ouders5

een verborgen leven

een verborgen leven

dat ik hoorde

achteraf

omdat ik niet

genoeg had

gevraagd

ik hoorde over jouw zoon

die je nooit hebt gezien

die bestaat

maar die je niet kent

je zoon van 13

waarvan ik nooit

heb geweten

dat hij er was

vreemd is het

dat ik in die

jaren dat we samen waren

dat nooit heb gehoord

hoe jij

een verborgen leven

hebt geleid

zonder dat ik

het wist

achteraf begrijp ik pas

dat ik met jou

een relatie van leegte

heb gehad

dat ik niet jou

maar een vreemde

mis


omringt door rozen en kaarsen

een gedicht

moesten ze voordragen

omdat dat de opdracht was

ze waren wat zenuwachtig

wisten niet goed

hoe ze dat moesten doen

wat ze zouden zeggen

een tafereel gemaakt

met kaarsen en rozen

muziek van

zet een kaars voor

je raam vannacht

zodat ik weet dat

je op me wacht

door de sfeer

voor hun gemaakt

stonden de pubers daar

te vertellen

hun gekozen gedicht

ik heb nog nooit zo vaak

tijdens een les

een traan laten gaan


jouw moeder vroeg naar me

zomaar

onverwachts

vroeg je moeder

naar mij

wilde ze weten

wie ik ben

wat ik was

zomaar ineens

vroeg ze meer

dan jij haar

zeggen wilde

ze vroeg naar mij

wie ik ben

omdat ze ziet

dat jij

verliefd

op mij bent


moeders weten alles

moeders weten alles

moeders zijn nooit bang

om iets te zien

ze weten alles

van hun kind

van wat ze doen

ze zien alles

zonder te vragen

zonder te weten

moeders doorzien alles

alles wat er is

zonder dat je als kind

iets hoeft te zeggen

zonder dat je hoeft te

vertellen

dat er iets is


toen was het waar

klokslag 3 uur

de telefoon die gaat

een stem die me vertelt

dat het waar is

dat ineens

zomaar een

nieuw mensje is

ontstaan

zomaar ineens

hoor ik de blijdschap

in de nacht

alles goed met moeder

en kind

ik ben zo blij

met dit nieuwe mensje

dat ineens

ook een deel

van mijn leven

zal zijn


hij is mijn allesie

na een middag

gesloopt ben je

van het vele gedoe

na een middag

vertel je me

dat het zo goed was

dat hij er was

dat hij er wilde zijn

ik hoor je vertellen

de stralen van geluk

die je naar mij

toeschijnt

ik hoor je verhalen

ik hoor de vrolijkheid

in je stem

dan zeg je

dat joch

is mijn allesie

ik ben zo trots

en blij

dat ik hem ken


ga maar met oom mee

het is woensdagmiddag

hij is vrij

hij heeft het al

helemaal bedacht

dat hij bij mij wil zijn

zijn autootjes

zijn speelkleed

ligt al klaar

ik ga hem halen

ga met hem

aan de slag

de hele middag

spelen

met de autootjes

met de garages die er zijn

samen dikke lol

met elkaar

het is een middag

niet alleen voor hem

maar dubbele pret voor mij


dan ga ik even liggen en gaan we weer verder

voetballen op het veld

samen over trappen

naar elkaar

de bal en onze voeten

kennen geen genade

het is gewoon het spel

dat we spelen

met elkaar

dan ineens

slaat de moeheid toe

wil hij even liggen

hij is doodop

wil naar bed

zegt tegen mij

als jij nou even

op de bal past

ga ik even liggen

daarna gaan we

weer verder

met het spel

dan ben ik fit

dan win ik wel


als ik bang ben

dapper joch

dat steeds weer

probeert

om sterker te zijn

dan hij is

maar door zijn

onschuld durft te zeggen

dat hij bang is

ik stel hem gerust

dat ik dan wel

de enge dingen doe

zodat hij niet

bang hoeft te zijn

ik help hem wel

hij hoeft bij mij

nergens bang

voor te zijn


verstoppertje met oma

oma gaan we verstoppertje spelen

vraagt mijn zoon

aan mijn moeder

mijn moeder nog

net een kind

vind dat helemaal geweldig

dus ze stemt toe

ze is voor haar kleinkind

tot alles in staat

dus terwijl mijn zoon

staat te tellen

bedenkt ze een unieke plek

ze verstopt zich

in het vergeten kolenhok

dat nog achter het

huis staat

moeizaam

toch wat aan de maat

propt ze zich erin

ineens hoort ze

ik tel tot tien

ze doet de deksel dicht

zit goed verstopt

na lang zoeken

is ze gevonden door

mijn zoon

die zeg oma kom

er nu maar uit

maar dat gaat niet meer

ze kon er wel in

maar ze kan er

niet meer uit…..


