rozen3

rozen als ijskristallen

rozen bevroren

op het blad

de rozen verwelkt

door ijskristallen

die ze hebben

aangeraakt

rozen niet meer geuren

alle is vervreemd

de rozen zijn verdwenen

het ijs

nam ze mee


mijn leven heb ik geleefd

mijn leven

ging niet altijd

over rozen

niet altijd

was het zoals

het zou moeten gaan

als ik dacht

mijn leven

toch zou ik

het nooit

willen opgeven


achter elke roos

de roos die je

me gaf

elke roos

die je me gaf

elke roos

die je in

je kamer plaatste

elke roos

die ineens

de mooiste was

achter elke roos

zie ik nu

de leugen

pas


als de rozen zijn bedekt

als de rozen

zijn bedekt

met de tranen

die ik heb gehuild

zullen ze

uitgebloeid raken

zullen ze

er niet meer

zijn


achter de zon

de illusie

die je me gaf

door me rozen

te schenken

door me te laten

stralen door

jouw lach

de illusie

die ineens

verdwenen was

zonder dat je

had begrepen

dat ik de zon

voor jou

was


je bent terug

je bent terug

zomaar ineens

sta je voor mijn deur

met rode rozen

die me vertellen

moeten dat je

mij terug wilt

ik heb je aangekeken

deed toen

heel snel

de deur

weer dicht

rozen en lelies

rozen en lelies

staan er

afgebeeld

de liefde

en de afscheid

samen staan

ze bereid

ik zie de kaart

ik lees hem

nog eens

rustig na

zie dat het

zo moet wezen

ik moet weer

opnieuw

een andere uitdaging

aan gaan


woorden van de kale vlakte

de woorden

die je sprak

vanuit de

kale vlakte

van je hart

hebben me

niet geraakt

er waren geen

rozen,

er waren geen

vonken

dat is nu

de reden

waarom

het nu niet

neer verder

gaat


laat het maar bloeien

laat het maar bloeien

zoals het soms

met rozen gaat

de angst

de wanhoop

de liefde

alles ken zo

zijn eigen taak

laat het maar bloeien

laat het maar zo zijn

ik ben niet bang

om soms te snoeien

soms komt het

er dan juist

op aan


als de rozen het niet meer kunnen

als de rozen

het niet meer kunnen

het zomaar

spontaan

in bloei gaan

wie ben ik

dan om

te bedenken

dat deze

periode van

eenzaamheid

om na te denken

over zal gaan


jochie met de rozen

de rozen

verwelkt

totdat het

neer is gezet

de man

die een ventje

blijkt te zijn

het jochie

vol van de rode rozen

die het liefst

iemand anders

wil zijn


zet die roos niet tussen ons in

zet die roos niet tussen ons in

die ik je gaf

ik gaf hem je

uit liefde

als een symbool

om je te laten

afschermen voor anderen

die er soms zomaar zijn

die je dieper raken

dan jij ze wilt laten

doen

zet die roos tussen jou

en die mensen

die je kwetsen

die je bang maken

die niet meer

dicht bij je mogen zijn


als je terug komt met rozen

als je terug komt met de rozen

die niet meer

zijn uitgebloeid

als teken van

ons eeuwig

liefdesleven

dan weet ik niet

wat ik moet doen

kan niet meer

zomaar bij je zijn

zomaar alles vergeten

wat je mij hebt aangedaan

als je terugkomt met de rozen

dan zal ik moeten kiezen

of ik alleen

of met jou

verder moet gaan


de verloren prinsen op het gras

in de tuinen van de vorst

lopen we samen te dwalen

stiekem

kussen geven

langzaam

op het gras

gaan liggen

kijken naar de zon

de rozen die

er zijn

de verloren prinsen

op het gras

die niet samen

mogen zijn


achter de rozen

verscholen

achter de rozen

zag ik ze staan

de verloren

herinneringen

aan de liefde

jij had daar

voor mij

vergeetmenietjes

laten ontstaan


achter de verscholen rozen

achter de verscholen rozen

zit ik te kijken

naar wat niet

komen kan

zit ik te staren

naar de uitgebloeide bloemen

de rozen die

niet meer dan

dat zijn

ik kijk stiekem

bang dat mijn

hart word

geraakt


zo slecht hadden we het niet

achteraf

hebben we het

niet eens

zo slecht gedaan

we hadden

dan wel niet altijd

rozengeur en maneschijn

maar toch als

ik zo eens achterom kijk

denk ik

we hebben het

samen prima

gedaan


rozen die niet meer zijn

rozen

die ik mee nam

naar jou

om zo even

weer dicht

bij jou te zijn

rozen die rood

waren van kleur

uitgebloeid

omdat de liefde

niet toeslaan wou


verstilling van tijd

het is dan wel

niet meer altijd

rozen

vlinders

een blij gevoel

maar als ik

aan jou denk

dan verstilt de tijd

als jij er bent

weet ik

komt alles

altijd weer goed


ik hield de rozen vers

de rozen

door jou

aan mij gegeven

heb ik maanden

vers gehouden

door ze steeds

te voorzien

van water

met liefde

die ze niet

zouden doen

sterven

als de reuzen vallen

de bewakers

die met rozen

om mijn hart

eens staan

zijn reuzen

die niemand

de toegang

toe staan

ze vechten

met de zwaarden

van rozen

om zo de enige

echte prins

de toegang toe te

staan


als achterblijven een opgave word

als achterblijven

een opgave word

die een leven lang

duren kan

als de rozen

die neergelegd

aan het verdorren gaan

als wachten

op de tijd

tijdloos voorbij

blijkt te gaan

als achterblijven

een opgave word

blijkt alles ineens

zo anders

dan je dacht

te gaan


rozenblaadjes in het bed

de eerste nacht

nadat jij

voor even

niet naast mij

zou slapen gaan

maakte in mij

wat onrust los

terwijl ik je

na zwaaide

toen je weg ging

naar je werk

wilde ik in

mijn bed kruipen

zodat het missen

sneller voorbij zou gaan

bij het opslaan

van het dekbed

bleek jij

dat haarfijn

te hebben begrepen

er lagen

overal rozenblaadjes

verspreid

in het bed


verdreven met rozen

verdreven met rozen

waarin niets

meer tussen

ons in kan staan

der rozen

hebben de kracht

van de liefde

niet doorstaan

gegaan

zonder dat je

het nog zeggen wil

verdreven met de rozen

gegaan

het werd ineens

vreselijk stil


de gele roos die langzaam stierf

de boosheid

in mijn hart

die niet van wijken wist

de haat

die me steeds

dwong om maar

door te gaan

de gele roos

die de rode roos verdreef

stierf langzaam

het is de rode roos

die bleef


rozensnipper

snippers van de rozen

die verspreid

door het huis liggen

omdat ik

het liefdesboeket

heb weg gedaan

de liefde is niet gebleven

de snippers van de rozen

zegt het

eigenlijk al


die roos was kennelijk geen grapje

in de late avond

zittend op een terras

kijken naar

de mand

die gevuld met rozen

langs kwam

de man die hem verkocht

aan ieder romantisch stel

jij die hem voor mij kocht

waarom dat wist ik wel

ik heb je stomverbaasd aangekeken

gevraagd of je wel

besefte wat je deed

we hadden tenslotte

net besloten

dat we samen

niet verder zouden gaan

dat het beter was

om ieder gewoon

maar weer een eigen

weg te gaan

de woorden die je sprak

blijven me nog steeds bij

: “waarom kan ik je geen roos geven

jij weet het

dat ondanks alles

jij alles voor me blijft”


