spiegelend1

gevangen in het web van gedachten

langzaam gaan de raderen draaien

draaien mijn gedachten om

jou en mij

vergeet ik aan je te denken

ontdek ik ineens

waar je eerst 24 uur in mijn gedachten was

je er soms ineens

niet meer bent

ik niet eens meer weet

hoe jij eruit zag

mijn gedachten die jou langzaam laten gaan

omdat onze liefde niet alleen

uit liefde bleek te bestaan


toen jij begon te bouwen

onze liefde

was voor ons beiden

een groot geheim

in het land waar jij woonden

mochten wij niet zijn

toch besloot jij hoe dan ook

te gaan bouwen aan onze dromen

ons thuiskomen in de liefde

die voor ons is gemaakt

ik kijk in je ogen

zie de liefde elke dag

nog meer en meer

stromen


hou ons nog even vast

mijn handen

houden nog de geur vast

van jouw lichaam

ik raak in gedachten

jou nog even aan

kijk naar jou

 terwijl je

de deur sluit

zie je gaan door de straten

van het leven

waarin wij samen

zo gelukkig mogen zijn


worstelen met de wereld

opstaan

de ogen openen

die nog gevangen zijn door de slaap

kijken naar de wereld

die steeds meer dwazer zijn

eigen weg gaat

kijken naar de dag die begint

het liefst willen blijven liggen

omdat ik dat geworstel

om de wereld

om de macht

zo zinloos vind


nooit zo alleen gevoeld

sinds jij in mijn leven bent gekomen

waarin ik mezelf altijd volkomen

gelukkig zag

de eenzaamheid mij nooit

heeft kunnen raken

het alleen zijn nooit zo leeg was

als nu jij weg bent

voor maar een paar dagen

vertrokken naar een ander land

zit ik stil voor me uit te staren

omdat ik me zo alleen

in de wereld voel


durf jij mijn hand te pakken

verkrampt door de gevaren

waarmee ik nu ineens

niet meer kan bewegen

kijk ik je met angstige ogen aan

ik strek mijn hand naar jou

vraag jou om me mee te nemen

naar daar waar het minder

donker is

daar waar het veilig is

omdat ik door de angst van het verlangen

mezelf in deze situatie

zo vreselijk mis


achterlaten van de restjes

samen onze handen

los gelaten om elk

weer een eigen levenspad op te gaan

bij het verlaten van ons thuis

kijk ik om naar het huis

zie ik de restanten van onze liefde

zo hun eigen plek innemen

kijk ik nog een keer in jouw ogen

met de weemoed van het verleden

raak je zachtjes aan

zeg het gaat je goed mijn lief

het is jammer dat wij samen

niet verder kunnen gaan


alsof ze even terug was

toen ze nog leefde

was ze altijd overal waar ik ook was

mijn schaduwkatje van een heel leven

de laatste dagen

waarin ze niet meer wilde eten

het ontdekken van de verwoestende ziekte

in haar darmen

haar laten gaan naar daar waar ze

rusten mag

totdat ik haar evenbeeld zag

zomaar even ergens op straat

in een ander land

was het alsof mijn schaduw even

warmer werd

het leek of ze weer even bij mij was


maar vandaag nog niet

zoals de tijd zijn ritme slaat

met onrechtmatige slagen

hoor ik jouw hart soms slaan

zonder dat hij mij nog raakt

ik kijk soms in je ogen

zie het verlangen naar dat wat was

ik raak je hand heel voorzichtig aan

die jij terugtrekt alsof ik je pijn doe

ik kijk je aan en weet

vandaag zijn we nog samen

maar voor morgen

weet ik dat nog niet


morgen ga ik huilen

verloren liefde van mijn leven

waarmee ik zoveel jaren

samen was

vertrokken zonder afscheid

hem moeten laten gaan

omdat de engelen hem riepen

sta ik verloren in de dag van vandaag

te kijken naar dat wat nog voor mij ligt

de vraag waar mijn toekomst is gebleven

verdween met elke traan die niet valt

ik beloof mezelf om morgen te gaan huilen

om zo mijn toekomst te laten komen

zonder hem

Hits: 25