parijs2

late avond

dwalen door de avond

even maar kijken

 naar de maan

die zijn licht volop laat schijnen

even aanraken dat gevoel van mij

de vrede in mij 

die zo eenvoudig 

door de duif neergezet

heel eenvoudig dwalen

door de avond 

met het gevoel

dat ik niets meer mis


hij wel

k zie hem staan

zomaar ergens verborgen

dromen over de nacht

in zijn hand zijn sigaret

in de ander zijn telefoon

terwijl de wereld langs hem gaat

zit hij gevangen in zijn eigen wereld

waar van alles aan de hand is

waarvan wij niet weten

wat er speelt


laat mijn ogen niet huilen

afscheid

nat te kort samen zijn

afscheid met woorden

het was goed

meer dan dit kan het niet zijn

nog eenmaal in je armen

nog eenmaal je lippen aanraken

nog eenmaal in je ogen kijken

dan omdraaien 

dan gaan met de tranen

die maar niet willen komen

omdat ik ergens voel

dat wij voor altijd 

met elkaar verbonden zijn

net even verder dan

afstand en tijd zijn wij bij elkaar

waar de hemel 

begint


je hebt nog lang niet alles van mij gezien

toon jij besloot dat onze liefde niet meer

dat was wat jij vond dat het moest zijn

jij mij buiten de deur zette van ons thuis

met een enveloppe die ik pas mocht openen

als ik terug was in mijn huis

liet ik nog geen tranen 

ik begreep de reden van dit alles nog niet

pas toen ik thuis was 

de brief begon te lezen met de vijftig redenen waarom

ik niet voldeed aan wie jij wilde dat ik zou zijn

bedacht ik me alleen nog maar

met de verse tranen van een verloren heden

dat je nog lang niet alles van mij hebt gezien

dat je nog vreemd zal opkijken

als je gaat ontdekken 

dat ik verder ben gegaan dan waar jij ooit gekomen bent


al valt de hemel

schuilend in jouw liefde

die mij op elke manier

laat voelen dat ik er mag zijn

die mij vleugels geeft

als de dag wat minder lacht

ik kijk in jou ogen die stralen

ik weet het meteen het is goed

dat al valt de hemel 

ik overleef elke tegenslag

gewoon omdat ik  altijd in jouw armen

schuilen mag


huilend op de boomstronk

ze liep verloren

te dwalen door het bos

zoekend naar de plek

waar ze het liefste is

de plek waar de as ligt

van haar overleden man

nu zit ze daar 

dikke tranen stromen over haar wangen

omdat ze hem ineens zo 

intens mist


je zei dat je zou blijven

zomaar ineens kwamen de tranen van het onvermogen

het gevoel van het verlies

dat onomkeerbaar is

het gevoel dat verdwijnt

het gevoel wat ineens niet meer kan zijn

ineens weet je het allebei

dat het niet langer gaat

het verschil van leven 

van leeftijd is onoverbrugbaar

het is goed dat het gaat

dat je het kan laten gaan

ondanks dat we elkaar beloofden

voor altijd bij elkaar te blijven

is het goed om het afscheid niet te rekken

maar beiden onze eigen wegen weer te vervolgen

op weg naar die ander die dan weer

even bij je blijven zal 

 

Hits: 25