traan op de roos die stierf

de roos door mij

jaren lang bewaard

gedroogd

aan de wand

zodat ik wist

dat jij er

altijd was

door een klein

onvoorzichtigheid

vielen de blaadjes neer

ik verloor het laatste bewijs

dat jij hebt gehouden

van mij


de rozentuin besproeit

om maar niet te verdwalen

ben ik in de

rozentuin gaan staan

mijn gevoelens die

overal heen dwalen

heb ik laten bestaan

mijn lach die

de zon aanraakt

mijn tranen

die ik vallen laat

langzaam ontstaat

door de tranen

door de lach

een rozentuin

die er altijd

zijn mag


ik zag meer dan rozen

in de rozentuin

die je probeerde

te laten ontstaan

tussen jou en mij

keek ik extra rond

de rozen waren prachtig

de tuin mooi aangelegd

terwijl ik

naar de grond stond te kijken

bleken deze rozentuin

te ontstaan

op jouw

afvalberg


lichtvlek in het bos

bomen dicht opeen

kijken naar

plaatsen waar de zon

ooit scheen

ineens een plek

helder verlicht

waardig staat

daar een roos

die me vertelt

dat ik je mis


morrelen aan het slot

mijn handen

doen krampachtig

hun best

in deze nacht

waarop ik je

het zeggen wil

kan ik niet bij je zijn

het hek gesloten

de tijd die niet

verder kan

in mijn hand

de laatste rozen

die ik je geven kan


de versplintering van de dood

lopen dwalen

zoeken naar

het graf van mijn

te vroeg gestorven

oom

kijken naar de

vervallen

monumenten

die zelfs de tijd

niet hebben doorstaan

vond ik uiteindelijk

de restanten van zijn graf

een glasplaat

van zwart glas

in stukken uiteen gevallen

zijn naam

die bijna niet

meer te lezen was

neer gelegd

de rozen

die ik had

meegebracht


versnipperde rozen

om het pad

van de liefde

extra mooi

te laten zijn

strooide ik

versnipperde rozen

langs ons levenspad

wij zijn gaan lopen

samen gekomen

dichterbij elkaar

dan wie dan ook

had verwacht


de nacht zonder rozen

het begint te wennen

dat je niet

altijd bij mij kan zijn

de dagen die we

soms samen doorbrengen

gevuld met stilte

waarin elke woord

de rust verstoort

de nacht die komen gaat

waarin jij wederom

je eigen weg gaat

geen rozenblaadjes meer

geen rozen die

ontwaken in de nacht


de roos zonder bloem

duidelijker had

je niet kunnen zijn

de bloem der liefde

die ineens

in mijn bed verscheen

waarmee je

eigenlijk alles al zei

zonder een woord

er vuil aan te maken

zonder iets te vertellen

over het hoe

het waarom

de stelen van de rozen

die er lagen

vertelden me al

dat je niet

meer terug komt


verstoord tafereel

de rozen die het bed

begeuren

zodat de liefde

zijn weg naar

mijn hart vinden gaat

is ruw verstoort

door de straatmeid

die met haar poten

er gewoon

dwars door heen

gaat


de rozen op mijn tafel

de rozen

op mijn tafel

als tafereel

van ons geluk

staan er nog

steeds te geuren

soms kan een

liefde

niet meer

stuk


je gaf me rozen

de rozen

die je bracht

zonder het te

willen bekennen

dat je eigenlijk

al een hele tijd

naar me smacht

dat je mij wilt

voor altijd

dat je bij me

wilt zijn

de rozen zie

ik nog steeds staan

als teken van liefde

dat die avond

tussen ons

is ontstaan

opeens was er die roos

in mijn droom

waarin ik even

gewoon mezelf

heb verloren

waar ik even niet

bij jou kon zijn

in mijn droom

waar de nacht

nacht bleek te zijn

ontstond

ineens de vraag

waarin ik mezelf

