parijs25c

daar staan we dan
op dit kruispunt
van ons leven samen
staan we
wat onwennig te kijken
naar elkaar
zonder te beseffen
blijken we te kiezen
om ieder
zijn eigen weg te gaan

krullen van het verleden
kijkend naar de oude foto’s
van een gevangen leven
die langzaam gaan krullen
steeds meer het leven
wat was verhullen
om het te laten verdwijnen
in het heden

wachten tot het hart gaat slaan
ergens zit hij te wachten
op hem die zijn hart
mag bewonen
die hem gaat veroveren
om zo bij hem te zijn
voor altijd
hij wacht tot zijn hart
gaat slaan
voor de liefde
die dan voor hem staat

beeld van een bewogen moment
het moment
waarin het leven
is bewogen
aangeraakt
met mijn ogen
waarin ik zie
dat de wereld
verder draait
om zijn as
die ik heb gevangen
in een moment
van een eenvoudige
beweging die het dan aanraakt

de wereld aan zijn voeten
mijn lief en ik dwalen door het museum
van de schone kunsten
met onze zoon uit het land van de zon
hij bekijkt de kunst
op zijn eigen manier
zonder iets te vragen
gaat hij zitten op de grond
om vanuit zijn blikveld
te controleren
of hij en zijn vader
het wel goed zien

schuilen voor de nacht
de naderende uren
van het vergeten
van het loslaten
van het laten gaan
nog even in zijn armen
om te schuilen voor de nacht
die komen gaat
als hij zijn ogen sluit
zijn laatste adem
laat gaan

jou niet laten gaan
ondanks de duizenden woorden
die men tegen mij zegt
waarin ik hoor dat ik hem moet laten gaan
omdat wij niet bij elkaar passen
we niet samen gaan
kijk ik soms even naar jou
zie jouw lach
die ondanks ons verschil in leeftijd
laat zien
dat we heel goed samen gaan

in zijn hoekje van onbegrip
als ik aankom
zie ik hem al zitten
zijn ogen vol tranen
over het onbegrip van de wereld
waarin hij gevangen zit
de pesters die hem bedreigen
die hem slaan
maakt dat hij zich terugtrekt
in zijn hoekje van onbegrip
omdat hij niet begrijpt
waarom men
hem dat aandoet

worsteling met de wereld
zijn worsteling met de wereld
die niet zijn wereld blijkt te zijn
hij dwaalt door de nachten
met de wereldbol in zijn armen
om zo te voelen dat de wereld
van hem kan zijn
dan zeg ik tegen hem
nadat ik een grote wereldbol
voor hem had gemaakt
ga er maar op zitten
zodat je weer deel
van deze wereld uitmaakt

tederheid
ademloos
kijken naar de liefde
die ineens daar staat
de tederheid
van het beeld
dat de liefde van een moeder
voor haar kind laat zien
in alle eenvoud
waardoor het nog meer
mij in mijn hart raakt

over alle bergen en door alle dalen
onze voeten
die nu onze herinneringen zijn
wegens de tijd die
zijn sporen achterlaat
gaan we nog steeds
alle bergen op
door alle dalen
in het vertrouwen
dat onze vriendschap
zo sterk is
dat we samen
elke uitdaging
aangaan