ouders6

hij sliep zo lief

onze zoon

terug van zijn

eerste stapavond

in het dorp

kwam thuis

veel te laat

na 2 uur wachten

waren

wij ongerust

want dat hadden

we niet voorzien

kijken naar zijn lach

zijn blik vol onschuld

vertelde hij ons

dat zijn horloge was gejat

zodoende kwam hij te laat

hij naar bed

om te gaan slapen

even was hij vergeten

dat wij soms haaibaaien zijn

terwijl

de wekker van ons

om 6.00 in de ochtend ging

op onze tenen

slopen wij zijn kamer in

waar hij zo lief lag te slapen

begonnen tegelijk

te zingen

zo vals als we konden

met de pannendeksels in de hand

hij schrok zich wezenloos

begreep niet wat er aan de hand was

wij lachen

om zijn reactie op dit vertoon

hij moest zijn bed uit

om mee te gaan

naar die vreselijke saaie oom


als je het wilt weten dan ga je maar mee

elke avond

gaat hij op pad

ik vraag hem waar hij heen gaat

maar hij zegt niets

maar gaat

op een avond

was ik het zat

vroeg hem nog een keer

waarop zijn reactie kwam

dat als ik dat zo graag wil weten

ik maar mee moest gaan

dit was mijn kans

dus ik meteen in mijn jas

sprong bij hem achter op de fiets

ging mee

hij een rood hoofd

want dit was niet de bedoeling geweest

hij ging maar naar mijn moeder

zijn oma

op de thee


liefde laat zijn sporen achter

hij lag daar

te schreeuwen

uit onmacht

gilde de hele boel bij elkaar

gesmoord in een kussen

was er niemand die hem hoorde

hij

wilde niet

dat het weer zou gebeuren

zoals elke nacht

de man

zijn vader

boog zich over hem heen

verkrachte hem

zoals hij elke nacht

deed

na het volbrengen van de daad

sprak hij altijd de woorden

als je het waagt

er over te praten

dan weet je wat

je te wachten staat

dan is God kwaad

omdat ik je liefde geef

en jij er over praat

nooit heeft hij er over gesproken

nooit heeft hij het gezegd

maar nog steeds

laat deze liefde zijn sporen achter

omdat hij nooit echt

zichzelf

bij iemand verliest


er zit geen lampje in de maan

mijn zoon

van amper

6 jaar

kijkt me aan

met zijn ogen

zo groot

als de maan

die hij elke nacht

weer ziet

als ik hem vertel

dat Sinterklaas

niet bestaat

dat hij niet is

mijn zoon van

amper 6 jaar

vraag vol verbazing

of er dan ook

geen lampje in de maan zit

dat dat de reden is

dat hij soms

zomaar

niet aan gaat


je zult nooit de dingen doen die ik doe

mijn zoon

je hebt het

zwaar met ons gehad

hoe vaak

gebeurde het niet

dat we weer eens

ergens waren

terwijl we niet werden verwacht

mijn zoon

jij hebt er veel van geleerd

wat je niet moet doen

zoals altijd net op het

verkeerde moment

de verkeerde dingen zeggen

op een deftig diner

ineens

zomaar een wind laten

omdat je dacht

dat hij toch zacht zou zijn

jij hebt veel van ons geleerd

door goed te kijken

je zo vreselijk vaak

te generen

voor de dingen die ik deed

mijn zoon jij zult nooit

de dingen doen

die ik doe

maar je eigen dingen doen

dat heb je tenminste

van ons geleerd


woedend in de disco

hij ging uit

ons joch

van 14 jaar

naar een disco

een echte

met lichten

en een dj

hij was al helemaal klaar

nog even onderhandelen

over de tijd van thuiskomst

wat wij voorstelden

vond hij te vroeg

wat hij voorstelde

vonden wij te laat

dus een compromis gesloten

dat mooi in het midden lag

hij ging

een half uur naar de

afgesproken tijd

was hij er nog niet

dus wij met z’n tweeën

in de auto

er naar toe

samen naar binnen

uitgebreid voor zijn neus

op de dansvloer

staan te zoenen

zodat hij besefte

hoe dat voelt

hij was woedend

vreselijk kwaad

vooral toen we daarna

naar hem toe liepen

streken door zijn haar

hem een zoen gaven

als groet

hij wilde wel

