pieterpad6e

verscholen daar waar het niet was

niets was er

nergens was het te vinden

gezocht in de plekken

van mijn lege hart

waar ik niets meer kon aanraken

van wat ooit was

gebluste verlangens

naar liefde

dat ineens zomaar er was

omdat jij

in mijn leven kwam


de zure vruchten van hoe het was

hoe het was

was het niet zoals het zou moeten zijn

verdrongen dromen

van de tijd van jou  en mij

waarin de herinnering

de zoete vruchten laat zien

die er waren

totdat het tot mij doordringt

dat de zure vruchten

van hoe het was

niet meer zouden

moeten zijn


om even jou te zien

dwalen door de dagen

van het gemis

waarin ik jou soms even wil aanraken

even maar wil zien

hoe het met jou gaat

nu ik je nog steeds zo mis

je niet meer kunnen aanraken

niet meer kunnen vragen

als ik het even niet weet

wat zou ik graag

heel even jou nog willen zien


de geuren van jou en mij

ze waren bitter zoet

onze geuren

van de liefde die we kenden

waarin we beiden

me elkaar verbonden waren

in de tijd

dat het mocht zijn

uitgebloeide bloemen

die de zijn geuren zijn verloren

door niet meer samen te zijn

de bitter zoete herinnering

aan jou en mij


zachte streling van de zon

heel zacht gestreel

in de ochtend die ontwaakt

in mijn herinnering

zachte warmte

van de zon

die mijn huid aanraakt

die met me mee gaat

naar daar waar ik soms

even niet meer mezelf ben

waar ik mezelf soms

verloren ben


waar het einde het nieuwe begin raakt

soms zo eenvoudig

de gesloten deuren

die er zijn in mijn leven

die me soms laten weten

dat er meer is dan

alleen maar een einde

van iets

het raakt het nieuwe begin aan

van wat ik nog moet ervaren

waar ik nog steeds

moet zijn


zo te sterven

het lied

dat altijd klinkt

als ik het zie

de zachte vleugels

van papier

de moe gestreden vleugels

die niet meer verder willen gaan

de laatste momenten van een leven

dat kortstondig

even maar was

dat verloren is gegaan


het achtergelaten verleden

het verleden

vervaagd in

vage schimmen van

wat het ooit was

af en toe raakt het nog even

het heden aan

om me te laten weten

dat ik in het verleden

nog wat heb op te ruimen

voordat ik verder in het heden

kan gaan


krans van liefde

zomaar

op een onverwachts moment

knikte je naar mij

om te vragen of ik naast

je kwam zitten

het gesprek begon

op een onverwachts moment

over het leven

waarin we samen stonden

te kijken naar wat was


de tunnel van het onverwachtse

door het onbekende lopen

op zoek naar wat ik ergens van ken

niet gevonden de

dingen die ooit waren

de wegen waren

onbestemd en vervreemd

om te ontdekken dat de tunnel

van het onverwachtse

ineens weer

op je pad komt


laatste kus in de avond van het verlaten

laatste kus

nog even zeggen

dat we het goed hadden samen

de tijd gaf ons genoeg tijd

om te ontdekken

dat we gelukkig waren samen

dat het goed is

om elkaar nu te verlaten

om ieder weer

onze eigen wegen te volgen

in het leven

waarin we af en toe elkaar

nog zullen ontmoeten

om nog wat te bespreken


 

de stilte van de sereniteit

geen woorden te zeggen

alleen maar ademloos staren

naar dat wat is

de grot

van het verlangen

dat alles anders zal zijn

dan het ooit was

de stilte van de minuten

waarin ik door de stilte

even totaal

sprakeloos was


doolhof van het leven

de keuzes die ik maak

in het leven

geeft me dagelijks

een beeld van hoe het kan gaan

om de keuze te maken

die soms niet de weg blijkt te zijn

die ik moet gaan

doet me opnieuw belanden

op het kruispunt van het leven

waar ik dan opnieuw

een keus maak


 mijn pad gaat zoals hij gaat

ik dwaal

door de tijd met mijn eigen gedachten

op mijn eigen benen

verdwaal ik soms zomaar

naar nergens heen

altijd kom ik weer daar

waar ik moet zijn

omdat mijn pad gaat

zoal hij gaat

zoals hij

altijd zal blijven gaan

 

Hits: 2