serie 12

soms raak ik het net (39)

verdwenen dagen

van het liefhebben

van de uren

die er zijn

mijn handen die traag

soms de tijd

proberen te vangen

dan ineens is het zover

het is klaar

afscheid van de tijd

van samen zijn

verlaten in de dag

omarm ik

de nacht


koffers gepakt om te blijven

woorden die zeggen

dat we niet meer verder gaan

we zijn zoals men dat zegt

uit elkaar gegroeid

ik kijk je aan

met tranen in mijn ogen

omdat ik niet wil gaan

mijn koffers staan gepakt

in de gang

dan open je jouw armen

zegt me dat je

wilt dat ik moet blijven

omdat je weet

dat jij en ik

samen nog heel wat

hebben uit te zoeken

voordat het tussen ons

echt over zal gaan 


ongewoon weerzien

aangenaam verrast

ineens stond je

voor de deur van mijn verlangen

nadat we elkaar

verloren waren

in de dagen van

het verleden

aanraken van dat wat

niet is geweest

waar we beiden van wisten

dat het zou komen

als de tijd

zijn toestemming geeft

gevangen in jouw hart

jouw dromen

jouw armen

weet ik dat het

nu niet voor even zal zijn


als de dagen hun kleur verliezen

glanzende randen

aan de dagen van ons samen zijn

langzaam loslaten

het verlangen van

het altijd samen zijn

het aanraken van

dat wat niet meer is

niet meer was

de dagen verloren hun kleur

toen jij en ik besloten

om samen niet meer

verder te gaan

om elkaar achter te laten

daar waar jij en ik

niet wouden zijn

toen we ja zeiden

tegen elkaar


de tijd verliest tijd

laten gaan

de liefde die was

niet meer gevangen

de dromen die

er mochten zijn

ik laat je gaan

verlies jou voor altijd

omdat de tijd

niet meer winnen kan

van de tijd

die we samen dachten

te hebben voor altijd


ik mis mijn maatje

het is niet dat ik het niet alleen kan

het is niet dat ik niet mezelf redden kan

ik doe mijn ding

ik speel mijn spel

ik ben

het is alleen dat ik soms

zomaar overvallen ben

in de tijd

omdat ik als ik ergens ben

jou niet meer bereiken kan

niet meer kan zeggen hoe het gaat

het thuiskomen daar

waar jij niet meer zal zijn

om te luisteren naar hoe mijn dag was gegaan

dan mis ik jou het meest

in de doodgewone dingen

van het niet meer bij elkaar

kunnen zijn 


laat mijn ogen niet huilen

laat me niet alleen

na deze nacht

waarin wij elkaar

samen ontdekten

voordat de dag zijn

ogen opende

laat mijn ogen niet opnieuw huilen

nadat we elkaar verloren waren

elkaar weer hervonden

laat mijn hart

zich niet opnieuw sluiten

voor de liefde die er

nog telkens is

geef mijn gevoel

nu het bestaansrecht

om van jou te houden

nu je weer terug

bij mij bent


onwerkelijkheid

stoer doe ik maar even niet

het raakt me

zo intens diep

dat ik je nooit meer zal zien

nooit meer zal aanraken

niet meer met je kan praten

stoer doe ik maar even niet

al lach ik met de anderen

om de grappen die we samen

uithaalden

stoer doe ik maar even niet

mijn gevoel is een achtbaan

van emoties die strijden

om er te mogen zijn

ik huil

ik lach

ben boos

en dan ineens

val ik soms stil

bij het zien van enkel

jouw toiletspullen in de badkamer

die ik deelde met jou

dan schiet ik weer vol

omdat ik niet bevatten kan

dat jij nooit meer

deze gel

gebruiken kan


mijn spiegelbeeld verteld mijn verdriet

kijkend naar mijn ogen

die vertellen

het verdriet

van nu

ik zie de tranen die

steeds dreigen te komen

soms gewoon door een geur

die ineens er blijkt te zijn

mijn spiegelbeeld

verteld mij verdriet

aan iedereen die het wil zien

ik vraag me af

of dit gevoel van verdriet

ooit over zal gaan


de dagen zijn de dagen

tijd is eindeloos

gevangen in minuten

in uren

in dagen

tijd gaat zoals hij gaat

de uren worden dagen

de dagen een week

weken een maand
en zo gaat het

elke dag

soms ben ik ineens

even weer terug

in de tijd

zie ik het beeld

dat op mijn netvlies geschreven staat

zie ik het moment