in de grond verdwijnen

wat zouden de

mensen wel niet zeggen

dat twee mannen

dat zomaar bij hem doen

al zijn we dan zijn

vaders

de volgende keren

was hij altijd

te vroeg


luister je wel eens naar kinderen

luister je wel eens

naar de kinderen

als ze praten

over wat hun zoal bezig houd

moet je eens doen

dan zul je merken

dat de wereld in hun

beleving

heel anders is

dan het naar jou toe schijnt


ze moeten de nevels zien

liefdevol nest

van warmte

waarin ze beiden zwemmen

waarin ze beiden

vechten voor het leven

ineens alle alarmbellen uit

het gaat niet goed

het is ernstig fout

ineens naar het ziekenhuis

waar de echo is gemaakt

een operatie

ja of nee

wat te doen

de keus is ja

we gaan er voor

we zullen zien

hoe dat zal gaan

vechten om te overleven

geloven in het goede

wat er kan zijn

gelukt alles

wat goed is

het is er

kan blijven bestaan

dan zomaar buiten

samen met elkaar

zien een man lopen

met zijn hond door de mist

tegen elkaar zeggen

ze moeten die ook zien

de nevels

het leven

wat er is

het is goed

dat we de keus hebben gemaakt

dat de operatie

nodig is


oh nee he weet de dokter het zeker

het broertje

zit met smart te wachten

totdat hij het horen zal

wat er nou in

de buik van zijn zus

afspeelt

uitleg dat er twee

kindjes zijn

die daar ronddobberen

vechten voor het zijn

dan vertellen

dat het twee jongens zijn

waarop hij reageert

of de dokter het wel zeker weet

hij had zo gehoopt

op een jongen en een meisje

en nu twee jongens

dat zint hem niet

dat heeft de dokter

vast verkeerd


telkens het signaal

steeds in tranen

om het gevecht

dat in haar buik

geleverd word

op leven en dood

het kleine kindje

dat het wel of niet red

dat vecht

om er te mogen zijn

steeds verdrietig

omdat ze het zo erg vind

wat er gebeurt

wat er aan de hand is

maar telkens als ze

is uitgehuild

krijg ze een stom

vanuit de binnenste van haar lichaam

alsof dat joch even zegt

hey wacht ff mamma

ik ben er ook nog


wel of niet twee bedjes

het dilemma

over wel of niet

twee bedjes

in de kamer

voor als ze er zullen zijn

het gevecht van binnen

wat er is

wat gaande is

waar geen

uitslag over is

halen ze het allebei

of haalt er eentje maar

de strijd

wel of niet twee bedjes

neerzetten

voor het geval dat

maar hoe je het ook bekijkt

ze zijn beiden even welkom

dus twee bedjes omdat

ze beiden er toch zijn


altijd de leugen geweten

ze was 12 jaar

zei tegen haar moeder

als ik 18 ben

dan vertel je het mij

op haar 18de hoorde ze niets

kwam niet het antwoord

op wat ze altijd al wist

pas toen ze 30 was

stond ineens

een man voor de deur

die ze niet kende

maar waar ze zich

meteen vertrouwd mee voelde

al die jaren heeft

ze gedacht dat hij was overleden

dat hij niet meer was

jaren verdriet

om het gemis

jaren verwerken van rouw

ineens blijkt dat

haar moeder altijd tegen haar

heeft gelogen

haar vader leefde nog

altijd

moeder had elk

contact verboden


en hij pakte het mes

woedend

door zichzelf

te kakken gezet

had hij geen rem meer

pakte hij het mes

sneed zich

zelf in zijn armen

om het einde

te vinden

van zijn pijn

gevonden door

de mensen van

wie hij hield

werd hij

naar het ziekenhuis gebracht

waar ze hem

liefdevol opnamen

waar hij de strijd

der strijden streed

overleefde

met het litteken

als een symbool

van dat hij weet

wat leven heet


als ze weg is

de rust die ontstaat

na twee dagen bij elkaar

zij met haar honderden vragen

waarop ik

geen antwoorden weet

het haar helpen

met haar dagelijkse gang

naar het toilet

het naar bed brengen

het haar er weer uit halen

praten

hapje hier

knuffel daar

alles opruimen

