parijs25b

waar ik ook ga
lopen door de wereld
die ik ken
onbekende wegen belopen
om zo even stil te staan
bij dat wat me raakt
wat ik zie
waar ik gevangen word
door de volheid van het leven
waarin ik onderdeel
van ben

het verlangen naar dat wat niet is
onze zoon
zijn verlangen naar dat wat niet meer is
zijn liefde die verdwenen is
in de late avondzon van het moment
zijn ogen vol tranen
omdat het niet lukken wil
om de liefde te vangen
in zijn leven waar hij gelukkig mee kan zijn
wij omarmen hem met onze liefde
zeggen alleen dat het niet altijd
zo hoeft te gaan
dat het leven zijn eigen
liefdeswegen zal gaan

eenzame roos
op het veld van eer
waar niemand eervol ligt te zijn
dwaal ik langs de vele graven
die er zijn
kijk naar de eenzame roos
die daar zijn laatste minuten
slijten zal
als herinnering
dat ik ben geweest
dat ik even bij hem
ben geweest

gevangen beeld van een moment
eigen werelden
waarin men gevangen zit
de gedachten die
overal heen gaan
zonder bewust te zijn
van het leven
dat dichtbij is
wachten tot het weer kan
tot je bent
waar je wilt zijn

als de herfst valt
even terug in jouw armen
zomaar onverwachts
zocht je me op
spraken af om te praten
om te ontdekken
dat ondanks de herfst
in ons leven
de liefde nog
zo pril als
de lente was

verscholen woorden
de woorden
die niet worden gezegd
die niet worden uitgesproken
omdat ze te kwetsend zijn
worden opgevuld
met de stilte van het moment
waarin we gevangen zijn
in allebei onze eigen gedachten
in onze eigen wereld
om de verscholen woorden
stilzwijgend te laten zeggen
wat er blijkbaar
schijnt te zijn

weerzien
de jaren zijn versleten
de pijn is verzacht
maar niet verdwenen
ze is verstopt
op de plek waar
niemand bij kan
totdat ik je weer zag
de pijn ineens
in alle heftigheid
terugkwam
omdat het niet
rusten kan

de tranen van mijn kind
in de nacht
gaat de telefoon
mijn kind belt me op
zegt me dat het over is
met de liefde van het leven
ik luister naar haar woorden
ik troost haar zoals ik dat alleen maar kan
de tranen van mijn kind
raken me dieper dan
ik ooit had gedacht
ze maken dat ik me machteloos voel
omdat ik haar verdriet
dubbel hard voel in mijn hart

dansen totdat het niet meer kan
de trage passen
van de dans van het leven
dans ik op de dansvloer
van heel even
ik beweeg hartstochtelijk
op elke ademstroom
die ik in mij voel
door de slagen
van mijn hart
dans ik tot ik niet meer kan

ze vangt de liefde
met haar lach
met haar open ogen
de wereld bekijken
zoals niemand anders kan
vangt ze de liefde
die ze liefheeft
vangt ze de stralen
van geluk
die haar in het leven
omarmen om haar te verwarmen
in de liefde die ze krijgt

na je afwezigheid
ineens totale stilte
geen woorden meer gesproken
niets meer te zeggen
de stilte was
te hard om te geloven
ineens ben je er weer
ineens
zie ik je ogen stralen
omdat ik weer bij je ben
zijn weer even samen
voor de tijd die ons als geliefden rest

doe maar niet
het geluk van jou en mij
is te vangen
in een cirkel van geluk
waarin wij beiden samen zijn
het praten over samen te trouwen
maakt dat we onzeker worden
of we wel voor elkaar geschikt zijn
daarom doen we het maar niet
om zo zeker te weten
dat we daarom samen
extra gelukkig zijn

je vlucht
de angst voor mijn oordeel
de angst dat ik
je niet meer leuk
zal vinden als je eerlijk bent
over de verslaving waarin je gevangen zit
maakt dat je wegvlucht van mij
verbaasd kijk ik je aan
omdat je mij nu niet de kans geeft
om bij jou te zijn
om samen met jou
de strijd die jij moet voeren
aan te gaan

en hij ging op reis
verdrinken in de tranen van het verlies
de laatste momenten
met hem samen
die mij zo lief is
zijn hand raakt
nog even mijn gezicht aan
op zijn laatste ademteug
hij gaat zijn reis beginnen
zonder dat ik met hem mee kan
ik sluit zijn ogen
kus hem zacht
wens hem een mooie reis
met de vraag om voor ons
een mooi paradijs te maken daar

je vertelde de waarheid
het moment dat je me vertelde
dat je naast mij een ander
lief had gehad
brak mijn hart in
duizenden stukken
omdat ik het niet gezien had
bij mijn vertrek was ik verdoofd
omdat ik besefte dat mijn gevoel
had gelogen over hoe
trouw ik dacht dat jij zou zijn

welke tranen bleven achter
gevangen beeld
dat allerlei beelden oproept
in mijn gedachten
welke tranen bleven achter
toen deze bos bloemen
in de vuilnis belandden
zonder verklaring
zonder uitleg
terwijl de bloemen
totaal onschuldig waren
aan dat wat er gaande was

wandelen door de straten van onschuld
niets meer zien
hij wil de wereld nu even niet kennen
hij heeft genoeg gezien
van wat er zoal is
hij sluit zich af voor alles
mijn zoon uit het land van de zon
totdat hij ineens mijn hand pakt
zegt dat hij zo blij is dat
wij zijn vaders zijn
die met hem door de straten
dwalen die vol onschuld
lijken te zijn

betreden van de wereld van overledenen
afdalen naar een wereld
die ik niet ken
waar zoveel tranen zijn gevallen
om diegenen die zijn gegaan
het symbool van de liefde
die er straalt
maakt dat ik
verstil in mijn hart
kijk met vochtige ogen
naar zoveel opgeslagen mensen
die ooit hun eigen leven hadden
met liefdes en afscheid
totdat ze hier mogen rusten voor altijd

gevangen schaduw van de verstilling
de gesproken woorden
die niet zeiden
wat ze wilden zeggen
als een gevangen schaduw
van de verstilling
die alles vastlegt
van het moment
van even
waarin zwijgen
wijsheid blijkt te zijn

de triestheid
ogen die naar mij kijken
met de trieste hoopvolle blik
van hoe alleen hij maar kan kijken
zonder iets te zeggen
dat ik weet dat
troostende woorden niet meer
er toe doen
dat ik alleen maar
mijn arm om hem heen kan leggen
zodat hij zijn tranen
kan laten gaan om
het besef dat alles voorbij is gegaan