van dat ik wist

mijn leven zal nooit

meer het zelfde zijn

dan kijk ik om me heen

zie wat ik nog heb

zucht ik een keer diep

zodat er een storm ontstaat

waarin ik mezelf

weer in het hier en nu

terug vind


luchtledige luchtbel

ineens

zomaar op de dag

van samen zijn

net nadat ik jou had uitgezwaaid

omdat jij de reis

van je leven ging maken

ik was blij

dat je ging

het ging weer goed met jou

ik zwaaide met een lach

wenste je een mooie reis

de reis van je leven

niet wetende

dat de dood

in dat andere land

op je wacht 


als je komt

stille nachten

omdat ik aan je denk

in gedachten raak ik

de lege plek

in mijn bed aan

in de hoop dat op een dag

jij weer naast mij slapen zal

ik kijk in de nacht

soms uit het raam

in de hoop dat

ik je auto zie staan

dat ik de voetstappen hoor

op de trap

de sleutel in het slot

hoor draaien

omdat jij weer thuis bent

ik fluister dan heel zacht

liefste kom je gauw

ik mis je zo

het heeft nu lang genoeg geduurd

dat je ging

naar het paradijs

waar ik nog niet

bij je zijn mag


 Vaderdag is nu anders

vandaag voor het eerst

een Vaderdag zonder

dat hij er bij kan zijn

mijn zonen komen langs

omdat we toch nog steeds doen

als of het zo hoort

terwijl ze aankomen lopen

kijk ik naar dat wat

voor me staat

ik ga stukje van hun vaders leven

aan hun geven

daar waar hij zo aan gehecht was

om zo hem een plek te geven

aan die hem

zo dierbaar waren

waar we zo

vreselijk trots op zijn


gevecht met een mug

ik moet slapen

morgen is weer een heftige dag

ik weet wat me te wachten staat

ik moet het maar weer aangaan

dus ik zeg niets

ik wacht af

terwijl ik mijn ogen sluit

hoor ik het gezoem

hoor ik het geluid

van die mug

die me uit mijn

slaap houd

terwijl ik vloekend

op jacht ga

naar deze stoorzender

van mijn slaap

besef ik dat ik

al heel wat dingen

alleen overwonnen heb

dat ik meer kan

dan ik dacht


dapper een bewogen leven

geplaatst

omdat we de plek

van de vergeet-me-nietjes niet wilden vergeten

zodat we altijd wisten

waar het was

een stokje gewoon in de grond gezet

door de kleinkinderen

als merk

dan kom ik kijken

vertellen over onze

nieuw kleinkind

en ik zie ineens dat

aan dit takje nieuwe blaadjes ontstaan

ik zeg dan tegen mezelf

zie je wel

de familieboom

zal altijd verder gaan

ook al ben jij niet meer

om mij bij te staan

onze familieband

zal nooit vergaan


groet je de engelen

lief mijn dagen

zijn niet altijd meer

zo blij en vrolijk

als toen jij er nog was

maar ik vecht me door

de dagen en de nachten

zoals jij van mij verwacht

ik omarm de wereld

omdat ik jou niet

meer omarmen kan

groet je de engelen voor mij

zeg ze maar

dat ze heel blij met jou

daar boven

mogen zijn


het leven omarmt me soms 

stille vlagen van verlangen

gevoelens van  aanraken

wat niet meer mag zijn

kijken naar ogen

die vertellen

ogen die vragen

waar kan ik zijn

gedachten cirkelen

om dat wat er was

aangeraakt leven

dat niet te omarmen

was


mijn armen zal ik strekken

al wankel ik soms

op mijn benen

ben ik te slap om op te staan

toch zal ik me niet laten kisten

ik zal hoe dan ook verder gaan

ik zal mijn armen strekken

raak dan de hoogste ster aan

om zo toch weer verder te lopen

naar daar waar ik naar

toe wil gaan


zware dagen

deze week

waar ik zo tegenop zag

met alles wat er nu op mijn pad kwam

kijk ik aan

ik zie dat als ik maar gewoon

door ademen de dagen

vanzelf over gaan

ik hoef me niet te haasten

ik hoef me niet te af te vragen

wat ik moet doen

ze komen en ze gaan vanzelf

zodat deze zware dagen

die ik intens doorsta

ook vanzelf weer

over gaan


ach de toekomst

ik dobber wat door het leven

met mijn hand op mijn hart

mijn maag vol met

dat wat ik eigenlijk niet eten wil

ik kijk de wereld aan

denk dan een toekomst

heb ik nog niet

dat is ook niet van belang