wat ze liggen laat

als ze weg is

die kleine meid

van net 5 jaar

is er rust

maar wat mis

ik haar


desnoods met een koekje

de auto

ineens zomaar

een weekeinde

ter beschikking

verteld een vriendin

van mij aan mij

haar kinderen

lief en aardig

maar niet altijd even gewillig

nu een keer een weekeinde

met de auto er op uit kunnen

zonder alle toestanden

van de fiets pakken

extra opletten

en noem maar op

haar kinderen ook niet gek

willen liever niet in de auto

het liefst liggen ze langer in bed

dan vroeg op moeten staan

maar die vriendin van mij

ook niet van gisteren

laat zich niet strikken

ze lokt haar kroost

de auto in

desnoods met een koekje

als ze maar

het huis

met de kinderen

bij zich

ontvluchten kan


hij wil graag, maar ik ga niet

de afgelopen vakantie

volop vakantiestress

wij zouden met onze zoon

naar zijn broer

die ergens in

Spanje een huis heeft neer gezet

Om daar lekker

2 weken alleen maar te genieten

om alleen maar rust te hebben

er te zijn

onze zoon

was wat onhandig

kraste in de natuurstenen vensterbank

zijn naam

om zo te bewijzen dat

hij er ook was geweest

het krasje van de stift

zorgde voor grote ellende

met de oorspronkelijke bewoners

omdat het een hele oude tafel

blijkt te zijn

ik zucht die hele vakantie

loop op mij tenen

omdat ik merk

dat ze niet van kinderen houden

maar het niet durven te zeggen

aan het eind

roepen ze nog

tot volgend jaar

ik kijk naast me

hoor hem roepen

ja wij komen graag

ik zucht

zeg dan maar

jij wilt graag

maar ik ga niet nog een keer

ik ben veel meer op

dan ik was geweest

als ik gewoon

thuis op de bank

was blijven hangen

waar onze zoon

gewoon nog

zichzelf mag zijn


het leek wel turnen

doodsangst

voor weer het moment

van zien

van ondergaan

de echo

van het leven

of de dood

dat is telkens weer

de vraag

moeizaam proces

moeizaam hoe het zal zijn

voorbereiden op het ergste

eentje genoeg vruchtwater

de ander te weinig

wegens een lek

dan de foto

zien we beiden

languit gestrekt

beide benen totaal

volledig languit

alsof ze al

slapende staan

verbazing bij ons

bij het medisch personeel

want als ze beiden staan

dan is er genoeg vruchtwater

dan is de kans groot

dat allebei

het overleven

omdat ze in genoeg

vruchtwater gevangen zijn


die hele kleine dingen

het is niet veel

waaraan ze zicht

vastklampt

maar het is wel genoeg

om te overleven

om te weten

dat ze vecht

voor haar zelf

haar doel

het is niet veel

een heel klein steentje

op de rand van haar bed

een kaart over

het zijn van je eigen ster

het is niet veel

maar het zorgt er

wel voor dat

ze het red


ze wilde zichzelf straffen

als ze ruzie had

met wie dan ook

of het ging niet

zoals ze wilde

dan pakte ze het mes

sneed in haar pols

om zo zichzelf te straffen

dit aanhorende

vroeg ik haar

waar ze een hekel aan had

ze kwam meteen met breien

dus de oplossing

was snel bedacht

telkens als je

in jezelf wilt snijden

pak je eerst de breipennen op

pen 2,

breid 300 pennen

in het zwart voor een sjaal van mij

van 3 meter

dan pas mag je

gaan snijden

als je dat wilt

omdat je vind

dat je je nog niet

genoeg hebt gestraft

ze keek me aan

een lach brak door

ze zou het doen

ik wist dat ik

aan het winnen was

omdat ze inzag

dat dit iets was

wat misschien haar

helpen kon

om haar pijn haar verdriet

te dragen

om weer in balans te zijn


niet kunnen inzien dat hij fouten maakt

dat joch

vanaf klas 1

al in mijn leven

die ik begeleid

in zijn gaan en staan

die zo geweldig goed

zijn leven weet te verpesten

door de dingen die hij doet

maar waar hij niets van leert

dat joch

dat ik eens flink heb aangepakt

