quis3

vage beelden van het verleden

vage beelden

van het verleden

die geprojecteerd staan

op de muren van mijn hart

die soms de werkelijkheid

mooier kleuren

dan het werkelijk was

soms staren

in de verte

waarin ik mezelf afvraag

waarom ik

soms nog zo naar

jou terug verlang


openbreken van beslagen ramen

beslagen ramen

die mij het zicht

op de toekomst belemmeren

waar ik steeds naar kijk

als ik me afvraag

hoe het verder tussen jou en mij

moet gaan

heb ik opgebroken

met mijn hart

om zo te zien dat

jij en ik

samen nog altijd

goed kan gaan


weerspiegeling van mijn tranen

laatste woorden

van het afscheid

beiden besloten

om elk ons eigen weg weer te gaan

dankbaar voor dat we

in elkaars leven waren

blij dat we elkaar kunnen loslaten

om elk weer zijn eigen weg

te gaan

weerspiegeling van mijn tranen

op het bankje waar we zaten

omdat elk afscheid

me weer herinnerd

aan hoe nietig

we eigenlijk zijn


tranen van de herfst

stil vallen ze

de tranen van de herfst

waarmee ze zeggen

dat het jaar bijna

voorbij is gegaan

waarin de vreugde

wegbleef van verlangen

waar de behoefte bleef

van jou in mijn armen te vanen

stil de tranen van de herfst

laten gaan

om zo de vrieskou

van de winter te omarmen

die nu voor de deur staat


schuilen voor de regen

verscholen tussen de mensen

staat hij daar mooi te zijn

te stralen

omdat hij de mooiste plek vond

waar je maar kan zijn

beschermd door een afdakje van liefde

is hij veilig voor de regen

de sneeuw

de storm

dat wat zoal in een mensenleven komen kan

hij kijkt naar de wereld

met de wetenschap

dat de liefde van zijn ouders

hem altijd beschermen zal


het loslaten van het verleden

langzaam blaadje voor blaadje

loslaten van een gevoel

van een gedachte

langzaam laten gaan

dat wat ooit was

langzaam met rust en kalmte

de tranen van het verleden

op de aarde leggen

om water te zijn

voor de nieuwe dingen

die dan ontstaan

om zo los van het verleden

het leven in te gaan


omdat ik iemand nodig had

bij het wijde water

van het leven

zie ik de restanten

van mijn verleden liggen

daar waar ik alles op deed

keek ik naar dat wat komen zou

wat er zou zijn

het leven dat uitgestrekt voor mij lag

zag ik de wolken

die soms zouden zijn

droomde ik van die iemand

die ooit altijd bij mij zou zijn

om te ontdekken

dat die iemand die ik nodig had

ikzelf bleek te zijn


als de kersen huilen

langzaam gaat de dag

over in de nacht

de winter

in de laatste windernacht

langzaam afscheid nemen

van de laatste dagen

van de zon

van jouw liefde die je gaf

je laten gaan

naar daar waar ik niet bij je zijn kan

de tijd heeft zijn vruchten gegeven

die jij en ik

in volle overgave

hebben genoten


Hits: 4