gevonden babytruitje

weggestopt

ergens waar ik

hem niet meer

vinden kon

de tranen die

ik vallen liet

omdat het

nooit meer

hem passen zou

verstopt in een

verlaten hoek

van het huis

waar we nooit meer komen

waar we niet meer

willen zijn

tijdens het inpakken

van de spullen

omdat een verhuizing

er aankomt

naar een andere plaats

kom ik ineens

het babytruitje tegen

waar ik nog steeds

om huil


hij die huilt

( om het leed van de kinderen)

stil staat hij daar

ziet de chaos

die is ontstaan

door de volwassenen

die niet begrepen

dat kinderen soms

meer rechten hebben

dan men ze geeft

hij die daar staat

zijn handen

in zijn zakken

aanschouwt

de gestorven kinderen

die vochten voor

het ideaal

waarin ze geloofden

hij kijkt

de tranen staan

in zijn ogen

hoe krijg ik je tot praten

onhandig

met dat te grote lijf

de hormonen

die door je lijf

gieren

de strijd die je levert

om iemand te mogen zijn

onhandig sta je

daar te nukken

kijk je ons aan

wil nergens over praten

in je ogen

zie ik de traan ontstaan

ineens breek je

barst je in tranen uit

even weer het kind

dat wij zo lief hebben

het kind dat voor ons

alles is

dan hul je je weer

in stilzwijgen

doet alsof er niets

is gebeurt

buitengesloten

uit jouw wereld

die je telkens weer

door worstelen moet

wij staan dapper

aan de zijkant

te kijken

hoe je het

allemaal doet


wij zullen hoe dan ook van je houden

God wat heb ik je soms vervloekt

soms vreselijk gehaat

als je weer eens

zomaar zonder iets te zeggen

door het huis heen gaat

zonder te zeggen

wat je dwars zit

zonder dat je

ons er in betrekt

terwijl wij beiden zien

dat het niet zo lekker gaat

eindeloze pogingen

om te praten

met jou over

wat je dwars zit

leverde niets op

alleen nog maar

meer strijd

uiteindelijk kwam

het hoge woord er uit

vertelde je me

dat je zo hinkt

op twee culturen

dat van ons

en dat van jou roots

eindelijk konden we

je bereiken

eindelijk konden we

iets doen

samen met jou

uitgezocht hoe

het beste

dat deel van je

op te zoeken

samen onderweg gegaan

ondanks alle strijd

die in ons leven

nu de rust verstoort

blijven we van je houden

ben jij het die voor ons

als het liefste cadeau ooit

bestaat


puberen

natuurlijk

stonden wij er niet bij stil

het conflict dat

nu in hem speelt

de liefde van twee vaders

dat is op zich al heel

ongewoon

dan ook nog het besef

dat hij niet

uit dit kikkerlandje komt

al die dingen te samen

maken het voor hem

een vreselijke strijd

die hem onmogelijk maken

om nog lief te kunnen zijn

eindeloze gesprekken

stiltes tijdens het avondmaal

rusteloos me afvragen

wat ik nu weer

verkeerd heb gedaan

terwijl ik alleen maar

zei dat ik hem zo bijzonder vind

alles bij elkaar

maakt dat ik

dit kind

hoe dan ook

de meest

bewonderenswaardige

puber vind


 voetzoeker aan de haal

onze zoon

voor het eerst

het echte werk

hij mocht vuurwerk

afsteken

met een brandende sigaret

heel zenuwachtig

stak hij de

voetzoeker aan

gooide hem

zonder goed

te kijken

op straat

oma met haar rollator

had hij niet gezien

oma besefte ineens

dat ze rennen moest

voor haar leven

maar de voetzoeker

vervolgde zijn tocht

de rollator gleed sneller

oma vloog bijna

uit de bocht

ineens een gigantische knal

een gil

daarna was het ijzig stil

met de handen voor de ogen

die we lieten zakken

van schrik

maar ook van

de ingehouden lach

zagen we haar staan

met haar

verwaaide haren

haar steunkousen

op half acht


nog geen boom?!?!
hij kreeg zijn

kerstcadeau

veel te vroeg

we hadden daar

niet zo goed

over nagedacht

hij mocht het pas

openen

als de boom er staan zou

elke dag

op school staat

die boom er allang

is het al helemaal kerst

bij ons thuis

moet hij nog wat wachten

wegens tijdgebrek

nog geen kerstboom gehaald

elke dag roept hij

verontwaardigd

nog geen boom!!!!


spelen met God

hij is in volle bloei

mag een wens doen

op school

terwijl hij kijkt

naar het kindje

in de stal

roept hij ineens

vol overtuiging

ik wil spelen met God

die anderen ken

ik al


oorlog in de kerststal

onze zoon

kreeg voor

kerst van ons

een play-mobiel

kerststal

met alles er op

en er aan

om hem zo

te laten genieten

van de kerst

hem bekend maken

met het verhaal

van het kind

in de stal

inmiddels in zijn spel

gaat hij al ver

hij heeft zijn piraten

tevoorschijn gehaald

voert oorlog

tegen Jozef en Maria

bezet met man en macht

de stal

het kindje in de kribbe

was de eerste die

er aan ging

bungelt nu ergens

in de vlaggenmast

van het piratenschip


ons publiek wacht

waarom is onze wens

zo bizar

willen we gewoon

iemand die

we kunnen koesteren

die we lief kunnen hebben

om gewoon een ander leven

te geven

dan hij nu had

ineens moeten we

verschijnen

in onze beste pak

om alles te vertellen

over inkomsten

over onze gevoelens

voor elkaar

over de dingen die

ik graag mag

hoe lang we bij elkaar zijn

alles doorgelicht

omdat het wel eens

verkeerd aflopen kan

terwijl ik zit te schuifelen

op mijn stoel

gaat de deur open

moeten we komen

waarop jij me aankijkt

een knipoog geeft

de magische zin zegt

kom we moeten op

ons publiek wacht

begin ik spontaan

te lachen

ik weet nu waarom

ik zo lang

op deze man

van mijn leven

heb gewacht


om ze te laten voelen wat ik voel

woedend staat hij daar

het joch dat

zijn hele leven

al is gepest

inmiddels achttien jaar

nog steeds de woede

die in hem te keer gaat

nog steeds zoekt hij wraak

om zijn ongeluk te bevechten

strijd met een ieder

die hij tegenkomt

vriend en vijand

het maakt hem niet uit

hij zal ze laten voelen

wat hij voelde

wat hem is

aangedaan

Hits: 41