eens heb gezegd wat ik

nou werkelijk van zijn gedrag vond

het steeds de slachtoffer

willen zijn

zonder zelf iets te willen ondernemen

dat joch

ben ik uit het oog verloren

omdat hij niet meer

weet wat hij nog kan

waar hij kan zijn

omdat hij niet

zijn eigen fouten in wil zien

die hij heeft gemaakt

omdat hij niet kan ervaren

dat hij ook zelf

invloed heeft

op zijn leven

hoe dat verloopt

hoe dat kan zijn


ongeloof in zijn ogen

wervelstorm

als hij binnen is

verteld hele verhalen

verteld van alles

dan zijn verhaal

dat hij kaarsjes ging branden

voor zijn ongeboren

kleinkinderen

omdat hij dat wilde

om zo hun welkom te heten

maar dat ze nog even

in hun moeder moeten blijven

onderweg naar de kerk

dikke sneeuwvlokken

hagel en storm

hij helemaal verontwaardigd

helemaal boos

maar de kaarsjes zou hij branden

hoe dan ook

terug naar huis

hij draait de straat in

geen sneeuwvlok meer te zien

in zijn oren hoort hij

zijn ongeboren kleinkinderen lachen

om dit spel

hij verteld het ons

waarop we allemaal zeggen

dat het hier niet heeft gesneeuwd

ongeloof in zijn ogen

alsof hij het spel niet mee speelt

wij dikke lol

omdat we hem te pakken hebben

hij schud verbaasd

zijn hoofd


verliezen van onschuld

amper dertien

maar ze mag nog

tot laat op straat

ze noemt het spelen

maar het is een spel

waar geen spelregels

voor bestaan

ze gaat met iedereen mee

die aardig is

die lief is tegen haar

haar ouders zien het niet

zijn te druk

met het sparen voor

de derde open haard


echt de hele dag

onze zoon

net 6

mag een dagje naar

opa en oma

omdat zij dat graag willen

hij graag mag

we vertellen hem

dat hij de hele dag

daar mag blijven

kan spelen

dat we alles zullen regelen

opeens een frons

in zijn voorhoofd

de vraag

of hij echt de hele dag mag

wat wij dan gaan doen

als hij er niet is

of wij wel de hele dag

doorkomen

als hij er niet is..


twee kostbare kaarsjes

terug gevallen

op oude rituelen

die er altijd al waren

maar nu nog meer

belangrijk zijn

twee kaarsjes branden

in de vensterbank

voor de ongeboren tweeling

die zo aan het worstelen zijn

om ze te laten weten

dat ze welkom zijn

dan in de loop van de avond

een kaarsje is opgebrand

maar het kaarsje

voor wie wij de kleine noemen

brand nog altijd


zacht praten tegen mijn buik

elke dag weer

praat ze tegen

haar jongens

die veilig en wel

in haar buik zitten

worstelen met de momenten

van gaan we het redden

gaat het goed

zacht verteld ze

aan haar kinderen

die de wereld

nog niet kennen

dat ze nog even moeten wachten

dat ze veilig binnen moeten blijven

omdat hun tijd er nog niet is

elke dag weer

streelt ze haar buik

om zo haar kinderen

te koesteren

met de vraag

blijf nog even zitten

jullie tijd is

nog niet daar


aangekoppeld en ze zijn stil

de techniek

staat voor niets

elke dag

moeten ze worden gefilmd

om te zien

hoe het gaat

hoe hun hartjes kloppen

om te weten

of het echt goed gaat

in de ochtend

komt de beste filmer die er is

ze koppelt alles aan

en ze liggen muisstil

te wachten totdat het

over gaat

in de avond

komt iemand

die minder bedreven is

ze bewegen

alsof ze adhd hebben

liggen geen moment stil

alsof ze willen vertellen

hou nou hier eens mee op

we doen lekker toch

onze eigen zin


het zijn bubbeltjes in mijn buik

vraag me al weken af

wat ik toch steeds voel

wat het is

die bubbeltjes in mijn buik

dat zacht getik

dan ineens

op de echo

zie ik het weer gebeuren

mijn buik bubbelt

het getik valt niet stil

dan het woord van de

arts

hey die ene heeft de hik

heeft zich in

het gulzig binnenhalen

van het vruchtwater

verslikt.