ik geniet nu van deze dagen

waarin ik ondanks

dat ik naar je verlang

de dagen vul

met dat wat ik

het beste kan


die vervloekte kleine teen

te veel haast

te open schoenen aan

zeg maar gerust

teenslippers formaat

dus dat is mijn eigen stommiteit

ik loop langs de kast

die er al jaren staat

stoot mijn kleine teen

zeg de woorden

die men niet herhaald

maar het was zeker geen

au dat doet pijn

ik zucht trek mijn schoenen aan

voel de pijn

bedenk ik me dan

het doet wel pijn

het zal wel blauw zijn

het is ook wel goed

zo voel ik dat mijn lichaam

nog steeds na behoren

reageert op mijn

onhandigheid


om de stilte te doorbreken

thuiskomen in een huis

wat niet meer als thuis voelt

de stilte van nu

maakt me elke keer weer

zo triest

ik worstel met de uren

als ik thuis moet zijn

om de stilte te doorbreken

als ik thuis kom

heb ik de radio aangezet

begin ik te zingen

als ik mijn eerste stap

over de drempel zet

om zo mij zelf weer thuis te voelen

in het huis

dat nu even geen thuis

blijkt te zijn


lange uren van ontwaken

opstaan in de ochtend

met een hoofd vol zwaar gevoel

een nieuwe dag die ik

mag aanraken

al vraag ik me soms af

voor wie ik dat nog doe

lange nevels van gemis

die me soms de hele dag

omarmen

raken dan verstrikt

met mijn gevoelens

van ontwaken

dat het soms lijkt

alsof er op deze dag

geen ontwaken is


je had gelijk

staan bij de telefoon

om iemand duidelijk te maken

dat ik het belachelijk vind

wat er gebeurt

een brief over erfrecht

terwijl jij niet meer bent

de man aan de andere kant

van de lijn begrijpt er niets van

hoe ik het ook probeer

zijn en mijn golflengte

raken elkaar niet

als ik opleg

ga ik naar boven

om binnen 10 seconden

naar beneden te stampen

de deur open te doen

waar voor jou een kaarsje brand

om tegen je te schreeuwen

met alle woede in mijn stem

dat je verdorie gelijk had

en dat ik dat

vooral niet fijn

vind


ach jochie toch

thuiskomen

jou zien liggen

daar waar jij

niet hoort te liggen

zonder ademhaling

totaal stil

ik kijk je aan

neem je in mijn armen

zeg tegen je

ach jochie toch

waarom moest het zo gaan

een intens gevoel

van medelijden

dat jij het was

raakt me dieper dan

welke pijn ook

omdat mijn liefde

voor jou

nog steeds

oneindig is


de serene stilte

stil moment

iedereen is even weg

jouw laatste rustplaats

gezocht en gevonden

waar we de as

laten gaan

dan iedereen

laat me even alleen

om zo met mezelf

verzonken in mijn gedachten

jou te laten gaan

terwijl ik daar zit

te staren in alle stilte die in mij is

begint het te waaien

hoor ik ineens een geluid

waarmee jij altijd mijn

stilte doorbrak

ik ben stil

kijk om me heen

verwacht even dat je er

echt was

weet ineens

dat dit voor jou goed is

dat je blij bent

dat ik met jou

hier even

in ons eigen moment

samen was


dubbele afspraak

mijn verdriet

dieper gemaakt dan het was

is er nog steeds

ik raak het elke dag aan

dan de telefoon

mijn arts belt met op

met de vraag

of ik met haar

praten wil

dat dat altijd kan

maar dat ik dan maar

even een dubbele afspraak moet maken

zodat dat de afgebakende tijd

voor haar precies

genoeg is

omdat ze anders bang is

dat ze mij en mijn verdriet

niet meer kwijt

raakt


dat plastic zakje

altijd samen

nu dan echt alleen

vervangen van de vuilniszak

zie ik daar een plastic zakje liggen

onderin

vervang de volle zak

dan kijk ik een week later opnieuw

ben verbaasd dat dat zakje

er nog steeds ligt

totdat ik besef

dat ik nu echt alleen ben

dat ik dat vanaf nu zelf moet doen

net als de rommel die ik maak

moet opruimen

omdat jouw leven

niet meer de mijne raakt


symbool van verder gaan

opstaan

in de ochtend

zoals elke keer

hetzelfde ochtendritueel

kijken naar de tafel

waar dit keer geen

ontbijtbordje staat

laat me weer beseffen

