praag26c

de niet te vangen pijn van het moment

sinds jij weg bent

moet ik wennen aan het alleen zijn

wat steeds beter gaat

totdat soms

ik ineens twee mensen zie

van onze leeftijd

die gelukkig samen zijn

waarbij ik de pijn voel van het gemis

omdat ik dat ook met jou had gewild

haar lied raakte haar hart niet

in de vroege ochtend

zingt ze haar lied

terwijl haar dochter erbij zit

geconcentreerd op haar telefoon

het lied van haar moeder

raakt haar totaal niet

omdat ze het maar

vervelend vindt

dat ze in
haar contact met de andere wereld

steeds gestoord wordt

mijn gevulde koffer

mijn gevulde koffer

waarin ik mezelf gevonden heb

in de woorden die ik schrijf

die ik gevonden heb in mijn hart

ligt er verlaten bij

in de stilte van de tijd

de woorden en de gevoelens

die daar nog zijn maken het
voor mij noodzakelijk

om te blijven schrijven

in deze tijd

de storm door mijn bevroren hart

ik zit in de luwte van de storm

van het leven

waar de
storm door mijn bevroren hart raast

in gedachten aan jou en mij

die niet meer samen zijn

mijn hart vecht om je los te laten

breekt in duizenden stukjes

omdat hij niet wil toestaan

dat ik jou loslaat

bang dat hij jou dan vergeten zal

als ze kijken

alle ogen die kijken

de monden die zwijgen

die geen woorden hebben

om iets te zeggen

als men blijft zwijgen

omdat men blijft kijken

vraag ik me soms af

waarom kijken

ze zo naar mij

wie beschermt me nu

de dagen alleen

slijten hun eigen ritme in de tijd

staan bij het graf van jou

lopen de tranen over mijn wangen

omdat ik nu niet meer weet

wie mij beschermt

tegen de pijn

het verdriet

de eenzame avonden

het alleen thuiskomen in de nacht

nu jij er niet meer bent

het blijft hangen

ergens op een verborgen plek

ligt mijn lief te rusten voor altijd

hij is omringd met bloemen

die hem niet laten vergeten

een hangertje hangt ergens

in een verborgen boom

om hem zo te laten weten

dat hij altijd in onze harten

wonen zal

de weg omhoog

zwoegen in de dagen

van de duisternis

de waas die me omringt

omdat ik hem zo mis

maakt dat ik de hoogste trappen beklim

al hijg ik me suf

verzuren mijn benen

ga ik door met klimmen

omdat ik besef dat

als ik boven ben

ik het licht weer aanraken kan

gevangen in het licht

omringt door sombere gedachten

mijn lichaam stak van de spanning

voor wat komen gaat

kijk ik naar het licht

dat mij gevangen heeft

om me te laten weten

dat hoe donker het ook is

er altijd wel een

lichtpuntje te vinden is