borduren tot de tijd voorbij is

de tijd doden

tot het zover zal zijn

van alles bedacht

om de dagen

dat ik hier lig

te doorbreken

om de sleur net

iets anders te laten zijn

creatief met garen

om zo voor hun

iets te maken

waar ze altijd

trots op zullen zijn


je komt terug als moeder

de hond begrijpt het niet

maar ik des te beter

samen met jou

nog één keer dwalen

door de ruimtes van ons huis

kijken naar wat er is

samen de laatste avond

van dit leventje

met champagne gevierd

omdat het nooit

meer zo zal zijn

als het was

de hond totaal van slag

om dat hij voelt

dat er iets gaande is

maar wat hij niet snapt

dan de dag van gaan

voor onbepaalde tijd

het ziekenhuis in

totdat jullie geboren zijn

weg gaan als

zwangere vrouw

terugkomen als moeder

van een tweetal

die vanaf dat moment

altijd bij ons

zullen zijn


als moeder Maria

haar lichaam gevangen

met de onvoldragen vrucht

die ze koestert

die ze aanraakt

als niemand kijkt

voor het raam

met haar gezicht

naar binnen gericht

wachten op de uitslag

wachten op wat er uiteindelijk

komen zal

de zon die

haar even aanraakt

het aureool dat

om haar hoofd ontstaat

maakt dat ze

als moeder Maria

ineens

nog serener lijkt


doe je best wereld voor hem

net op deze wereld

nog zo klein

teer mensje

dat welkom is

er mag zijn

terwijl ik langzaam

teer

zijn voorhoofd kus

vraag ik aan de wereld

om zijn best voor hem te doen

omdat hij dat

verdient


hij zwoer zijn naam af

thuis

was er geen liefde

werd er altijd

geslagen als iets

niet helemaal juist was

zelfs als hij iets goeds deed

kreeg hij een klap

die hij niet had

verdient

thuis bij zijn ouders

was hij de oudste zoon

die in het leven alles bevechten moest

zelfs nu hij er niet meer woont

op een dag ging hij op weg

niemand wist waarheen hij ging

was zomaar verdwenen

is ergens anders

overnieuw beginnen

zwoer zijn naam af

die hij droeg

omdat hij niet meer

hun kind wilde zijn

zijn herinneringen

behoud hij altijd

al is hij inmiddels

ergens anders begonnen

te leven

levert hij nog steeds

deze strijd


wachten op het verlossende telefoontje

de hele nacht

zitten te wachten

op het telefoontje

in de hoop dat

alles goed is gegaan

wachten op de tranen

van geluk

omdat ze beiden

er helemaal zijn

wachten

vragen

hopen dat het

snel heel snel

duidelijk zal zijn

dat de tweeling

goed ter wereld zijn gekomen

al zijn ze misschien nog klein

dat ze het zullen overleven

dat ze een deel van de

mensheid zullen zijn


een handje vol leven achter glas

geboren

veel te vroeg

maar ze zijn er

het leven heeft gegeven

een handje vol leven

van twee mensen

die nu al zo

bepalend zijn voor jou en mij

ze liggen nog achter het glas

zwaaien naar mij

met een lach

op hun gezicht

ik staar

ik kijk

ik knijp van geluk

mijn ogen dicht


oefenen met de hond

het leren wiegen

van het kind

dat straks in mijn armen ligt

het is nog wat onwennig

het is nog wat raar

vreemd om te beseffen

dat het zo zal gaan

dus oefen ik maar wat

met de hond

die weet met

deze houding

zich ook geen raad


afscheid van ons twee

het is niet dramatisch

maar het we weten allebei

dat na dit

zal het nooit meer

hetzelfde zijn

het leven zal veranderen

totaal anders zijn

wij twee zijn dan niet

meer alleen samen

het leven zal niet meer

alleen over ons gaan

het onderwerp zal vooral

de groei van de kinderen

zijn


geboorte van de dood

te vroeg de geboorte

