pelgrimspad10

ik ben nog niet compleet

smekende ogen

die naar mij kijken

om de liefde die ik niet kan geven

de woorden dat ik niet verder ga

dat ik nu niet in staat ben

om met hem verder te gaan

omdat ik ontdek dat ik nog niet

genoeg van mezelf hou

nog niet een heel persoon ben

om van hem te kunnen houden

zoals houden van

voor mij hoort te zijn


uit het verleden

stem

uit het verleden

die ineens

zomaar er is

de woorden van gemis

van niet meer zonder mij

verder te willen

raken me zo diep

dat ik zeg

kom maar langs

laten we maar zien

wat er nog over is

van wat ooit tussen ons was


wie liet het tranen beginnen

late avond

staat hij voor de deur

die ik lang geleden

heb verlaten

omdat hij iemand anders

had gevonden

die hij liever vond

dan mij

ik kijk hem aan

als hij vraagt of hij terug mag komen

omdat de liefde niet was wat het zou moeten zijn

waarop ik zeg jij was het

die me liet huilen

toen je wegging bij mij


mijn liefde is verdwenen

nu  er niets meer is

om naar te verlangen

nu  mij  niets meer kan raken

wat me ooit heeft geraakt

de gewenning is om bij

elkaar te zijn

zonder de liefde te voelen

die er zou moeten zijn

laat ik langzaam

heel voorzichtig jou los

om te gaan naar een nieuwe liefde

die hopelijk voor jou

ook nog ergens zal zijn


bladzijde 15

samen zitten we

op een bank in de kerk

waar een dienst is waarbij

we mogen zingen

iets dat ze geweldig vind

ik geef haar het boekje

waar de bladzijde al voor haar ligt

zeg tegen haar

op bladzijde 15 staat het lied

kijk daar staat het

waarop ze me wazig aankijkt

met haar wereld van de mist

in haar ogen

in het boekje begint te bladeren

waarop ze steeds bladzijde 15 zegt


als je alles bent

kijken in de ogen

van jou die me laten weten

dat ik het ben voor jou

dat ik alles ben

wat jij je maar wensen kan

het besef dat het voor mij

niet zo blijkt te zijn

dat ik met jou even gelukkig was

terwijl ik begreep

dat ik voor jou

niet jou alles

wil zijn


het ging langzaam naar zijn einde

langzaam

verdween de liefde

tussen jou en mij

we begrepen het pas

toen het te laat was

we waren bezig

met zoveel dingen

die we niet herkenden

waarvan we niet wisten

dat we niet meer elkaar begrepen

totdat we beseften

dat het over was

wat we hadden

langzaam was verdwenen

in de tijd


zwarte bladzijde uit haar leven

de keus maakte ze in haar hoofd

dat ze niet langer

alleen wilde wonen

in het grote huis waar ze woonde

ze koos voor een kamer

in een verzorgingshuis

omdat ze nu de keus had

waar ze terecht zou komen

na de grote verhuizing

was ze op haar kamer

het bezoek was vertrokken

was ze alleen met

tranen in haar ogen

met de grote vraag

waarom heb ik deze keus gemaakt


de wind weet het antwoord ook niet

het is stil

in mijn hoofd

de wind is gaan liggen

omdat het antwoord

op al mijn vragen

niet te vinden is

ik ben verdwaald

tussen zoveel vragen

dat de wind de antwoorden

voorgoed

laat wegwaaien


nu het niet meer gaat

ze heeft tranen in haar ogen

ze weet wat er aan de hand is

ze begrijpt dat ze niet meer

alleen wonen kan

dat ze naar een afdeling moet

waar ze niet meer vrij naar buiten kan

omdat ze verdwaald in haar mistige gedachten

verdwaald over straat loopt

zodat ze niet meer weet

waar ze is

ze kijkt mij aan met de vraag

of ik haar helpen kan


als symbool van onze liefde

na het eindeloze gevecht

tegen het onrecht

tegen het gevoel

van het niet meer kunnen

het vertrouwen dat verdwenen is

in de tijd van de onmacht van het gevecht

om samen te overleven

om samen te zijn

ligt daar de roos

van onze rozenstruik

te rusten op de bank

waarop we samen zitten

in het besef

dat de liefde dit keer

niet overwinnen kan


het enige wat komt

er zijn zoveel woorden

die gesproken zijn

zonder dat we beseffen

wat ze zeggen over ons

ze verraden de stilte

van de tijd

waarin we niets meer kunnen zeggen

waarin de stilte ontstaat

waar we niets meer kunnen

dan alleen maar zijn

het enige wat nog komt

is de stilte van de pijn

die ons beiden

sprakeloos laten zijn


het stille water van de verleiding

de stilte die

langzaam mijn leven binnen komt

nadat de dood mijn lief

heeft opgehaald

zonder dat ik afscheid kon nemen

van hem die ik zo lief had

maakt dat mijn hart steeds vaker

een slag overslaat

als ik denk dat ik zijn geur even ruik

zijn stem hoor

als ik maar even

ergens alleen  bij

het water ben


hoog boven alles

heel hoog boven alles

kijk ik naar de stilte

van de dagen

die aan mij voorbij gaan

hoor ik de mensen praten

in het geruis van de wind

die de bladeren hun muziek

laat maken

in de stilte van de avond

waar ik nog steeds

op jouw thuiskomst wacht


en dan ga ik maar naar bed

thuiskomen na een leuke avond

zit je op de bank

met drank doorlopen ogen

naar me te kijken

zeg je dat je het leven

niet meer leuk vind

dat je er niks meer mee kan

ik kijk naar je krokodillen tranen

denk alleen maar

ik ga naar bed

hier heb ik niets te zoeken

zolang jij niet nuchter bent


nu jouw armen mij niet meer aanraken

zwijgzame avonden

in de dagen dat we

bij elkaar zijn

afstandelijke naar elkaar kijken

zonder iets te zeggen

de kus als begroeting

is een ritueel zonder

dat ik het nog voel

jouw armen die me niet meer omarmen

die me alleen maar

laten voelen dat

ik voor jou niet meer

genoeg blijk te zijn


als woorden zwijgen

als woorden zwijgen

ze geen geluid meer maken

als er niet meer

geluisterd word

naar de woorden

die niet meer warden gezegd

is de stilte zo stil

dat je niet meer weet

wat je zeggen moet

om de stilte te doorbreken

om weer in contact

met elkaar te zijn


als de liefde langzaam dichterbij komt

zachte geluiden in de hal

waar ik jouw voetstappen hoor

de zachte adem

van de liefde die

langzaam de slaapkamer binnenkomt

stille gedachten over elkaar

om bij elkaar te zijn

in de liefde

die er altijd is

als wij weer even

samen zijn

Hits: 19