parijs25a
dromen
even kijken naar de dag
die de nacht wakker kust
waardoor ik weer
mezelf kan gaan verliezen
in de droom
die ik heb
de gedachte
aan jou en mij
die voor altijd
samen zijn
maakt dat ik elke dag
droom over de nacht
waarin wij samen zijn
zo lieten we hem gaan
de laatste uren
samen aan zijn bed
mijn vader die zou gaan
naar waar iedereen welkom is
om te rusten na een leven
vol met alles
de laatste uren zijn handen vastgehouden
gepraat over hoe dankbaar ik ben
dat hij mijn vader wilde zijn
dat hij voor mij heeft gezorgd
de laatste ademhaling
de ogen die ik sloot
om zo zijn reis te laten starten
naar daar waar hij
vrij van zorgen zal zijn
nu blijf je
de gesprekken
die we voerden
over wel of niet
blijven
zijn voorbij
nu zijn we samen
in hetzelfde huis
omdat je blijft
terwijl ik me afvraag
als het even
niet zo lekker loopt
dan kan ik nooit meer
alleen naar huis gaan
verloren gedachten
niets meer zeggen
zonder de woorden
van houden van
niet meer denken
aan wat het had kunnen zijn
verlaten van de gedachten
die verloren
ergens liggen opgeslagen
in het besef
dat het nooit
meer kan zijn
nu de tijd zijn tol eist
de rimpelingen van het leven
komen langzaam
in mijn gezicht
het lichaam
dat de strijd met de zwaartekracht
niet meer lijkt te winnen
het opstaan
na een nacht van rust
kost wat meer tijd
en dan besef ik
het leven dat ik zo lief heb
omarmt me nu des te meer
omdat ik besef
dat het leven van mij is
de zon kwam
het was stil
geen woorden
spraken wij
in de late avondzon
die langzaam
zijn licht ging doven
de sterren straalden
harder dan normaal
tot ik in jouw ogen keek
zag dat de zon
ineens
in mijn hart opkwam
de vervaagde grenzen
aangegeven grenzen
die steeds vager worden
die steeds meer
aangeven
waar de norm is vervaagd
waardoor men
denkt alles te kunnen maken
totdat ineens
iemand opstaat
om te zeggen
dat de grens niet is vervaagd
dat de grens werkelijk bestaat
radeloze strijd
het gevecht
om de liefde
die we niet konden winnen
de verbindingen met het heden
tegengehouden
door keuzes uit het verleden
maakt dat we beiden
in een strijd verwikkeld zijn
waarbij we radeloos
vechten voor iets
wat nooit kan bestaan
ik doe de dagelijkse dingen
jouw loslaten
na het waken van uren bij je bed
je ogen met mijn hand gesloten
het besef dat het volbracht is voor jou
de stilte die ik ervaar
waardoor ik langzaam
verdoofd opsta
voordat ik me
in het circus stort
van alles regelen
buig ik me over de dagelijkse dingen
om zo nog even
niet hoeven te zeggen
dat mijn moeder is gegaan
de warmte van de zon
ingestort dromen
waarin ik mezelf
niet herken
het dwalen
door de straten
van het leven
waarin dit keer
geen wegwijzers staan
die me de weg kunnen wijzen
is er alleen de warmte
van de zon
die mijn hart kan verwarmen
rusten in de luwte van de dagen
dobberen
op de adem van het leven
rusten in de stilte
van de dagen
kijken naar de rimpelloze adem
van de dag
rusten in de luwte van de dagen
van het leven
wat de rust
aan het leven geeft
.
Hits: 20