alle hoop was er

het was stabiel

al maanden zorgen

rust en afwachten

was het advies

de magische grens bereikt

waarop alles niet meer

mis kon gaan

ineens de weeën

het kind dat komt

de moeder die krijst

geluk het is gezond

veel te vroeg

stabiel

dan

het gaat niet goed

hij moet vechten voor zijn leven

de moeder praat

de moeder bid

de omgeving smeekt

steekt kaarsen aan

om het kindje

de kracht te geven

om het gevecht als overwinnaar

te doorstaan

opeens bericht

hij is gegaan

het kindje is niet meer

zijn naam nog

op het netvlies gebrand

de moeder schreeuwt

krijst

vanuit haar oer gevoel

over dit onrecht

haar aangedaan

ze begrijpt niet

dat het leven soms zo

wreed met een leventje

om kan gaan


doe maar even niet

telkens als

er een berichtje komt

schrik ik me rot

omdat ik weet

dat er ook slecht nieuws kan zijn

bang voor het bericht

dat ze allebei er niet meer zijn

doe maar even niet

geen berichtjes

totdat ik weet

dat die ene

het heeft

overleefd


in hun armen

de laatste ademstoot

die hij uitblies

zijn gevecht tegen de dood

klein maar dapper joch

van net 24 uur oud

in hun armen

is hij heen gegaan

de tranen van de ouders

die ineens beseffen

dat hij niet meer is

niet meer kan zijn

in hun armen

is hij ingeslapen

ging het leven

voor altijd

bij hun vandaan


ze knuffelt haar kinderen maar eens extra

het verhaal verteld

over de verloren strijd

het verlies van een leven

dat niet echt mocht zijn

stil terug getrokken

stil kijken naar

wat er nog is

ze beseft ineens

wat ze bezit

knuffelt haar kinderen

nog eens extra

omdat ze zo bang is

dat ze

ze nog mist


het is zo dubbel

zo dubbel

de gevoelens

aan de ene kant

heel trots

aan de andere kant

verdrietig

hoop en vertwijfeling

omdat het nog

niet zo is

vragen om

hoop

vragen om liefde

om geloof

laat hem blijven

bij ons

laat hem er

altijd zijn


een loodgieter kon het niet maken

ze lekte vruchtwater

haar baarmoeder was gescheurd

zodat ze niets meer kon

ze lag daar te wachten

totdat het stoppen zou

de vraag van haar

mede kamergenoot

in het ziekenhuis

die vroeg hoe

erg het was

gaf ze als antwoord

dat een loodgieter

het niet kon maken


doorgaan omdat het moet

de geboorte

was een ramp

maar toch een mooi cadeau

dat kwam

twee jongens

die samen waren

zomaar in het leven

bij ons gekomen

dan de oudste

die niet meer gaat

langzaam gaat hij

het leven verliezen

de adem is bijna gestaakt

de andere,

onze jongste zoon

die vecht voor zijn leven

die ik aanraken wil

vasthouden wil

omdat hij er ook is

mijn aandacht verdelen

tussen rouw en vreugde

doorgaan omdat het moet

de tijd gaat

me te vlug

verlies de grip op het leven

op de dood

alles gaat aan me voorbij

ik weet niet meer

wat ik moet

hoe het zal gaan

ik laat het maar

komen zoals het

moet zijn


oma maak ik mooi

mijn dochter

van vijf

helemaal in de ban

van de make up

van het opmaken van

iedereen

vraagt aan mijn moeder

of ze haar op maken mag

mijn moeder altijd in

voor lol en gein

zegt dat het goed is

dat het mag

mijn dochter haalt haar

make-up spullen

wat ze eens heeft gekregen

begint eerst met het haar

dat moet worden gekapt

het zit namelijk naar haar idee

veel te raar

mijn moeder laat het gebeuren

geniet van elke beweging die

mijn dochter maakt

dan de make-up

eerst wat rouge op haar wang

dan de oogschaduw

een soort groen dat nog feller is

dan het gras

de lippen rood