moeder verknalt het weer

de hele middag

was het feest

samen met opa

naar het bos

dollen als dwazen

dikke lol

daarna naar

het grote veld

om daar te spelen

met het speelgoed

wat daar staat

er is aan lol geen gebrek

het is feest

bij thuiskomst

nog even voor

de buis

dan komt moeder

ze halen

vraag meteen

of ze niet moe zijn

want ze zien zo bleek

die chips die ze eten

mogen ze niet

niks mag

oma en opa

staan als geslagen

kinderen toe te kijken

hoe moeder

de kindervreugde

van hun kleinkinderen

afpakt


een gezellig moederdag

alles is klaar

ze hebben

als ingeslagen

ze moeten weer

de jaarlijkse moederdag

aan gaan

ze pakken de bossen bloemen op

en gaan

naar de kerkhoven

om de bloemen

er neer te zetten

om even bij hun

moeders stil te staan

na een lange rit

door de provincie

ze hebben alle graven gehad

staan ze bij thuiskomst

te stralen

zo’n gezellige moederdag

hebben ze nog

nooit gehad


en het is een mens

en het is een mens

die zomaar

ineens ter wereld kwam

het gevoel van

dat het kind

er is

een jongen

die er kan zijn

en het is een mens

dat meer

zal zeggen

een mens

die kan zijn


 plons deed opa

vredig tafereel

met het hele gezin

incluis opa

aan het vissen

bij het meertje

in het park

opa vind er geen klap aan

maar vind het wel leuk

als iemand iets vangt

langzaam

schuift hij dichterbij

in zijn tweedelig kostuum

waar hij zo trots op is

hij staat daar

aan de rand van de vijver

ineens horen we plons

opa verloor zijn evenwicht

kan niet zwemmen

met man en macht

hem eruit gehaald

om hem te helpen

zijn kostuum opgehangen

in de bomen

zijn degelijke witte lange onderbroek

houd hij aan

want hij wil niet

onzedig zijn


altijd was hij er

trouw als hij was

geloof in de tijd

dat er meer

is dan er soms was

altijd alles

kreeg ik bij hem

gedaan

altijd weer

alleen maar vragen

hoe het is

alleen maar

zeggen dat ik

graag iets wil

voor ik het wist

kreeg ik het dan

mijn opa

is voor mij

nog altijd

de beste man


ik ga gewoon hoe dan ook

hij staat voor me

met zijn scooter

een brede grijns

op zijn gezicht

hij is helemaal blij

en vind alles tof en goed

zij is van hem

en daarvoor heeft

hij alles over

zelfs een scooterreis

van meer dan 3 uur

ik vraag hem hoe

het dan moet als het

sneeuwt

waarop hij zegt

dat hij hoe dan ook

gewoon gaat

voor haar heeft

hij alles over

dat joch van 14

met zijn raven zwarte haar


laat hem erin geloven

de vernieler

van vele harten

die door hem

anders slaan

die soms daardoor

door angst gevangen

niets meer durven

aan te gaan

de liefde

die zoveel mensen breekt

zodat ze bang worden

voor het hart dat

soms zo snel breekt

hij

verliefd tot over zijn oren

geloof in dat het

niet mis zal gaan

hij houd van haar

zij van hem

en zijn hart breken

dat zal ze niet doen

ik kijk hem aan

streel even door

zijn haar

en hoop zo dat

hij er in blijft geloven

dat de liefde

echt blijft

bestaan


het mooiste geschenk

het is er zomaar

wel wisten we het al

dat het komen zou

ineens zomaar

het leven

dat ons toevertrouwd is

dat we mogen

opvoeden

mogen voeden

mogen beschermen

waar we zorgzaam

voor mogen zijn

het is geen opgave

het is gewoon

het mooiste geschenk

dat bij ons

kan zijn


ach hij knipoogt nu al

net op de wereld

een oogje altijd dicht

zijn blik op de wereld

hij kijkt het aan

zoals het naar hem

toe komt

hij geniet

er van

hij knipoogt nu al

en lacht al soms

heel even

heel spontaan


de woede in de puber

op straat kom ik hem tegen

eerst zegt hij

hey drama meester

ik groet hem vriendelijk

ineens gaat de knop om

