parijs26c
het beeld dat vervaagd
de eerste beelden die ik zag
over de soldaten die gingen vechten
voor de vrede ineen ongelijke strijd
de angst die me raakte
de beelden die mij mijn adem lieten stilvallen
alles wat ineens intens
dichtbij was
totdat na jaren van de strijd
langzaam de beelden vervagen
van de soldaten
die vechten voor onze vrijheid
zodat het niet verdwijnt
buitengesloten
de liefde deed de deur dicht
van onze harten
we konden niet meer
samen zijn
door de haat van de wereld
om ons heen
de oordelen
de woorden die harder raakten
dan onze liefde kon zijn
maakt dat we buitengesloten zijn
van wat we voelen
dat we bij elkaar willen zijn
de oneindige leegte
de dagen na het verlies
de ogen die zijn gesloten
het hart dat is gestopt met slaan
de uren die gevuld zijn met regelen
de nachten die zijn gevuld
met de vragen over het waarom
maakt dat nu alles gedaan is
ineens de oneindige leegte voor ligt
waar ik in mijn eentje
verder in moet gaan
symbool van troost
stilstaan
bij jouw laatste rustplaats
waar ik je achterliet
in de donkerste dagen van mijn leven
kom ik terug om nog even
bij je te zijn
zie ik de roos die ineens
om het hoekje naar mij kijkt
alsof je nog even zeggen wil
ik weet dat je me mist
maar ik weet dat je het
zonder mij ook kunt
vervaagd beeld
nu ik hier sta
drijf je steeds verder van mij af
raak ik je niet meer aan
door de muur
die jij hebt opgebouwd
om je hart voor mij
kijk ik naar het beeld
dat steeds meer vervaagt
waarin ik zie
dat ik je nu echt kwijtraak
de uitdrukking van je ogen
in gedachten streel ik soms jouw haren
probeer ik me de geur
van je haar te herinneren
die ik niet meer vangen kan
totdat ik in gedachten
de uitdrukking in je ogen
voor me zie
weet ik weer hoe je rook
hoe je bewoog
hoe je naar me keek
met de liefde in je ogen
die alles zonder woorden zei
we zullen er altijd zijn
al is onze liefde voor velen
onbegrijpelijk
willen ze dat we ze verbergen
omdat het hart van de anderen
het niet begrijpen kan
dat liefde zichtbaar moet zijn
zonder achter gesloten deuren
te kunnen laten zien
dat de liefde
onoverwinnelijk blijkt te zijn
kind van de rekening
gevlucht uit zijn land
voor een betere toekomst
zit hij daar met zijn waar
die niemand kopen zal
omdat iedereen weet
dat het ver boven de prijs is
die niemand betalen zal
hij hoopt op inkomsten
om te kunnen eten
om in het land waar hij hoopte vrij te zijn
niet als zwerver te hoeven leven
de dagen slijten
langzaam
gaan de dagen over in de winter
de jaargetijden van het leven
verdwijnen langzaam in de tijd
ze loopt door het leven
met de wijsheid van het verleden
die niemand weten kan
omdat ze gewoon een
oude dame is
die over straat dwaalt
het leven dat ze draagt
ze loopt door de dagen
van haar leven
gebogen door de vele
tegenslagen die ze heeft gehad
haar overleden man
die niet meer bij haar kan zijn
ze buigt voor het leven
ze buigt voor haar verleden
omdat ze weet
dat dat alles
niet voor altijd zal zijn
dan verdwijn je weer
ach de liefde
die we voelen
die op en neer blijkt te gaan
in de tijd
soms heel intens samen
dan ineens maanden niets
totdat we weer bij elkaar zijn
dan laait het vuur weer op
het samen zijn dat ons beiden bang maakt
omdat we beiden weten dat
die niet voor altijd zal zijn
zorgt dat je weer verdwijnt
om ooit weer bij mij te zijn
meer dan duizenden stukjes
met mijn bebloede handen
raak ik de scherven op
van mijn gebroken hart
dat niet meer kloppen kan
voor de liefde
die is gebroken in meer dan duizenden stukjes
omdat jij mij vertelde
dat jij bij mij weg ging
voor altijd
dan sluit ik de deur
zijn laatste worsteling
in de storm van het leven
de regen die mijn tranen lieten oplossen
in de verwarring van de pijn
totdat ik wist dat het goed was
dat hij was gegaan
de laatste dagen
opruimen van zijn kamer
van zijn spullen zodat
ik de deur kon sluiten
om zo met mijn eigen
verwerking aan het werk te gaan
wat ik nu voel is van mij
laatste woorden
de tranen die al
gedroogd zijn door de tijd
het loslaten van wat was
het vergeten van de woorden
van de pijn
het opnieuw voelen
van wat ik werkelijk voel
maakt dat ik weet
dat wat ik nu voel
van mij is
als een konijn midden op de weg
gevangen in een lichtstraal
de angst van wat komen gaat
het kloppen van je hart
dat maakt dat je
niet meer weet wat je moet
vluchten vechten of verstarren
totdat je verstart
je de klappen krijgt
omdat je niet weg kon gaan
dat kind dat elke dag
gepest wordt
die dit moet ondergaan
Hits: 4