niet meer zag

een roos

roder dan rood

bleek ineens

er te staan


streel me zachtjes met rozen

gelegen in mijn bed

waarin ik geen rust

meer vinden kan

waarin ik ligt te woelen

onrustig lig te wachten

of de slaap me overmant

stil liggen luisteren

naar de geluiden van

einde en ver

dat doordringt in mijn

tijd van liggend waken

ontspannen zonder dat ik

reageer

jouw voetstappen op de galerij

het sleutel in het slot

de voetstap

de zucht

ineens een korte

vlaag van tocht

langzaam

voel ik het ontstaan

in mijn gevoel

begint het

door te dringen

ineens voel ik jouw hand

die met een roos

langzaam mijn

mond aan raakt

om me teder te wekken

te laten weten

dat je er echt

weer bent


wegroos

verstopt

ergens in het

hoekje van de

verlaten straat

zag ik stiekem

een roos

die daar

te bloeien staat

ons geheim

die we samen hebben bedacht

dat ergens onderweg

waar we vaak

langskomen

deze roos

moest staan

zodat we beiden

weten

dat er iemand is

die bij je blijft

een heel leven


teder staan te kijken

achter mij

de witte lichtjes

van de nacht

van de mede reizigers

die wachten tot het

rijden weer mag

voor mij het oplichtend rood

van stoppen

om weer verder te mogen gaan

sta ik teder te kijken

naar de roos

die daar

in de berm

zo mooi

vol liefde

blijkt te staan


nooit eens naar de rozen kijken

donkere wolken

onderweg

een pand dat

in brand is opgegaan

mensen die staan

te kijken

vuur dat blijkt

over te slaan

auto’s met massa mensen

die kijken naar

het gevecht

van water met vuur

dat niet echt lukken gaat

ineens besef ik me

dat het eigenlijk wel

gek zal staan

als een ieder

toegestroomd komt

om te kijken

naar een roos

die zo mooi

tot bloei komt


wat menselijkheid

terminaal

dat stond op haar

voorhoofd geschreven

men wist dat ze

nooit meer

de buitenlucht

zou aanraken

haar laatste gang

naar het verzorgingstehuis

waar ze haar

laatste dagen

slijten zou

niet gestopt

bij de hoofdingang

maar haar

mee genomen

door de tuin

aan bloemen laten ruiken

haar laten voelen

aan het groen wat er is

haar laatste adem

raakt nog even

de rozen aan

teder en lief

vol rust

is ze

slapen gegaan


de roos van verloren tijden

zijn blaadjes inmiddels gevallen

de tijd die niet meer

deel neemt aan het nu

mijn adem

die de roos

langzaam

uiteenvallen doet

de tijd van liefde

die is vergaan

in mijn stille dromen

kijk ik naar de tijd

voel ik hoe

de liefde van het verleden

het eindpunt

van verdriet

bereikt


rozenbouwer

de rozen

zijn dan wel

niet zo sterk

maar ze zin rood

genoeg

de stelen

met hun dorens

zijn al mooi genoeg

de rozen die je plukt

om in mijn hart

te laten zijn

zijn de mooiste

rozenhaag

waaronder ik

graag

met jou

zijn wil


ik had je lief

soms sterven rozen

soms doven sterren

soms verdrogen de vlinders

soms is er niets meer over

van wat je dacht

dat er is

soms is het anders

soms moet het zo gaan

ik had je lief

meer dan ik ooit

van iemand anders

liefhebben kan


nooit kom jij meer bij mij

nooit zul je

nog terugkeren

naar mijn hart

dat om jouw hart

roept

nooit zul je nog

beseffen

dat het anders kon gaan

nooit zul je meer

het pad bewandelen

waarlangs de rozen

zo mooi bloeiden

de geur

die is ontstaan

nooit meer kom je bij mij

het is voor altijd

gewoon

voorbij

Hits: 1