hij begint een tirade

met alle ziektes

over vuile flikker

gore homo

kanker kerel

en noem maar op

staat naar me te kijken

met een aantal ogen vol haat

en woede

ineens roept hij

ken je me nog wel

waarop ik helaas

ontkennend moet antwoorden

wat ik ook doe,

ik zeg alleen tegen hem

ik weet niet meer wie je bent

kennelijk heb ik op jou

meer indruk gemaakt

op jou dan jij op mij

waarop hij ineens til valt

begint te huilen

omdat niemand

meer

weet wie hij is

en zo graag

iemand had

willen zijn

die niemand

zou vergeten

dat hij een recht had

om te bestaan


totale afwijzing

beeld

jochie van 12

dat nog onzeker is

over wat hij is

waar hij op valt

op mannen of op vrouwen

nog zoekende naar

zijn eigen seksualiteit

jochie van 12

met ouders

op vakantie

zoeken naar zichzelf

zoeken naar iemand

waarin hij zich herkend

dan ineens

zomaar een gids

die verteld

over wat er

allemaal is gebeurt

een man die duidelijk

op mannen valt

herkenning van zichzelf

dan de stem van de vader

die zegt

kom we gaan

dat is een vieze man

die het met mannen doet

brrrr.. dat is niet goed

die man is totaal verkeerd

jochie van 12

die op dat moment

besefte dat hij dat ook was

maar dat door deze woorden

leerde

dat hij niet mocht zijn

geen goedkeuring zou krijgen

voor wat hij voelt

de totale afwijzing

die nog steeds

hem achtervolgt

telkens met de vraag

wie vind me

nou echt normaal

voor wie mag ik er nu echt zijn


zo woedend, zo kwaad

zo woedend zo kwaad

op het onrecht

mij aangedaan

vechten tegen

verdwaalde gedachten

tegen dingen

die er al lang niet meer

zijn

zo woedend zo kwaad

omdat ik niets er

tegen kon doen

ik was nog

maar een kind


een eerlijke vraag

een eerlijke vraag

stelt het kind mij

of ik antwoorden wil

op wat hij weten wil

of ik vroeger ben gepest

of ik me daar

tegen verweren kon

ik kijk hem aan

zie de afwachting

in zijn ogen

zeg alleen maar

ja dat is bij mij

ook gebeurt

ik kon ook niet vechten

ik had ook geen verweer

hij kijkt me aan

met een blik

van geruststelling

dat het goed is zo

ik ben tenslotte eerlijk

tegen hem

heb geen grote verhalen

van dat ik dat niet heb gekend

hij is blij

dat hij dat antwoord kreeg

omdat hij weet

dat hoe dan ook

je altijd toch

groter en sterker bent

als je maar gewoon

eerlijk bent


nachtelijk tafereel

ssst stil hoor

hij slaapt nog

ons kleine wekker van

nog geen half jaar

stil het bed in

zodat we nog

lekker kunnen slapen

voordat hij ons wekt

wie weet slaapt hij door

net lekker ingenesteld

de hond ligt al waakzaam

op één oor,

net als de slaap

bijna komt

hoor ik het geluid

langzaam

dringt het tot me door

ik moet er echt uit…

moeizaam uit bed

ik weet ik heb dit

gewild

maar toch

stil haal ik

onze zoon

zijn wiegje uit

maak de fles klaar

terwijl ik

moeizaam

tollend van de slaap

op het randje van het bed

neerdaal

kijk ik achterom

jij slaapt

in je armen

ligt de hond

die zijn kans schoon zag

en meteen

in jouw armen kroop

zit ik daar

met mijn pantoffels aan

de fles die dit keer

moeizaam naar binnen gaat

de luier net verschoond

maar nu ook alweer vol

nachtelijk tafereel

waarbij ik me afvraag

waarom ik ooit

hier aan begon


nachtelijke angsten

ineens

vliegt het haar aan

van alles

gaat door haar hoofd

ze bedenkt zich

van alles

wat er kan zijn

ineens is het

voor haar waar

is er geen

uitweg meer

kan er niets meer zijn

ineens

belt ze mij

alsof ik alles

aankan

ik ben haar zoon

ik luister

naar haar

besef ineens

ik ben geen kind meer

voor haar

maar een volwassene

waar ze mee praat


ineens geen kind meer

