parijs26d

gevangen magie
hoog boven de stad
sta ik te kijken
naar de duizenden lichtjes
die er zijn
waar mensen wonen
die daar zijn
gevangen door de magie
het magische licht
omdat jij je armen om mij heen slaat
jij me laat beseffen
dat we vanaf nu
altijd samen zijn

dan huil ik zachtjes van binnen
het regenboogkind
dat in mij gevangen zit
geboren uit liefde
opgegroeid in de angst
dat hij niet goed genoeg zal zijn
gevangen in de woorden
uit het verleden
waarin jij niet mocht zijn
totdat ik zie dat het goed is
dat ik kan zijn wie ik ben
dan huilt het regenboogkind
zachtjes in mij
door de erkenning van zijn pijn

nu kan ik je laten verdwijnen
de schimmen van de nacht
die mij omarmen
in de dagen vol van zorgen
de liefde die kwam
maar die bestond uit
onvervuld verlangen
dat werd getoond door
de vernederende woorden
die me kleiner maakten dan ik bleek te zijn
maakt dat ik je nu kan laten verdwijnen
omdat ik mijn eigen weg ben gegaan

ze genieten
gluren van een afstandje
kijken naar de moeder met haar zoon
die samen zitten te genieten in de zon
ze stralen samen van het samen zijn
hebben lol
praten over het leven
over waar ze zoal mee bezig zijn
ik kijk het aan
denk dan wat zou ik toch graag
nog een keer zo met mijn vader
ergens willen zijn

hij blijft het omarmen
mijn zoon
die zijn verslaving
aan het bevechten is
die aan het vechten is om
niet meer te drinken
gaat langzaam de strijd verliezen
gaat langzaam weer de verkeerde kant op
hij gaat de drank weer omarmen
omdat hij zonder de drank
denkt niemand te zijn
niet waardevol te zijn

de angst van even
heel even maar
de angst dat ik haar verliezen zal
even de angst dat het te laat is
dat ik haar kan zien
totdat ik bij haar ben
ze slaapt in het onbekende bed
in het ziekenhuis
ze lijkt zo klein
zo kwetsbaar
mijn moeder die ineens
toch niet onsterfelijk
blijkt te zijn
maar nog steeds te levenslustig
om dit al het eind te laten zijn

dwalen door de vlinders van de nacht

de nacht besluit bijna zijn ogen te openen

voor de dag

terwijl ik nog dwaal

door de stad

war de vlinders van de nacht

huiswaarts gaan

om te gaan rusten

in de dag

terwijl ik nog

steeds loop te zoeken

naar het hart

dat op mijn wacht

het smeult nog na

heftige kussen

warme nachten

samen verbonden

in de hartstocht

die bijna liefde leek te zijn

het verlangen van

het bij elkaar willen zijn

smeult nog na

als jouw laatste sigaret

die ook langzaam

uitgaat

omarmen van niets
de late nacht
raakt mijn hart aan
ik draai me om
om mijn armen om jou te slaan
om even heel dicht bij jou te zijn
tot ik besef dat jij
er nooit meer zal zijn
dat de nachten altijd leger zullen zijn
omdat ik jou niet meer
omarmen mag

daar ga ik niet wonen
de herfst van haar leven
is allang voorbij
ze weet dat ze
binnenkort naar ergens
anders verhuizen moet
ze zegt heel duidelijk
dat ze niet naar het huis wil
waar haar zussen hebben gewoond
omdat die alle drie
binnen drie maanden
waren overleden
ze vindt het leven nog veel te leuk
daar wil ze dus niet wonen
omdat ze er nog wat langer dan drie maanden wil zijn