rozen2

het parfum van de rozen

het parfum van de rozen

is verdwenen

de rozen die

zo geurden in mei

de geur van

onverwachts romantiek

is over

jij bent nu

niet meer bij mij


stijgen naar de top

langzaam maar zeker

zoals het

altijd met me gaat

eerst niet te zien

ineens

ben ik in beeld

ik lijk

op een roos in

de winter

in de lente het eerste groen

in de zomer in

volle bloei


een roos die brak

het kind in mij

teer

als een roos

rood en vurig

van verlangen

hopen op

het onbevangener

van wat er is

het kind in mij

de roos die

er eens was

is gebroken

omdat

ik kennelijk

in de volwassen wereld

niet meer

als een

kind

leven mag


vorm gegeven

het kind in mij

vorm gegeven

als een vlinder

als een roos

als een

te vroeg gestorven

ster

al die dingen

waren de

vormen

voor het

kinderleven

dat ik

mis

ik pluk ze voor jou

ik pluk ze voor jou

alleen voor jou

het is alles

waar blijf je nou

sta ik hier

met een bos

vol met rozen

mijn handen

erg vol

en jij bent er niet

wat doe ik nou


je stem als rozen

ik heb er niet voor gekozen

om te luisteren

naar jouw stem met rozen

ik heb het niet gevraagd

om jouw stem

te horen als rozen

waarschijnlijk

had ik het

echt wel gehoord

als ik beter had

gekeken

met een zuiver gehoor

dan had ik

waarschijnlijk vernomen

dat door je

stem een rozenhaag

stond vol

met dorens


het geluk heeft me omarmt

mijn rozen

was niet altijd

over rozen

het was niet

altijd dikke pret

toch

regelmatig geraakt

het geluk

dat me heeft

omarmt

me niet alleen

liet gaan

het is mijn leven

die ik

telkens weer

aan zal gaan


de roos die je kocht

de roos die je kocht

was een roos

die je niet

eens zelf

hebt uitgezocht

de roos is

als het

benzinepomp

boeket

niet gemeend

maar even

gedacht

als ik maar

iets mee neem


vlinders en/of rozen

zijn het vlinders

en/of rozen

wat er is

of zijn het

vage dingen

die me zeggen

dat ik

je vreselijk

vergis


achter de rozen

achter de rozen

achter de maan

zal niets

meer tussen

ons kunnen

bestaan

dus laten we

eerlijk wezen

laten we

ieder onze

eigen weg gaan


duik in me

duik in me

als in een modderpoel

dan gaan we zwemmen

naar de bodem toe

om de steentjes

te vinden

om het roosje weer te planten

in jouw onderwater wereld

voor ons samen


op blote voeten

op blote voeten

loop ik

zachtjes heen en weer

zachtjes loop ik

te sluipen

zonder dat mijn

voeten zich

vastplakken

ik wil niets verstoren

ik maak geen geluid

voorzichtig pak ik in

alles wat van mij is

leg een roos

op je kussen

kus in de ruimte je

mond

vertrek

in de morgen

die vandaag komt


ik lees de woorden

ik herlees de

woorden die je schreef

over roosjes

en engeltjes op je schouder

dat je me vreselijk mist

nu zie ik plotseling

overal jouw

nicknaam staan

terwijl ik zat gevangen

in een plaats verderop

jij was al aan het flirten

smoorde onze

liefde in de knop


toch opgekomen

de zaden die ik

in de aarde

heb gegooid

willekeurig

uitgezaaid

zomaar ergens neergelegd

zijn niet uit gekomen

een jaar lang

alleen zwarte aarde

dit jaar

geen nieuwe zaad gezet

het werkt kennelijk niet

en opeens

staat daar een roos

zomaar

uit het niets

heb er al vele gehad

diverse sterren beelden

het water heeft me

geblust

het vuur heeft me

verwarmt

de lucht heeft me

opgebrand

de aarde heeft me begraven

nu kan ik kiezen

alle elementen doorstaan

het vuur is mijn symbool

om iets te bouwen

zo heb ik het tenminste

nooit meer koud


de kussens die nat zijn

de kussens

die nat zijn

ze deppen

mijn tranen niet

de rozen

zijn verdwenen

ze zijn

weg gegaan

er is alleen

maar een natte

kussen

ontstaan


misschien de dag

misschien de dag

de dag van jou

de rozen

die je bracht

zijn uitgebloeid

je hebt me

niet gekoesterd

je hebt me

gesnoeid


zou het kunnen zijn

zou het kunnen zijn

dat we samen

op weg zijn

naar een

gezamenlijk begin

dat we via

de dorens

de rozen vinden

of is het gewoon

samen zijn

niet meer raken

maar gewoon

samen

als vrienden verder gaan


niets tussen ons in

ach rozen…

ach bloemen…

ach sterren….