dat ik er alleen voor moet gaan

ik pak het bord

smeer mijn brood

eet met lange tanden

de eerst hap

kijk wat om me heen

totdat alles is opgeraakt

dan sta ik op

vertrek

om als ik thuis kom

te zien

dat het symbool van verder gaan

nog steeds op tafel staat


hoe leef je verder zonder je liefste

mijn vraag

die ik elke dag stel

aan mijn liefste

die er niet meer is

hoe ik verder kan leven

zonder mijn liefste

waarom ik zijn stem

in mijn gedachten hoor

daar kom je vanzelf wel achter

dat leer je wel

maar het punt is

dat ik dat niet wil leren

niet wil weten

hoe ik verder leven kan

omdat ik je zo vreselijk mis

in mijn verlangen

naar dat wat niet meer is 


dan draai ik me om

verdwenen woorden

van niets meer kunnen uitspreken

gevoelens niet meer te vertalen

met de woorden die ik niet meer

spreken kan

onmachtig verlangen

naar armen die ik niet meer

omarmen mag

kijken naar dat wat was

maar nooit meer kan zijn

draai ik me om

verdwijn voor altijd

van deze plek

waar ik meer

dan eenzaam ben


wilde ik zo graag tegen je zeggen

spannende tijden

woorden die mij raken

gedachten die ik niet

kwijt raken kan

de cirkels waar ze in draaien

omdat ik jouw klankbord mis

niet meer weten

wat te zeggen

wat te doen nu ik jou

zo moet missen

op dit zo beslissende moment

in mijn leven 


  moet nog de nieuwe pokomonplaatjes zien

mijn kleinkind

zit op mijn schoot

vraagt me of opa

niet meer komt

naar het nu

ik vertel haar dat opa

nu in de kist ligt

waar hij rusten zal

ze kijkt me aan

zegt dan dat ze

jammer vind dat

opa nu nooit meer

de nieuwe pokomonplaatjes

kan zien

ze beseft niet dat ze

mij hiermee de sleutel geeft

op weer verder te gaan

ik moet nog heel veel

nieuwe pokomonplaatjes zien

dus geen tijd om

te lang

stil te staan


tranen die gewoon komen

ze vloeien

ik hou ze niet meer tegen

ik huil heel wat af

soms zomaar

zonder dat ik het verwacht

ik denk dan zomaar aan jou

vraag me af

waar je nu bent

en waar blijf je nou

nu ik nog steeds zo

naar jou verlang


okay dat kan ook nog

even niet aan gedacht

ik zou een vriendin helpen

omdat ik dat mag

ik verzorg haar

tot ze opgenomen is

haar hond

komt met mij mee

daar zit ik dan

met een ongenodigde loge

die van mij zoveel zorg verwacht

dat ik met hem moet wandelen

eten moet geven

aaien tot hij rustig is

daar ben ik dan mooi klaar mee

met een hond

die ik niet alleen

achter laten kon

omdat ik zo vol

verantwoordelijkheid zit


chocolade

elk nadeel heeft een voordeel

dat weet ik inmiddels al

ik zit met een mond vol tanden

die pijn doen

maar as  pleister op de wond

doe ik lekker ongezond

ik stop me vol

met chocolade

omdat dat het enige is

dat ik in mijn mond

verdragen kan 


mag het

het nieuwe leven

ik omarm het

ik ben oma

voor de zoveelste keer

ik ben gelukkig

als ik naar dit nieuwe mensje kijkt

die mijn leven rijker maakt

nog mooier is de naam

die ik met jou ook had bedacht

mag ik je dan nu even

extra missen

me even heel alleen voelen

omdat ik weet

dat jij zeker net zoveel van

dit wonder had genoten

als ik nu doe


dat had hij niet moeten doen

kwetsbaar in mijn zijn

zit ik daar

te kijken naar het spel

dat zo vrolijk moet zijn

ik ben stil

ik geniet

totdat hij komt

met zijn spel

waarin de dood

mijn leven meer

aanraakt dan hij beseffen kan

zijn onbegrip

zijn ongemak

zijn gedrag

dat niet beseft

dat hij met zijn spel

juist mij nu

extra diep raakt


had men niet gedacht

in een diep gat gegooid

ik weet het wel

het is niet mijn ding

toch ben ik even

in dat gat gaan zitten

totdat mijn zoon kwam

die gewoon heel

zacht met zijn hand

over mijn schouder streek

die even heel rustig

mij aanraakt

zegt kom

we kunnen het toch niet anders

maken dan het is

laten we maar een ijsje eten

dat bevriest misschien

wel een beetje het gemis


 

Hits: 0