parijs26a

teveel verzwegen

te vaak willen zeggen het gaat niet meer

telkens de woorden in geslikt

omdat ik bang was voor wat er komen zou

als ik zou gaan

te vaak willen vragen kan het ook anders

maar de angst dat ik dan niet meer

diegene zou zijn die jij dacht dat ik was

teveel verzwegen om te ontdekken

dat jij en ik

niet echt bij elkaar passen

uit de angst

alleen te zijn

wil je nog een keer van mij houden

ach lief de liefde ging zijn weg

verdreef ons naar andere werelden

naar andere havens

maakte dat wij elkaar verloren

in de strijd om bij die anderen te willen zijn

de late avond in de herfst

vraag ik soms heel zachtjes

aan de wind

of je nog een keer van mij wilt houden

omdat ik nog steeds

jou ergens de liefste vindt

als zwijgen niet meer gaat

gesloten mond

zonder wat te zeggen

geen woorden

te spreken

omdat de angst

de mond heeft gesnoerd

gevraagd om even samen te zijn

om te ontdekken

dat zwijgen niet meer gaat

dat ik alles moet zeggen

om te voorkomen

dat ik mezelf kwijt raak 

zorgen om haar

de diagnose is gesteld

ze is in goede handen

alles komt misschien goed

ik zit naast haar

hou haar hand vast

terwijl ze slaapt

raak haar zachtjes aan

besef dat ik de wachtkamer zit

waarbij ik niet weet

hoe het zal gaan

wat me onrustig maakt

omdat ik nog niet wil

dat ze voorgoed gaat

het verdween met de stilte

geen woorden

geen geluid

zelfs de bomen

hielden op met het ruizen

van de bladeren

het werd stil

in mijn hart

in mijn hoofd

door een eenvoudig teken

waar ik uit begreep

dat jij gewoon

de liefde voor mij bent

in zijn eigen veilige wereld

hij zit in zijn eigen veilige wereld

die hij steeds vaker kiest

om niets te hoeven zeggen

niet te hoeven zijn

zoals men hem graag wil zien

hij is in de stilte

van zijn hart

zijn hoofd gevangen

waar hij zijn eigen veilige wereld

heeft gemaakt

zodat niemand

hem kan raken

met hun woorden van haat

lachen en dansen

het feest

van de liefde dat werd gevierd

dat mij gevangen heeft

het lachen het dansen

in de nacht

op het ritme van onze adem

van onze hartslagen

die ons laten beseffen

dat de liefde

voor ons op de juiste tijd heeft gewacht

waardoor we nu samen kunnen zijn

je ziet het in mijn gezicht

verborgen emoties

van het verlangen

van het willen zijn

het gevangen zitten

in de uren van

zonder jou te zijn

zie je in mijn gezicht

dat oplicht

als ik je weer zie

ik ken je pijn

kijkend in jouw ogen

die niet meer stralen

die donker gekleurd

het leven in kijken

zonder nog het licht te zien

de liefde van je leven

is voorgoed verdwenen

de pijn die je nu dragen moet

is voor jou bijna niet te dragen

of te begrijpen

omdat niemand

kan voelen wat jij nu voelen moet

volgen van de zon

de zon

streelt mijn gezicht

in de vroege ochtend van de dag

de wind

raakt zachtjes

mijn haar aan

zodat het

ritmisch danst op het leven

mijn hart ontwaakt

met een lichte trilling

van geluk

omdat jij bij mij bent

de vlag van overgave

gevangen in jouw ogen

die me aanstaren

met de liefde die je voelt

de vonken

die je in mijn hart legt

om me te laten weten

dat ik voor jou

de enige ben

maakt dat ik me overgeef

mijn angst laat verdwijnen

omdat ik alleen

nog bij jou wil zijn