haar neus krijgt als toetje

nog een rode stip

mijn moeder voor de spiegel

ziet in een oogopslag

dat ze meer een clown

dan oma is

mijn dochter zegt alleen maar

oma nu ben je mooier

dan je al was


een moeder huilt altijd

diep van binnen

weet ze dat ze

hem altijd zal missen

haar zoontje

die het niet heeft gered

in haar andere zoon

ziet ze steeds

zijn evenbeeld

het beeld is niet

compleet

er ontbreekt altijd

net die ene

die er ook bij

had moeten zijn

een moeder huilt

altijd diep van binnen

als ze naar haar

zoontje kijkt


duizenden ogen

een volle aula

alle kinderen zijn er

ze staan daar

te wachten op

wat er komen gaat

dan de stem door

de microfoon

die verteld

dat hun lievelings- juf

twee kinderen heeft gekregen

dat eentje het maar heeft

gehaald

totale stilte

een minuut lang

duizenden ogen die

gaan huilen

tranen laten stromen

omdat ze het zo erg

voor haar vinden

omdat ze weten

hoe erg ze naar

haar kinderen heeft verlangt


dubbel verdriet

lieve brave grote boeddha

die daar staat

de tranen in zijn ogen

het verdriet dat hem raakt

de mengeling van gevoelens

zijn dochter

vind hij zo sterk

ziet haar kracht

is apetrots op haar

hoe ze het doorstaat

hoe ze alles telkens weer

oppakt om het leven

te laten zijn

om er voor te gaan

zijn verdriet

het verlies van zijn kleinkind

het verdriet om het verdriet

dat zijn dochter nu draagt

dubbel zo veel

dubbel zo hard


vreemde situatie

vreemde situatie

het is niet anders

zij stond te wachten

op haar ex man

ik in gesprek met haar

dan komt hij aan

vol agressie

omdat hij zijn eigen tijd

moest opbreken

om over zijn zoon

te moeten praten

over hoe het gaat

ik zie hem aankomen lopen

zij totaal van slag

hij nog bozer

omdat ze op hem wacht

zijn ogen die gebroken zijn

van verdriet

zij die kwetsend zegt

ik weet dat het je niet uitkomt

maar ik heb dit ook

niet zo gewild

jij hebt het zo verdiend


opa en oma in de kou

eigenzinnige schoondochter

die net iets te ver ging

met haar opmerking

over hoe zij het leven ziet

net iets te fel zei

dat ze niet meer wilde

dat ze haar schoonouders zou zien

ze had tijd nodig om

de dingen op een rij te zetten

om de dingen te laten gaan

want het zat haar dwars

al heel haar huwelijk

dat het zo gaat

de schoonouders deugen van geen kant

hun kinderen

zijn verkeerd opgevoed

opa en oma

zitten zich nu af te vragen wat ze moeten

hoe het verder moet

hun kleindochter binnenkort jarig

wat moeten ze doen

ze willen een cadeautje brengen

maar mogen het huis niet in

ineens een slim idee

ze gaan met koffie en gebak

gewoon pontificaal

in de voortuin zitten

van hun schoondochters huis

versieren de tuin

vertellen aan een ieder

die langskomt

het verhaal

dat hun schoondochter niet wil

dat ze hun kleindochter feliciteren

met haar verjaardag

dat ze hun kleinkinderen

niet meer mogen zien

de buurt spreekt schande

over het gedrag van de schoondochter

zo zie je maar

wie het laatst lacht…


radeloze broer

wat moet hij nou

nu zijn vrouw zo

akelig doet

zijn ouders niet meer welkom zijn

wat moet hij nu

wat kan hij zeggen

hoe moet het gaan

hij weet het niet

wil zijn vrouw niet kwijt raken

maar ze doet zo raar

wat moet hij nou

zijn ouders worden verstoten

zijn kleine broertje

ziet hij ook al niet meer

hij weet het niet

het doet hem

vreselijk veel pijn

geen oplossing meer

te bedenken

wat moet hij nou

met zijn leven

met zo’n vreemde vrouw

Hits: 29