en ach de zon..

wat maakt

het allemaal uit,

als ik weet

dat er

tussen ons

nooit iets

in stond

tussen ons

in kan staan.

jij bent er

dat is genoeg..

laat de rest maar gaan


misschien de roos uitroeien

misschien de roos uitroeien

het symbool

van alle liefde

ik vind het

een waardeloze droom

de roos

is niet meer

wat het was

ik haat het

omdat ze

steeds

de verkeerde

persoon

de roos gaf


in de rozen

in de rozen

ben ik gezet

meer dan

1000 rozen

liggen op mijn bed

allemaal

als eerbetoon

het is goed

en romantisch bedoelt

maar de doorns

had je moeten

verwijderen

het doet

tijdens het

liefdesspel

te veel pijn


je laat niets horen

je laat niets horen

niets laat jij ontstaan

vlinders vermoord

rozen gesnoeid

woorden niet gesproken

niemand en niets

gehoord

alles verdwenen

niets is er meer

je laat niets horen

jij bent

verdwenen

de stilte is

benauwend

de stilte is

er niet


ik zeg het met de rozen

ik gaf je rode rozen

toen we elkaar

voor het eerst

echt zagen

toen ik je

beter leerde kennen

gaf ik je

witte rozen

omdat ik

besloot

je nooit

meer

te willen zien


rozenblaadjes in het gras

fel gekleurde blaadjes

helemaal

volop zon

rozenblaadjes

in het gras

zowaar

dat er

ineens

een liefde begon


uitgebloeide rozen

de mooiste bloem

ooit voor

jou geplukt

gedroogd

neer gezet

in een vaas

herinnering

aan jou

herinnering aan ons

de mooiste bloem

staat er altijd

als symbool

van jou en mij


zomaar ineens zie je de zon

op een dag

zomaar

zonder dat

je het verwacht

je het niet

aan ziet komen

komt er ineens

een rode roos

zomaar

voor jou aan

geen afzender

niets zal er

op staan

jij zult dan weten

van wie deze roos is

wie hem jou

heeft gestuurd


de roos die jou nooit heeft bereikt

de roos die jou

nooit heeft bereikt

de roos die ik

geurend

achterlaat

de roos die

verscholen in

het onbekende

nog steeds

zijn geur

van mijn liefde

voor jou

achter laat


muziek als rozen

zachtjes laat je het komen

de stemmenpracht

langzaam streel

je mijn haren

met de klanken

van de muziek

voorzichtig laat

je mijn hart ontwaken

zachtjes zijn het

de rozen

die jij me geeft

door jouw muziek

schuimende rozen

het beeld

dat ik tussen

energie vretende mensen

en mij inzet

is een afdruk

van de witte rozen

in het afwas sop

de witte schuim

die alles dood liet gaan

schuimende rozen

zet ik tussen mensen

die zijn zoals jij


rozen tussen ons in

de rozen

tussen ons in

die ons

bedwelmen

met hun zoete geur

de rozen

tussen ons in

die ons

in hun kleur

van liefde

laten staan

de rozen

tussen ons in

laten ons

voor altijd

samen gaan


zachtjes trek ik de blaadjes er uit

zachtjes

de rozenblaadjes

die nog teder

vastzitten

aan de

liefdesbloem

langzaam

verwijderen

langzaam

laten gaan

zachtjes trek

ik ze eruit

deze liefde

moet

voorgoed

overgaan


elke roos die ik je geef

elke roos die ik je geef

is een roos

vol liefde

die ik je

alleen maar

geven kan

omdat ik

je wil

laten weten

dat ik

naar je verlang


als de rozen verwelkt zijn

als de rozen

begin te bloeien

dan ineens

ben jij er

zomaar ineens

zie ik je

weer staan

Ineens

ben jij er

om bij mij

voor altijd

te staan

als de rozen

verwelkt zijn

ben jij er

nog steeds

gewoon

omdat jij

bij mij

wilde zijn


ik breng je alleen maar pijn

ik breng je geen rozen

om de liefde

aan je te

laten zien

ik geef je veel

maar niet dat

wat je het

meeste verdient

ik geef je

veel pijn

omdat ik

van je houden wil

maar het niet gaat

omdat ik steeds

verder wil


ik mis je en vergeet je niet

ik mis je

en vergeet je niet

de indruk

die je onvermoeid

achterlaat

de stappen

die we samen

hebben gezet

op het pad

dat de rozen

nog niet eens

kent

het lopen

door de werelden

van ongerept geluk

ik mis je

en vergeet je niet

dat gaat

niet stuk


ogen zo blauw

ogen blauw

zo blauw

als blauwe zijde

kijken me aan

met rode rozen

er tegen aan.

