parijs26b

ik blijf van je houden

ondanks

de woorden die kwetsen

die me laten voelen

dat ik voor jou niets ben

blijf ik van je houden

al breek je me af

zodat ik mezelf

weer opbouw tot wie ik ben

kijk ik je aan

dat ondanks  dat ik van je blijf houden

ik toch bij je weg zal gaan

nu de rust is teruggekeerd

drie intense maanden

waarin wij samen vochten

om bij elkaar te kunnen zijn

staan we te kijken

naar de puinhoop

die we er van hebben gemaakt

gaan we uit elkaar

om niet meer samen te hoeven zijn

de rust die terugkeert

in mijn hart

maakt dat ik ineens besef

dat ik nu gelukkiger ben

nu het allang voorbij is

zomaar

zonder er jaren

aan te hebben gedacht

ben je in mijn gedachten

ben je ineens

zomaar bij mij

weet ik weer

wanneer je jarig bent

terwijl ik daar jaren lang

niet aan heb gedacht

nu het allang voorbij is

ben je soms zomaar

weer in mijn gedachten

je maakt chaos

ach je wandelt mijn leven binnen

uit een ver verleden

waarin we samen waren

waar we dachten dat het voor altijd was

de tijd leerde ons dat het niet ging werken

dat het beter was ieder ons eigen pad te gaan

nu je ineens voor me staat

me aankijkt met de vraag

of je mag blijven voor altijd

is mijn wereld ineens

een complete chaos

omdat ik het antwoord niet weet

hij sloot zijn ogen

afscheid van hem

die ik al mijn hele leven ken

mijn ogen

waarin ik hem zie

als ik in de spiegel kijk

zijn gezicht

die mijn gezicht gevangen heeft

hij sloot zijn ogen

na de woorden

dat hij het mocht opgeven

dat het goed was

toen kwam pas het besef

dat het voor altijd was

tranen in haar ogen

ineens gaat mijn deurbel

mijn buurvrouw die al een tijdje

onderweg is naar de mist belt aan

ze is haar rollator kwijt

of ik hem heb gezien

ze had hem heel mooi

al klaar gezet omdat ze uit gaat

terwijl ik haar help te zoeken

komt haar dochter aangelopen

waarop mijn buurvrouw zegt dat haar rollator is gestolen

we gaan samen haar huis in en zien daar ineens

haar rollator in volle glorie staan

waarop ze zegt wat lief dat ze hem hebben teruggebracht

niet uit te wissen beeld

ineens zit hij aan een tafel

met een zak vol broodjes

en een grote kop koffie

hij straalt

begint te schrokken

van de broodjes

de tranen over zijn ogen

totdat hij klaar is

dan is daar weer de harde realiteit

hij moet van de tafel weg

terug naar zijn plek

bij zijn enige zak met eigendommen

die hij nog heeft

dat joch met zijn beperking

dat op staat leeft die geen thuis meer heeft

het verlaten (t)huis

haar ogen bijna gesloten

de laatste uren

nog even haar vasthouden

haar trage ademhaling

die steeds langzamer gaat

ze ligt stil

dan stopt haar ademhaling

is het stil

is het verlaten huis

geen thuis meer

waar ik altijd

welkom zal zijn

je vloog weg

onverwachts moment

van het besef

dat je niet meer bent

gevonden in de stilte van de dag

waar mijn wereld werd stil gezet

totaal emotieloos leek het

terwijl de emoties

door mijn hart gierden van de pijn

moest ik je laten gaan

naar daar waar ik

niet meer bij je kan zijn

de engel vecht nog steeds

al vervaagd het beeld

de gevoelens

lijken wat te verzwakken

de stilte in het leven

lijkt zich te laten gaan

verdwijnt de gedachten

aan ons samen

terwijl de engel nog steeds vecht

om ons samen te laten zijn

voor altijd

als ik je naam noem

als ik je naam noem

in de stille avond

van de dag

als ik zie

in de late uren van de nacht

zul je dan nog steeds

dezelfde zijn

die ik elke keer

weer bij mij verwacht

weer bij mij verwacht

ik hoor ze nog steeds

soms zomaar

onverwachts hoor ik

zijn accordeon spelen

hoor ik zijn stem

de liedjes zingen

die hij heeft gemaakt

ben ik weer even bij mijn vader

die nu boven in de hemel

zijn eigen muziek maakt