praag26a

waarom mis ik jou niet

stilte nadat de deur die dicht sloeg

geen woorden om nog te zeggen

de stilte is oorverdovend stil

de trillingen van dat je was

verstommen in de tijd

de rust die komt

die me laat kijken naar wat was

doen me beseffen

dat ik jou totaal niet mis

ondanks dat ik dacht dat je

de echte liefde voor mij was

sturen van signalen

knipogen

niets zeggen tegen jou

gewoon zwijgend kijken

naar de blik van herkenning

de ogen

die verstrikt raken

in het gevoel

van verbonden zijn

de signalen die er zijn

die niet worden opgepakt

door de tijd

verdwenen gevoelens

in mijn dromen

ben je bij mij

ben je de man van mijn dromen

droom ik van de tijd

die we samen zijn

totdat ik je weer zie

ik niets voel

mijn gevoelens

mijn hart zwijgen

omdat ze niet meer weten

wat ik nou zo leuk

aan jou dacht te zijn

afstand met de tijd

lange jaren

in de stilte van de tijd

geen gesproken woorden

van het zijn

zien dat de tijd

zijn eigen ritme maakt

zijn eigen ritme slaat

om te ontdekken

dat jij en ik

in onze wij zijn verdwenen

door de afstand

met de tijd

laat me niet van je gaan houden

elkaar elke week zien

contact niet te veel tussendoor

maar als we elkaar zien

vonken en vuur

we verliezen ons in elkaar

ik besef me steeds vaker

dat ik dit niet wil

ik wil niet van je gaan houden

omdat ik nog niet aan een relatie toe ben

uitzicht in het leven

kruipend naar de volgende dagen

waarin de dag zijn eigen

verhalen maakt

waarin de uren

soms wegtikken zonder dat het ons raakt

kijken naar het leven

dat voor velen voorbijgaat

zonder het besef

dat het leven uitzicht geeft

op wat er werkelijk is

huilen uit het verleden

gouden tranen

uit het verleden

die soms ineens

zomaar weer

opkomen

om het verlies

wat nooit een verlies was

omdat het leven

dat ik ervoor terugkreeg

nadat ik jou verliet

blijkt voller te zijn

dan toen ik bij jou was

het is even heel stil

het onvergetelijke verlies

van het leven van jou

die me dieper raakt

dan ik beseffen kan

die me laat huilen

met tranen die

niet te zien zijn

maakt dat ik even heel stil ben

van binnen

omdat mijn hart

niet kan stoppen met huilen

omdat hij jou zo mist

ik ben geweest

elke keer als ik bij je kom

leg ik een briefje neer

zodat je weet dat ik ben geweest

dit zal ik blijven doen

tot de dag

dat het niet meer kan

omdat ik dan

weer terug

in jouw armen ben

verscholen in de stilte van de dood

zomaar op de plek

waar iedereen zijn eigen verdriet herkent

de tranen vallen

in de stilte van de minuten

die langzaam verder slaan in het gemis

zit ze daar

op het graf van haar baasje

verscholen in de stilte van de dood

totdat ze bij hem mag zijn

wachten voor de tijd

stil staan

in het rumoer van de dagen

staren in het niets

omdat er niets meer is voor hem

hij kijkt de wereld aan

met de blik van ik weet het allemaal al

totdat hij ineens beseft

dat iemand

een foto van hem maakt

omdat hij daar zo staat te staan