de kleuren van

de regenboog

die er omheen staan

hoe mooi blauwe

ogen soms

ook kijken

die blauwe oog

had niemand

je mogen slaan


als ik door de doorns ga

je haag van rozen

met doorns overal

ben ik aan het

doorbreken

ik probeer je

te vinden

in dat

rozendal

terwijl

ik daarmee

bezig ben

ben jij al gevlucht

jij bent het

die steeds

uit het raam

aan de achterkant

springt


niet betreden

de rozentuin

in mijn hart

omgeven met

een gracht

met bommen

die verbonden zijn

met prikkeldraad

met kanonnen

zou ik niet

betreden

ik ben veel

te bang

dat je me dan

raakt


als mijn hart een roos is

als mijn hart een roos is

als de blaadjes

ineens niet

meer zijn zoals ze zijn

als mijn hart een roos is

dan ben ik het

die het uitgroeien van de roos

tegen houden kan

maar gewoon

niet meer wil

omdat ik

te bang voor

de liefde ben


rozen stuur ik jou

rozen stuur ik jou

die me in mijn hart raakt

rozen van liefde

die gewoon

niets anders

ontstaan laat

rozen van gevoel

van liefde

dat er is

ik stuur je mijn liefde

zodat je

mij eindelijk

eens echt ziet


ik belde je

al stuurde ik

je 1000 brieven

recht van uit mijn hart

al stuurde ik

je 1000 rozen

dan nog was het

steeds niet raak

nu ik je belde

hoorde je

weer mijn stem

ineens ging het samen

was ik het

die jij als

de liefste herkent


onverwachtse brieven

onverwachtse brieven

die je me schreef

waarin je

me vertelde

dat ik lief ben

ergens geraakt

een kleine

roos die

nog in de bodem zit

verborgen onder het zand

de woorden

die je me

nu nog steeds

toezend


langzaam komt de roos tot groei

de bol

die zijn verdorde

wortels

nog in de grond zet

die nog steeds

niet weet

hoe hij

eigenlijk bloeien moet

de bol die zijn

groeilust heeft

verloren

die even niet

weet hoe te geuren

komt langzaam

weer tot bloei

de liefde

weet hoe

hij groeien moet


liefdesbloemen in bad

ik vertelde je dat

als ik bij jou kwam

ik in je bad zou

willen liggen

gewoon even

lekker op mezelf wilde zijn

jij vond het goed

liet me gewoon maar gaan

toen ik in

de badkamer kwam

keek een

bad vol

rode rozen

me aan


geef me jouw roos

geef me jouw roos

geef me jouw

liefde

geef me

alles wat ik

zo graag ontvangen wil

geef me jou

en laat ons

samen zijn


doe maar geen roos

je kijkt me aan

met ogen

groter

dan groot

je wilt me

roos geven

je schud je

haren uit

ik kijk je aan

zeg de woorden

doe maar geen roos

deze roos

laat ik me

maar voorbij gaan


nog nooit zo vertrapt

nog nooit

zo vertrapt

de rozen die

ik kreeg

nog nooit

zo woedend

zo boos geweest

nog nooit

ineens

bedacht

dat ik nooit

meer iets

van jouw liefde

verwacht


de rozen die er waren

de rozen

die me deden verlangen

naar koning vorst

omdat ik ze

toch niet kon bewaren

nadat ik van

jouw liefde was verlost


als de prins van Doornroosje

als de prins

van Doornroosje

die door rozenstruiken

zijn weg open sneed

zo ben ik bij

jou aangekomen

dwars over

jouw muur heen

de rozenstukken

heb ik geplukt

om met armen vol rozen

op je

dierbaarste plek

te mogen zijn


de rozen die ik niet hoef

de tuin

met rozen

die voor mij

zijn geplukt

is ineens

minder mooi

nu de rozen

niet meer

kunnen bloeien

elke week bloemen

elke week

verse bloemen

op het graf

elke week

weer nieuwe rozen

omdat ik

zoveel aan je dacht

elke week

het lijkt een

ritueel

het is even bij je wezen

even bij je zijn

elke week bloemen

gewoon om

toch nog steeds

met jou bezig

te zijn

Hits: 0