ineens geen kind meer

ineens zomaar niet meer

het kind dat ik was

dat ik dacht te zijn

ineens zomaar

word mij om

raad gevraagd

door mijn ouders

die het niet meer

weten wat ze moeten

ineens geen kind meer

zomaar ineens

ben ik kind zijn af

en dat doet zo

vreselijk zeer


niemand’s kind

geboren

in een land

waar niemand wist

dat hij er was

verstopt ergens

waar niemand hem

vinden kon

opgegroeid

ergens waar

altijd wel eten

maar geen liefde was

verloren verleden

dat geen beeld gaf

verdwenen zomaar

zonder dat

hij besefte dat

hij iemand was


met hier en daar een buitje

gebogen over

de verhalen

van het verleden van

kinderen

die overal zijn en leven

die voor een jaar

mij zijn toevertrouwd

ik lees soms

zonnige verhalen

maar soms overvalt me

een verhaal

lees ik het

met hier en daar

en bui


niemand mocht hem zien vallen

voor het eerst

mocht hij

op zijn nieuwe fiets

zonder zijwieltjes

zomaar vrij fietsen

waar hij al zo lang

naar had verlangt

zijn enige vraag was

of we met hem

ergens anders

wilden oefenen

bang als hij was

dat hij zou vallen

dat iemand het zag

van zijn klas

samen met hem

in de auto

bijna 5 kilometer

verder op

probeerde hij zijn

eerste slagen

het ging meteen goed

hij viel niet eens om


nu groeit hij alleen op

geen stilte die doorbroken word

door de stemmen

van zijn ouders

die te vroeg

het leven

moesten verlaten

heel alleen

staat hij

dagelijks nog

bij hun graf

vragen wat hij moet

hoe het moet gaan

nu groeit hij alleen op

zonder de liefde

die hij zo nodig heeft

in zijn bestaan


het weerloze verlangen

amper 14

toch al bezeten

van wat ze zag

op de tv

een gangbang

dat leek haar

helemaal te gek

een briefje opgehangen

bij de voetbalclub

waar haar vrienden bij zaten

met de tekst

dat ze door zoveel

mogelijk mannen wilde

worden genomen

met tijd en plaats

er bij

de bewuste avond

lag ze klaar

zich te verheugen

op wat komen ging

het hele voetbalteam

was paraat

van 13 tot 28 jaar

en niet alleen

het voetbalteam

maar zelfs de reservebank

aan het eind van de rit

werd ze voor grof vuil

bloot in het park

neergelegd

compleet stuk

niets meer heel

vervoerd naar het ziekenhuis

bleek dat ze

niet eens meer

van deze wereld was

genomen door meer

dan 50 kerels

zonder condoom

lag ze daar

te wachten

op wat haar

nog te wachten staat


het gekwetste kind

het kind

dat zijn ouders

niet meer herkend

die uit elkaar gingen

omdat het niet meer

samen ging

het kind

dat alleen maar

negatieve dingen hoort

over de ander

weet niet wat het moet

is een product

van allebei

diep gekwetst van binnen

bedenkt het zich

niemand houd

van mij


bescherm ze met alles

weerloos

staan ze daar

de kinderen

die op de wereld kwamen

maar geen ouder liefde kregen

gedropt bij

een huis

waar de opvang

minimaal is

bescherm ze

met alles

zodat ze ook

de waarde van het

leven beseffen

dat ze weten

hoe liefde voelt

om zo een andere wereld

te maken

waarin ze kunnen

bestaan


het ging niet snel genoeg

een koppel

kinderen

die staan te kijken

bij de geboorte

van een kalfje

die maar niet komen wil

ze kijken

met een blik

van wat moet ik

hiermee

wat is dit

ze vervelen zich

omdat het bijna

een uur duurt

voordat het

kalfje eindelijk

zich laat zien

het duurt ze te lang

ze zijn het zappen

zo gewend

alles moet snel

ze weten nog niet

dat je de natuur

niet tot snelheid dwingt

bij een geboorte

van een nieuw leven

dat je soms

geduld moet hebben

om iets te zien

wat zo uniek is

omdat je het waarschijnlijk

nooit meer

echt zal zien


zijn er dan bomen?

een uitleg

over een spel in de bossen

die we spelen gaan

zevenentwintig paar verbaasde ogen

omdat ze het spel niet begrijpen

niet weten wat er gebeuren gaat

na een ellenlange uitleg

komt de vraag

van een van hen

of er ook bomen zijn

in het bos

waar we heen gaan


klein leven, dat nog ff op zich laat wachten

heel klein nog

niet zichtbaar

maar het is er wel

elke dag voel ik even

aan mijn lijf

of je er nog zult zijn

elke dag praat

ik al met jou

over hoe het moet zijn

wat je te wachten staat

klein leven

dat nog ff op zich

laat wachten

omdat de tijd

zijn eigen

ritme zal blijven slaan


als je beschermengel er is

een heel klein beeldje

dat gemaakt is van

een soort klei

dat ik niet ken

maar waar ik nu al

helemaal gek van ben

een opening

waarin je een briefje legt

met de naam van

voor wie de beschermengel

zal zijn

die draag ik elke dag bij me

omdat ik wil

dat jij onder de

bescherming

van de engelen

zal bestaan


de wereld is zijn chaos

hij zit maar

te kijken

naar wat hem

allemaal overkomt

hij begrijpt er niets

meer van

vraagt zich af

wat hij moet

zijn ouders in scheiding

zijn broer opgepakt

zijn zus een kind

die ze niet verzorgen kan

de wereld waarin hij leeft

is zijn chaos

waar hij niet de

lijn in ontdekken kan


kinderen met oude wijsheden

amper 13 jaar oud

toch de wijsheid

van een volwassenen

spreken over dingen die

hij ziet

die hij ervaart

ik kijk hem aan

spreek met hem

alsof hij

volwassen is

alsof zijn leven

gewoon zo is

amper 13 jaar oud

ik leer van hem

hoe ik met

hem om moet gaan

ik kijk naar hem

en vertel meer dan

ik vertellen moet

zeg hem alles

zomaar

zonder dat ik er

bij nadenk

kinderen met wijsheden

van volwassenen

blijken

indigo kinderen

te zijn


ff boodschappen doen

ff boodschappen doen

ze was gewoon onderweg

met haar tas vol met de

dingen die ze halen moest

van haar moeder

ineens een auto

die stopt

twee mannen

springen er uit

scheuren haar mee

naar het veldje verder op

trekken de kleren van

haar lijf

verkrachten haar

alsof ze een beest is

amper 10 jaar

ligt ze daar

te schreeuwen

om haar vader

maar als het gebeurt is

is het nog niet klaar

ze word opgehangen

aan een tak

ze bungelt daar

krampachtig bewegend

in de hoop

dat het over gaat

de tak breekt

ze valt op de grond

de mannen kijken haar aan

pakken dan haar op

bekogelen haar

met volle blikjes bier

en nemen haar mee

gooien haar over

de brug reling

in het water

waar ze bijkomt

uit een wereld waarin

ze nooit heeft geweten

dat ze leeft

en dat alleen omdat ze

op de verkeerde plaats

op de verkeerde tijd

en van de verkeerde

kleur was


het kleine kind dat er was

het is maar even

het is niet anders

dan het was

het kleine kind

dat net de

wereld even

heeft aangeraakt

om weer te gaan

het geluk dat me

heeft aangeraakt

dat nu niet meer

bestaat

het kleine kistje

dat ik nog een keer

aanraak

ik laat het gaan

omdat het niet

meer bij mij

mag zijn

terwijl het zo

welkom was


vaderliefde?

kom niet aan mij

zijn kind

dat is zijn uitgangspunt

met als gevolg

dat hij dus alles doet

en zegt

waardoor hij meer

stuk maakt dan

me lief is

de diepste geheimen

zegt hij dan
uit vaderliefde

omdat hij voor me aan

het opkomen is

maar altijd net verkeerd

ik loop steeds achter hem aan

om de scherven die hij maakt

op te ruimen

om zo te voorkomen

dat iedereen denkt

dat ik een haaibaai ben


ik zie kinderen spelen

ik zie kinderen spelen

maar het boeit me niet

het raakt me niet

het zegt me niets

ik zie kinderen praten

maar er is niets meer

dat me meer raken kan

ik zie kinderen spelen

ik weet wat er gaande is

ik weet wat ik voel

en ik voel niets

van wat ik zie

wat ik doorsta

er is niets wat

me nu nog

raken kan


aangereden op straat

moeizaam

schuifelt

hij door de straat

kijkt heel goed om zich heen

om vooral niet

door iets te worden geraakt

hij is zo voorzichtig

dat hij bijna

niet vooruit komt

maar kijkt helaas

te hoog

ineens een

peuter

op een driewieler

die niet is gemotoriseerd

knalt tegen hem aan

hij valt achterover

als een plank

kijkt ineens

naar de hemel

die hem nog niet

roept maar

die om hem lacht

aangereden

door een

wegpiraat van

amper drie jaar

beseft hij

er loert op

straat altijd

gevaar


voorop de fiets met hem

het weer was lekker

de zon scheen

net genoeg

hij in zijn

zitje voorop

de fiets bij mij

samen op weg

naar het strand

om daar uit te waaien

om er te zijn

hij ging mee

ik genoot van hem

hoe hij straalde

bij het zien van alles

hoe hij de wind

door zijn haren

liet gaan

hij was pas 3

maar nu al plezier

voor 10


maar het waait niet

mijn vader

zei altijd

dat als het waait

de zorgen bij de

mensen weg gaan

dat ze er niet meer zijn

nu ik met mijn

zorgen rondloop

ik me afvraag

of er wel een

oplossing is

waait het niet

blijven de zorgen hangen

in mijn geest


brief aan een gestorven vader

een kind

komt huilend bij mij

kijkt me aan

verteld me

dat ze zo haar vader mist

twijfels over

haar gevoelens

die ze heeft

de nieuwe man

die na haar vader komt

in het leven van haar moeder

waar ze niet

meer mee over weg kan

ze vraagt me of

ik dat gek vind

ik zeg haar

dat het normaal is

het is geen ontrouw aan haar vader

die man zal nooit

haar vader kunnen zijn

maar ze laat me haar brief lezen

waarin

beschreven staat

dat ze de wind zo mist

dat het niet meer stormt

dat ze met haar zorgen

zo niet verder komt


twee kamertjes in mij

zitten hand in hand

het wereld wonder

te aanschouwen

niet gedacht

maar ineens

zomaar twee kamertjes

die verschijnen

dat is er dus

bij mij aan de hand

twee mensjes die

nog groeien moeten

nog geen 5 centimeter groot

maar wel heel zichtbaar

dat wat er

nu in twee kamertjes

in mij woont

is helemaal

van mij


je ruikt naar mijn oma

nieuwe bodymilk

helemaal ideaal

gratis gekregen

dus smeren maar

hele lijf

ingesmeerd

okay het is dan wel

geparfumeerd

ik gebruik het maar

als ideaal

zodat mijn huid

weer glimmen gaat

smeren als een gek

dan naar mijn werk

de eerste leerling

die ik tegen kom

snuift een keer hard

zegt

jeetje mees

je ruikt naar mijn oma

van 80 jaar

waar ik dit

weekeinde

langs ben geweest


ze wilde dood

ik liep even maar door de aula

sprak haar zomaar even aan

vroeg haar

hoe het met haar ging

ze antwoordde heel kalm

ik wil dood mees

ik stond aan de grond genageld

keek haar aan

ze moet het hebben gezien

hoe ik die boodschap

bij me binnen liet komen

herinneringen aan een vriendin

die het wel echt heeft gedaan

ik schrok

heb met haar gepraat

totdat ze haar problemen

onder ogen durfde te zien

totdat ze

durfde te zeggen

dat ze het niet deed

ik hou mijn hart vast

omdat ik weet

hoe bang

ze soms is geweest

Hits: 40